Onaylı Yorumlar

Bir muhteşem kitap daha. Melody biraz büyümüş ve artık 12 yaşında. İçimdeki Müzik kitabını okuyanlar Melody'nin neler yaşadığını neler hissettiğini çok iyi bilir. İlk kitabı okurken üzülenler, duygulananlar bu kitapta çok mutlu olacaklar. Çünkü bu kitapta özel yeteneklere, farklılıklara sahip bu çocuklar bir kampta bir araya geliyorlar. Öyle güzel yazılmış, öyle güzel tasarlanmış ki her şey. Normal hayatta imkansız gibi görünen birçok aktivite gidecekleri bu kampta imkanlı hâle geliyor. Melody hem arkadaş ediniyor hem de birçok yeni şey yapma fırsatı buluyor. Kendinin farkına varıp, bir genç kız gibi duygularını yansıtıyor. Ve bu durum onun çok hoşuna gidiyor. Etrafında onu anlayan, kendisi gibi farklılıkları olan arkadaşlarıyla çok güzel vakit geçirip geleceğe umutla ve mutlulukla bakıyor.
Yazar gayet yalın bir şekilde ve tüm içtenliğiyle bu kitabını da çok rahat okunur şekilde kaleme almış. Ve böyle özel çocukların durumlarına, hissettiklerine değinmesi çok güzel olmuş.

Yazarın kaleminden Damızlık Kızın Öyküsü eserini geçen ay okumuştum. Ahitler eseri ise kitabın devamı. Fakat iki eserin yazılışları arasında 35 yıl gibi uzun bir zaman var. Damızlık Kızın Öyküsü’nde Gilead’da yaşanan rejim yüzünden sinir bozucu olaylar okumuştuk. Aynı olaylar bu eserde devam etse de, rejime karşı bir ayaklanmayı okuyoruz.

Eser 3 anlatıcı tarafından anlatılıyor. Lydia Teyze (zekasına hayran kaldığım) , Agnes ve Daisy. Ahitler eseri ilk esere göre daha anlaşılırdı benim açımdan. Okumanızı istediğim için çok detaya girmek istemiyorum; ama ucunda ölümde olsa rejimi yıkmak için çok güzel çabalar sergilenmiş. Fakat eser 500 sayfa olmasına rağmen can alıcı olayların sonlara sıkıştırılmasını sevemedim.

Güzel bir kalemden güzel bir distopyaydı.

Yazarımız Sharon M. Draper, 11 yaşında ve doğumundan itibaren konuşamayan, yürüyemeyen, kendi ihtiyaçlarını yardım almadan gerçekleştiremeyen Serebral Palsi( beyin hasarı sonucu kas ve hareket bozuklukları hastalığı) hastası olan Melody’nin yaşadıklarını anlatıyor bize.

Vücudunda birtakım engelleri olan insanlarla bir arada yaşıyoruz. Peki hiç düşündük mü onların ne hissettiğini, ne zorluklar çektiğini, neler yapmak isteyip yapamadıklarını, hayallerini, neden diğer insanlar arasında kendilerinden çekindiklerini… Ya da sahip olduğumuz yeteneklerimiz için hiç şükür ettik mi? İnanın bunları düşünürken üzülmeden duramadım.

Unutmayalım ki hayattaki en büyük engel sevgisizliktir. Bu engelleri de aşabileceğimiz tek şey sevgidir.

Yazarımıza böyle güzel ve önemli bir konuyu, bu kadar güzel ve akıcı bir kalemle ele aldığı için çok teşekkür ederim. Birbirimize engel olmak yerine destek olacağımız, sevgi dolu günlere…

İngiliz edebiyatının kadın yazarlarından Jane Austen’ın yazdığı ilk eser Northanger Manastırı’dır. Fakat eser yazarın ölümünden sonra yayımlanmıştır.

Eserde, ana karakter olan genç kızımız Catherine ailesiyle beraber Fullerton köyünde yaşamaktadır. Bir gün dostları olan Allen ailesiyle seyahat için Bath’a gidiyorlar. Catherine bu seyahatte yeni arkadaşlar ediniyor, sosyeteye yavaş yavaş adım atıyor; özetle de sosyal yaşamını oluşturuyor. Peki onu neler bekliyor?

Yazarın kalemiyle tanışma kitabım Northanger Manastırı oldu ve beni maalesef ara ara sıktı. Fakat bana göre inceden inceye dostluklar ve özellikle insanlar arasındaki sınıf ayrımı hakkında yazarın vermek istediği mesajlar güzeldi. Austen kalemiyle tanışmak için güzel bir başlangıç kitabı olabilir.

“İnsanlar birbirine gerçekten bağlı olduklarında, yoksulluğun kendisi bile zenginliktir.”

19. yüzyılın önemli filozoflarından Mill'in çalışması giriş ve dört kısımdan oluşuyor. Kitap sosyalizmin romantik bir savunmasından öte radikal bir tutumla yazılmış. Sosyalizmin ne olduğu, eksikleri, revize edilmiş haliyle sağlayacağı fayda ve uygulanabilir olması, yapılan eleştirileri birçok felsefi ismin tanıklığı ile işlemiş. İdeolojileri (kapitalizm de dahil) felsefe, sosyoloji, psikoloji gibi birçok sosyal bilimden yararlanarak sunması çok güzel. Fakat sosyalizmin kaderi ütopik kalmaya devam edecektir. Çünkü insan doğuştan kapitalist taleplerle gelir, eşitlik kısmen iyidir, dağıtıcı adalet çoğu kez eşitlikten daha üstündür.

Safa, eserlerine kahramanların içsel hesaplaşması, psikoloji ve analoji ile biçem veriyor. Bu yapıyı en çok hissettiğim eseri oldu Dokuzuncu Hariciye Koğuşu. Çocuk kahramanın dilinden anı niteliğinde ama anıyı ileri taşıyan yazar kurgusu ve betimlemesiyle oluşturulan kitapta; çocuğun muzdarip olduğu hastalığın, hastalığın ruhunda meydana getirdiği duygu durumunun ve bu olaylara bağlı hastalık ve hasta olgusunun, hastahane koğuşlarının içinde buluyorsunuz kendinizi. Dediği gibi sadece hastalığı yaşayanlar tam olarak anlar bu çileyi fakat betimlemeleri içselleştiren her okur en azından tanıklık sıfatıyla empati kurabiliyor. Etkileyici

Zevkle, heyecanla okuduğumuz kitaplar iki kapak arasına gelip, kitap olup, sonrasında bize nasıl ulaşıyor? Bunu merak ediyorsanız; sahaf olan yazarımız; gözlemi ve tanıklıklarıyla, bize kitapların görmediğimiz bu yönünün maceralarını anlatıyor. Çalınan ve heba olan emekleri okuyunca üzülüyor, bugün her biri bir dev olan yazarların ilk kitap heyecanlarına ortak olup, onlarla heyecanlanıyoruz. Bazen yoklukta birbirine destek olup, ortaya bir ürün çıkınca çocuklar gibi sevinen koca koca adamları görüyoruz bazen de insanın en kötü yönlerinden olan kıskançlık, hırsızlık gibi hasletlerin yazar camiasında da olduğunu görüp üzülüyoruz. Velhâsılıkelâm yazarımız kitaplara ve yazarlara dair enfes bir eser meydana getirmiş.

Hz. Adem, Hz. Nuh, Hz. İbrahim, Hz. Yusuf, Hz. Musa, Hz. Süleyman, Hz. Yahya, Hz. İsa ve Hz. Muhammed (s.a.s) peygamberlerin macerasına değinirken onların hayatlarındaki unsurları yorumluyor. Bu unsurlarla eşya ve medeniyetler arasında bağlantı kuruyor. Peygamberler üzerinden inananlara seslenip müslüman olma coşkusunu da hissettiriyor. Varoluş mücadelesinde insanlığın toprak, su, ateş duraklarından nasıl geçtiğinden bahsederken halife olan insanın hakikat uygarlığını nasıl kurduğunu ya da kuracağını anlatıyor. Sezai Karakoç'un kalemi güçlü. Kendine has bir üslubu var. Bu kitap okunması gereken eserlerden biri.
"Cenneti,bulmak için yitirmek gerekiyordu."

90’lar üzerine böyle bir kitap okumak gerçekten keyifliydi. O döneme dair neredeyse her detaya girilmiş ve çok kapsamlı bir çalışma ortaya konmuş. Ayrıca kitap, sadece 90’ları anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda dönemin temel tartışmalarını da kayıt altına alıyor. Bu açıdan bakınca, 90’lar üzerine düşünen, araştıran herkes için önemli bir kaynak olduğunu söylemek mümkün. Tabii ki, bu kitap genel bir çerçeve sunuyor; daha spesifik çalışmalarla, 90’ların Türkiye’nin toplumsal dönüşümündeki rolünü daha derinlemesine incelemek ayrı bir iş. Ancak bu kitap, o dönemle ilgili temel bir zemin oluşturuyor ve okuyucuyu dönemin ruhuyla buluşturuyor. Doğan Gürpınar’ın emeğine sağlık, gerçekten titizlikle hazırlanmış bir çalışma olmuş.

Bir veli olarak sınıfımızdaki çocuklara aldım. Her okuldaki gibi bizde de akran zorbalığından birbirleriyle alay etmelerinden yorulduk. Önce kendi oğluma aldım okuduk. Sonra hepsine hediye ettim. Öğretmenimiz çocukların çok beğendiğini ve kitaptaki şakaları sürekli tekrarlayıp güldüklerini söyledi. Kitapla ilgili konuşmuşlar. Neredeyse tüm çocuklar akran zorbalığını bir daha yapmayacağını neden kötü olduğunu anladığını kendini nasıl koruyacağını anlatmış. Kitap sihirli gibi. Okuyunca çok komik bir hikaye. Ama çocuklara sorunca çok güzel mesajlar. Ben lise öğretmeniyim. Oğlum 4. sınıfta. Annelere önerim alacaksanız bir de arkadaşına alın. Öğretmenlerimize önerim bu kitabı sınıfınızda okutun.