Onaylı Yorumlar

Serinin bu kitabında çok fazla teknik ayrıntı var ve dikkatli okunması gerekiyor. Karakter isimleri Çince olduğundan takip etmesi biraz zor olabiliyor. Ayrıca sanırım Çinceden yapılan bir çeviri olduğundan bazı anlatımlarda kopukluk ve devrik cümleler biraz fazla kaçmış. Okuduğum kitabın 11 ci baskısı olmasına rağmen neden şimdiye kadar iyi bir redakteden geçmediği de düşünülmesi gereken ayrı bir konu. Yine de çok iyi bilinen dillerden korkunç çevirilere tanık olduğumuzdan böyle zor bir dilden yaptığı çeviri için çevirmeni takdir ediyorum. "Marifet iltifata tabidir" demiş büyüklerimiz.

Nijerya' da kapitalizmin pençesi altında kendi halkına düşman olmuş insanların elinden kaçan bir küçük kız çocuğunun, gerçek bilgiler ve olaylar ışığında kurgulanmış, hem hüzünlü hem de insan olmaya dair düşündürücü hikayesi anlatılıyor.
Kitapta insanın yaşayabileceği pişmanlıklar, bunlarla hesaplaşma, aldatma, sevme, affetme ve daha birçok duygu harmanlanarak sunuluyor.
Diğer taraftan sığınmacılık konusu esasen hikayenin ana akışını şekillendiriyor gibi görünse de, ikili ilişkiler ve insan denen varlığın aynı olayları nasıl farklı algılayabildiğini de okurken net olarak görebiliyorsunuz.
Hikaye akışı karakterlerin ağzından anlatılıyor ve bu tarz bir okuma, karakterler ile empati kurmayı basit hale getiriyor.
Daha önce aynı yazarın Kundakçı isimli kitabını da okumustum. Sonra Küçük Arı' yı okudum. Yayın kronolojisine göre ters okudum ama hikayeler birbirleri ile bağlantılı degil. Her iki kitapta da genel akış biraz hüzünlü ve duygusal.

yazar bizi ağaçların dünyasında bir yolculuğa çıkarıyor. böyle dediysem ağaçlar ve ağaç türleri hakkında teknik bilgilerle dolu bir kitap değil. daha çok insanda doğa ve ağaç sevgisi oluşturuyor ve okuyucunun ağaçlara pek çok farklı bakış açısıyla bakmasını sağlıyor.
kitap ekseriyetle yazarın ağaç temalı illüstrasyon ve çizimlerinden oluşuyor. sayfaların %80ini çizimler oluşturuyor, kalan kısım ağaçlar hakkında kısa cümleler ve bazı ağaç temalı şiirlerle desteklenmiş. edebi olarak pek bir şey vadetmese de insanın ağaç ve doğa sevgisini şahlandırması ve fikrin çok güzel olmasıyla beğendiğim bir çalışma oldu. ağaçlara pek çok farklı açıdan bakıyor yazar. dilinin yalın olması, görsellerin de yormaması ve insanın içini açmasıyla bence çocuklarla okumak için de çok güzel bir hediye fikri olur. siz de koleksiyonluk olarak alabilirsiniz.

Borsa ile ilgilenenler için bence kitaplıklarında mutlaka bulunması gereken bir kitap. Kitap içeriğinde bazı borsa terimlerinin de örneklerle açıklanması, kimi yerde bizim Türk borsası Bist100 üzerinden de örneklendirilmesi, anlatılan konuların pekiştirilmesinde gayet güzel rol oynuyor. Borsa ile ilgili yabancı kaynaklardan tercüme kitapların bol olması dışında özellikle Türkiye Borsası üzerine örneklemelerle açıklamaların bulunması kitabın anlaşılması açısından gayet başarılı. Herkese tavsiye ederim.

Sein und Zeit ile beraber okunabilir, açıklayıcı olacağı kanaatindeyim. Şahsen özellikle kitabın sonundaki iki ek benim için çok faydalı oldu (Ölümün Egzistansiyal Anlamı ve Françoise Dastur'un makalesi). Birinci ek üzerine düşünürken Özkan hocanın da söylediği gibi Heidegger'in esasında bambaşka bir şey dile getirmediği fakat kendi ifade tarzı ve terminolojisi ile fenomenolojik bir tasvirde bulunduğu dikkatimi çekti. Tıpkı Husserl'deki şimdinin-geçmişi ve geçmişin-şimdisi arasındaki fark (İçsel Zaman Bilincinin Fenomenolojisi) gibi (benzer bir ayrımı Bergson'un sıkışma-bellek ve anı-bellek ikilisinde de buluyoruz (İlerletilmiş versiyonu için Fark ve Tekrar'daki zamanın üç sentezi)) Heidegger de ölüm olgusunun gelecekten şimdiyi etkileyen ekstatik özelliğine vurgu yapıyor ve bunun getirdiği sahihliği/kendi-olmayı ve duygu durumunu fenomenolojinin en dar anlamında betimliyor. Her ne kadar öyle görülmese de bence Kehre öncesi dönem Husserl'in projesinin bir devamı olarak okunabilir.

Çok güzel ve dersler çıkarılabilecek bir kitaptı. Bana kalırsa içindeki en iyi hikaye baştaki Beyaz Geceler ile sondaki Yufka Yürekli idi. Birincisinde ihaneti görüyorsunuz. Kolay güvenmemeniz, kolay kanmamanız gerektiğini görüyorsunuz. Sonuncusunda ise çok güzel bir arkadaşlık hikayesini okuyorsunuz. Bu arada kitabın ikinci hikayesi olan Başkasının Karısı ve Yatağın Altındaki Koca hikayesi de çok güzeldi. Kıskançlığın sonlarının nereye varabileceğini anlıyorsunuz. Özetle gayet güzel bir eserdi. Özellikle Dostoyevski'yi ya da tarzını seven biri en erken zamanda okumalı.

2008'de okudum."Televizyon" a bunu borç bildiğimden yazıyorum. Kitap,bas bas bağırıyor sanki;"Nerede kaldı o masum eğlence! Televizyon.".Şimdi bakıyorum da,ne kadar da kontrol edilebilir,belli sınırlar içinde gezinebildiğimiz,umumi,içi dışı bir,ne olduğu belli ve sadece tek bir bireyin içine gömülmediği oturup ailecek seyredilebilen,belli odalar ve köşelerdeki bir "Eğlence" imiş, her gittiğimiz yere (Wc dahil) götürdüğümüz,7/24 beyin hücrelerimizi ve her şeyimizi kemiren bir "Eğlence" değilmiş.Antika olacak bu kitabın adı şu olmalı; Öldüren Eğlence;Internet/Akıllı Telefon/Tablet/Pc...Ama şu da var;yıllar sonra söylediklerim de masum kalacak.Öldüren Eğlence; x/y/z ve benzerleri olacak. Ve.bu bana Aidin Salih'in bir sözünü hatırlatıyor,aklımda kaldığı kadarıyla, üzerine kendi yorumumu da ekleyerekten: Zaten yapmış oldukları bir şeyin(zararı da olan) daha gelişmişini yaptılarsa bil ki o daha çok zararlıdır.Bu döngü ve oran o şey geliştikçe,daha iyisi yapıldıkça artarak devam edecektir.

Sein und Zeit'ı ele alan açıklayıcı bölümün yanısıra benim için en önemli katkısı Beitrage zur Philosophie gibi dev bir eserin henüz pek de keşfedilmemiş derinliğini göstermesi oldu. Bu eserin 1989 yılına kadar yayınlanmamış olması ise bir hayli enteresan zira çağdaş fransız felsefesindeki "kendinde fark, ebedi dönüş, iki başlangıç, yapıyı kateden kök-dışılık" gibi temaları büyük ölçüde öncelemiş ve kapsamış bir eser (Ahmet hocanın çeviri ve yorumlarını okurken Deleuze'ün Issız Adalar (1953) metni durmadan aklıma geldi, sanki Deleuze bir yolunu bulmuş da Beitrage'yı yayınlanmadan okumuş gibi). Şahsen gündelik olarak "Heidegger" ismi geçince akla gelen yüzey-imgelerin bu düşünürün çok küçük ve banal bir kısmına hitap ettiğini; karşımızda duran düşünürün henüz pek de ulaşılmamış bir kara orman olduğunu hatırlattı. Sadece Sein und Zeit'ın yarım kalmışlığı olgusu bile varlığın katedilemezliğini kendinde yankılar; Phanomenologie des Geistes'ın aksine.

Çok zaman elimde süründü bu kitap. Yanlış anlaşılmasın kötü bulduğum için değil kitaplardan biraz uzaklaştığım bir dönemime denk geldiğinden..İlk iki anlatıcının bölümünü neredeyse bitirmek üzereyken yarım bıraktığım bu kitabı devam edip bitirmeye karar verdim ve iyi ki bunu yapmışım. Boşanmış bir karı kocanın ağzından tek tek kendi pencerelerinden anlattığı süreci okumak keyiflidi ama Judit 'in bölümüne geldiğimde okuma keyfi arşa çıktı diyebilirim. Burjuva hayatı üzerine öyle tespitler vardı ki çoğu bölümün altını çizmek durumunda kaldım. Tüm kitaplarını okumayı isteyeceğim bir yazar oldu, kesinlikle öneriyorum.

Yaşam Suyu, birinci şahıs ağzından devam eden monolog anlatımıyla oldukça farklı bir eser. Clarice Lispector'ın anlatıcı dilini yer yer Virginia Woolf'a ve bizim edebiyatımızdaysa Tezer Özlü'ye benzetebiliriz. Anlatıcı dili için iç monologdan çok ağır aksak ilerleyip daldan dala atlayan kendine has bir bilinç akışı diyebiliriz.

Dilimize ilk olarak 2017 yılında Başak Bingöl Yüce çevirisiyle Monokl Kitap tarafından yayımlanan bu eser, yüz sayfalık bir metin olmasına rağmen okura zorlayıcı bir okumayı da sunuyor. Doğum, ölüm, yaşam, anda kalışın ve anın anlatımı, nesneler, hayvanlar üzerine anlatımın daldan dala ilerlediği metin, yazmakla resmetmek üzerine düşünceleriyle ayrıca özel bir anlatı. Her ne kadar roman denilse de herhangi bir türün içinde sınıflandırılması zor bir yapıt Yaşam Suyu. Yalnızca bilinç akışı tekniğine alışık okurlara önerebileceğim bir eser.