Onaylı Yorumlar

Sabır, şükür, insanın kusurlu olduğunu kabul ederek kusursuz olana yönelmesi, teslimiyet, bakış açısını değiştirme ve zorluklar karşısında yılmama gibi pek çok konuya değinen bu kitap; yer yer bilimsel ve psikolojik açıklamalara başvursa da ağırlıklı olarak ayetler, hadisler ve kıssalar üzerinden ilerliyor. İnsanın kendini tanımasına, bakış açısını değiştirmesine ve iç huzuruna katkı sunmayı hedefleyen, düşündüren ve dönüştüren bir eser. Ben de kitabı severek okudum ve okurken kendime kattıklarını, faydasını hissettim.
Bununla birlikte, kitapta zaman zaman tekrarlara düşüldüğünü de belirtmek isterim. Anlatımın ve mesajların daha etkili olması amacıyla tekrarlara yer verilmiş olabilir; ancak aynı ayet ve hadislerin farklı bölümlerde yeniden kullanılması, bazı noktalarda konunun akışını dağıtmış gibi geldi. Kesinlikle faydalı ve okunmaya değer bir kitap olsa da bu tekrarlar bazen sıkıcı oluyor.

Ülkemizde yaşanan 6 Şubat deprem felaketi sonrası kardeşini kaybeden Serdar'ın günlük yaşama dönememesi üzerine TSSB teşhisi ve tedavisi ile yine ülkemizdeki güncel meselelerden biri olan bekar annelik ve boşanma sonrası kadının kök ailesinde yaşadıklarını yalın bir dille ancak uzman bir ağızdan anlatıldığı eser. Yazar, çok değerli bir Psikiyatri uzmanı ve kitap genelinde tedaviye başvuramayan veya başvurmaya cesaret edemeyen birçok insan için tekniklerin işlenmesi yazarın sosyal sorumluluk bilincinin zarafetle okuyucuya sunulması niteliğinde. Bu yönüyle de çok değerli bir eser. Roman formunda kaleme alındığı için devamı gelecek gibi duruyor. Hocamızın emeklerine sağlık.

Sıradışı kişiliği, aşırı duyarlılığı, kendine has kuralları, çizgileri, sınırları, farklı hayat görüşü, dik duruşu, kimseye kolay kolay güvenmeyen ama etrafında sevdikleri insanlar için bir güven abidesi, becerikli, çalışkan, hayvan sever, kapalı bir kutu, gizemli, doğru olarak gördüğü durumlarda bile sevdiklerine karşı acımasız yine de hayat dolu, dünya görüşü bambaşka, savaş görmüş ve savaş mağdurlarına kucak açmış, yüce gönüllü Emerenc okurken hem içinizi ısıtacak hem de hayretler içinde kalacağınız sayfalarda merak uyandıran bir metin. Teşekkürler Szabo.

"Türkan Şoray Masalı”, yalnızca bir sanatçının hayatını anlatan biyografik bir kitap değil; aynı zamanda Yeşilçam’ın büyülü ama bir o kadar da kırılgan dünyasına açılan nostaljik bir kapı gibi hissettirdi bana. Ercan Akarsu’nun dili oldukça akıcı ve samimi. Kitabı okurken bir araştırma metninden çok, eski bir sinema emektarının karşısına oturup anılarını dinliyormuşum hissine kapıldım.
Türkan Şoray zaten bizim sinemamızın yaşayan efsanelerinden biri. Ama bu kitapta onu sadece “Sultan” kimliğiyle değil; korkuları, yalnızlıkları, kırgınlıkları ve başarılarıyla gerçek bir insan olarak görmek mümkün. En sevdiğim taraflardan biri de buydu sanırım. Çünkü çoğu zaman böylesine büyük isimler ulaşılmaz bir yerde duruyor. Buradaysa sahne ışıklarının ardındaki genç bir kadının yıllar içinde nasıl bir ikon hâline geldiğini adım adım okuyorsunuz.
Kitap boyunca Yeşilçam dönemine dair anlatılan detaylar çok etkileyiciydi.

Yazar, konuyu enine boyuna edebi bir dille, örnekler vererek işlemiş, herkesin anlayabileceği bir dille yazmış. Kitap iyi ve tavsiye edilebilir. Fakat bir eksiği, hem de önemli bir eksiği olduğunu düşünüyorum. Yazar, yoksulluğun tarihini, genel özelliklerini ve Dünya'daki durumunu ele alırken, yaşadığı ülkeyi es geçmiş gibi. Haklı olarak emperyalizm ve sömürüye vurgu yaparken ülkemizde gerek emperyalistler gerekse yerli işbirlikçileri eliyle 'ülkede yeteri kadar nimet varken neden bu kadar yoksulluk var' bunu irdelemiyor. Nedense bu ülkede bir konu veya sorun olduğunda projektörleri hep dışarı ve başkalarına yöneltirken içeri ve kendimize yöneltmiyoruz. Tıpkı sömürenleri eleştirirken sömürülenlerin buna neden izin verdiğini ve ayağa kalkmadıklarını (kıyam, isyan etmediklerini) sorgulamaktan imtina ettiğimiz gibi. Halbuki biz "ne ezen (sömüren, zalim) ol, ne de ezilen (sömürülen, mazlum) ol" diyen bir inancın, dünya görüşünün, felsefenin insanlarıyız, müminleriyiz.

Bazı kitaplar bağırmadan etkiliyor insanı. Büyük olaylar, şaşırtıcı kurgular ya da temposu hiç düşmeyen sahneler olmadan da kalbinize dokunabiliyor. Yokluğunda Çok Kitap Okudum benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Sessiz, sakin ama duygusu çok güçlü bir hikâye…
Daha ismiyle bile insanın içine dokunan bir tarafı var kitabın. Çünkü hepimizin hayatında birinin yokluğunda değişen alışkanlıklarımız, doldurmaya çalıştığımız boşluklarımız olmuştur. Bu kitap da tam olarak o boşluk hissini anlatıyor aslında. Ama bunu dramatikleşmeden, yormadan ve çok doğal bir şekilde yapıyor.
Libby Page’in anlatımını daha önce de sevmiştim ama bu kitapta karakterlerin duygularını çok daha içten buldum. Özellikle yalnızlık hissini öyle güzel anlatmış ki bazı sayfalarda sanki kendi düşüncelerimi okuyormuş gibi hissettim.

Tuhaflıklar, 14 tuhaf öyküden oluşan kısa ama yoğun bir kitap. Şimdiye kadar okuduğum kitaplara pek benzemeyen, alışılmışın dışında ama sıkmayan bir anlatıma sahip. Bazı hikayelerde kendinizden bir şeyler bulabilir, bazılarında ise durup düşünür ve hüzünlenebilirsiniz.
Öykülerin her biri farklı bir dünyaya açılıyor. İlk bakışta “tuhaf” gibi görünen olayların ve karakterlerin altında aslında oldukça tanıdık duygular var; yalnızlık, özlem, kırgınlık, insan ilişkileri, kayıplar…
Her hikâye aynı duyguyu bırakmıyor. Birinde gülümsüyor, birinde şaşırıyor, bir diğerinde ise içinizde küçük bir hüzün beliriyor. Belki de bu yüzden kitap, adının hakkını vererek kendi tuhaf dünyasını kuruyor.
Tuhaflıklar, alışılmış öykülerin biraz dışına çıkmak, farklı ve düşündürücü öyküler okumak isteyenlere tavsiye edebileceğim bir kitap.

Aşkı bir konu olarak ele almamış, bir dil olarak ele almış İskender Pala. Divan edebiyatı bize hep anlaşılmaz, ağdalı diye öğretildi. Oysa mesele dilin zorluğu değilmiş, meselenin kendisi, yani aşkın kendisi zormuş. Aşkı böyle çok katmanlı, böyle acıtarak yaşayabilmek zormuş. Divan şairlerinin “sen”i aslında hep aynı sen miydi, yoksa her biri kendi yangınını mı anlatıyordu, bu soruyla baş başa bıraktı beni kitap.

Bu soru zihnimde dönerken dönüp bugüne baktım. Günümüzün aşk dilinin ne kadar fakirleştiğini, duygularımızın nasıl sığlaştığını fark ettim. Bir zamanlar gam ile elem arasındaki o ince nüansı bile ayırt eden devasa bir hassasiyet varmış. Şimdi ise ruhumuzun tüm derinliklerini "kötü hissediyorum" cümlesine sığıştırmaya çalışıyoruz.

Aşka Dair’i bitirince eski bir gazeli açıp yeniden okudum. Hiç anlamadığım kelimelerle. Ama garip biçimde, daha çok anladım.

Meğer kelimeyi bilmek gerekmiyormuş; aynı yangından geçmek yetiyormuş.

Gazali'nin eserlerini okumakta zorlanmış biri olarak söyleyebilirim ki, Gazali okumaya başlamadan önce onun düşünce dünyasını ve metinlerini daha iyi anlayabilmek için muhakkak öncesinde okunması gereken bir kitap.

Yazarın dili ve üslubu kitabın keyifle okunmasını sağlamanın yanı sıra, Gazali'nin düşünce dünyasını daha iyi ve kolay anlaşılır kılmış.

Gazali'yi anlamaya yardımcı olan bu kitap,insanı kendiyle yüzleştiren ve kendine getiren bir muhasebe kitabı olarak da tekrar tekrar okunası.

Bu kitabı okuduktan sonra şunu anladım ki,Gazali'yi doğru anlayan birinin iyi bir insan ve müslüman olma yolunda ciddi bir içsel dönüşüm yaşamaması neredeyse imkansız.

Her yaz tatilinde kütüphaneye gidip kitap raflarını dolaşmak,hiç görmediğim kitaplarla tanışmak,eski yıpranmış kitapların yaşanmışlıklarını hissetmek, yüzlerce kitabın kokusunu teneffüs ederek beni kendisine çeken kitabı alıp okumak hayatımın bir vazgeçilmezi. Mahşerin Galibi'de istemsizce uzanıp okumak için eline aldığım ve okuyup tamamladığımda bana bu dünyaya geliş sebebimizi, hayatın mahşere kalan bir sonu olduğunu,bu dünyayı rabbimin emrettiği gibi yaşayanlara öbür dünyanın sonsuz güzelliklerle dolu olduğunu,duanın, tevekkülün gücünü, tekrar tekrar hatırlatan nadide bir kitaptı.
Şeyh Galip ve Mehmet'in esrarengiz buluşmalarını,ikisinin de hayatlarındaki yegâne aşklarını kalplerine gömüp mahşere bırakmalarını,vuslatı oraya ertelemelerini anlatıyor kitap.Akıcı,sade bir dille yazılmış, şiir ve hikayelerle desteklenmiş harika bir eser.