Onaylı Yorumlar

Camdan bir romanın yere düşüp yüzlerce başka romana dönüşmesi. Ayfer Tunç bizi bir hikayeden başka bir hikayeye asıl hikayeden kopmadan götürebilecek kadar usta bir yazar. Türkiye'nin tüm çıplaklığıyla bu kadar güzel anlatıldığı başka bir eser hatırlamıyorum. Anlatılan tüm karakterler sanki yan komşumuz, köylümüz veya akrabamız. Bir yolun sonsuz çatallarla başka yollara bölünmesi ve sonra tekrar birleşmesi gibi.. Hem dönemin harika bir gözlemi hem de toplumun müthiş bir eleştirisi capcanlı duruyor önümüzde. Zaman kaybetmeden alın okuyun derim.

Unutmak ve hatırlamak kavramlarının insanoğlunun tarihi kadar eski olan iki kavram olduğunu iliklerimize kadar işleten Kazuoya sonsuz minnetle.. Yazar bu kavramları felsefik bir yaklaşımla ve masalsı bir anlatımla ele almış. Kitabın başında bu da nesi diye durup düşünüyor insan fakat kitap ilerledikçe ustaca dokunuşlarla muhteşem bir ikilemde bırakıyor bizi. Unutmak olmasaydı hatırlamak bu kadar kıymetli olur muydu? Hatırladıklarımız bizi hayata bağlarken unutmanın da bu bağlamda hatırlamaktan aşağı kalmayan yönünü yine ustaca anlatıyor yazar. Unutmanın sis metaforuyla anlatılması ayrıca güzel olmuş tabii ki bir canavarın bu olgulara bu şekilde soyut bir şekilde müdahil olması yine planlı bence. İshigironun bu kadar sabırla okuyucuyu müthiş bir yolculuktan geçirmesi tarifi olmayan bir duygu. Arthur döneminden kalma bir şövalye, Roma dönemi, rahipler, canavarlar.. Yazar sizi yirmi birinci yüzyılın kalabalığından alıp orta çağın münzevi yaşamına götürüyor.

Parantez Dışı, adına yaraşır seviyede bir deneysel metin seçkisi. Görsel şiirden deneysel öyküye uzanan çeperi fazlasıyla geniş bir eser. Benim için özellikle öne çıkan iki metin var kitapta. Biri Arda Kıpçak'ın dipnot üzerinden kurguladığı öyküsü, diğeri de Davut Elçi'nin tabut görünümlü küçürek öyküsü.

Deneysel edebiyat her dönem tartışılagelmiştir. Varlığı sorgulanır, canım buna da ne gerek var, denilir, edebiyatın deneyseli mi olur, diye söylenir. Her zaman küçük bir kitleye hitap etse de yazarlara arayış fırsatını yaratır deneysellik. Bundandır ki seçkide metinleriyle yer alan tüm yazarlara ve bu zamanda böyle bir işe cesaret eden yayınevine teşekkürlerimle.

Cengiz Aytmatov’un Gün Olur Asra Bedel’i çok büyük fikirler taşıyan ama bende aynı ölçüde güçlü bir roman etkisi bırakamayan bir eser oldu. Kitabın en etkileyici tarafı kesinlikle “mankurt” metaforu. Hafızasını, geçmişini ve köklerini kaybeden insan fikri bugün bile güçlü bir anlam taşıyor. Özellikle Sovyet dönemindeki kimliksizleşme ve kültürel kopuş eleştirisi oldukça çarpıcı.
Ancak romanın genel yapısında aynı gücü hissedemedim. Yedigey’in anıları ve geçmişe dair uzun bölümler zaman zaman anlatının temposunu ciddi şekilde düşürüyor. Uzay hikayesi ise fikir olarak ilginç olsa da ana anlatıyla yeterince bütünleşememiş gibi hissettirdi. Buna rağmen final sahnesi bence kitabın en güçlü anlarından biri; geçmişe bağlı eski dünyanın, durdurulamayan modernlik karşısında geri çekilişini çok etkileyici biçimde hissettiriyor.
Benim için bu kitap, kusurlarına rağmen unutulmayacak bir metafor yaratmayı başarmış ama roman olarak zaman zaman dağılan bir eser oldu.

Büyük bir Agatha Christie hayranı olarak Beş Küçük Domuz kitabına da bayıldım. Baştan sona oldukça akıcı ilerleyen ve merak duygusunu sürekli canlı tutan bir kitaptı. 16 yıl önce işlenmiş bir cinayetin çözülmeye çalışılması, olayın farklı kişilerin gözünden anlatılması ve şüphelilerin sırayla yaşananları aktararak yazılar yazması kitaba çok farklı ve etkileyici bir hava katmış.

Kitap boyunca aklımda sürekli şüphelendiğim biri vardı fakat klasik Agatha Christie kitaplarında olduğu gibi “en çok dikkat çeken kişi katil değildir” düşüncesi yüzünden bir yandan da yanılıyor olabileceğimi düşündüm. Bu yüzden büyük bir merakla sayfaları çevirdim ve sonuna kadar ilgim hiç azalmadı.

Agatha Christie’nin kitaplarında en sevdiğim şeylerden biri, merak duygusunu her zaman diri tutabilmesi. Polisiye sevenlere ve akıcı bir kitap arayanlara kesinlikle şans vermelerini tavsiye ederim.

Abdülhak Şinasi Hisar'ı geç tanımak bir yana Türk Edebiyatında bu eserin hak ettiği değeri hiç göremediğini fark ettim okurken. Bir karakterin duygusal analizinin bu kadar başarılı olduğu kaç eser vardır Türk Edebiyatında? Oldukça basit ve doğal bir anlatımla bu denli güzel bir olay örgüsü kurmak çok etkileyiciydi. Okurken karakterin en yakın arkadaşı oluyorsunuz ve çocukluktan itibaren yaşadıklarının ölene kadar karakterinde nasıl sirayet ettiğine şahit oluyorsunuz. Zamanına göre çok çok başarılı bir eser. Özellikle psikolojik altyapısının çok sağlam olduğunu düşünüyorum. Bir karakter ve yaşadıkları üzerine veya yaşamı üzerine bir roman yazmak kolay gibi görünse de karakterin yıllar içerisinde geçirdiği değişim ve dönüşümün psikolojik ve sosyolojik altyapısının bu kadar başarılı bir şekilde romana ve gelişim aşamalarına paralel ilerlemesi çok zor bir işçilik ister. Yazar övgüyü sonuna kadar hak ediyor. Umarım daha yakından bilinir ve daha çok okunur.

Gerçek hayat hikayeleriyle şekillenen verilen örnekleriyle zenginleşen, yazarın kendi deneyimlerine ve şahit olduklarına da yer verdiği insanda farkındalık yaratan güzel bir kitap, kendine notlar kısmı, düşünürlerin sözleri de dikkat çeken kısımlar.

Okumaktan keyif aldığım bölümler: Kırık kurabiye sendromu, avakado çiçeğinin gizemli hikayesi ve iyileşme sürecimiz, dünyayı değiştirmek istiyorsan önce yatağını topla, yirmi bir günde hayatını değiştirmen mümkün mü?, özel değilsin, değerli değilsin, aşırı psikoloji ve kişisel gelişim sana zarar verebilir, hayatın bir matematiği var mı? ( Ömer'in hikayesi beni etkiledi)

Yazara teşekkür ederim.

"Varoluş", sade kapağının ardında derin, entrikalı ve mistik bir epik fantezi sunuyor. Tarihi dokuyu fantastik unsurlarla kusursuzca harmanlayan eser; kralların, casusların ve kadim varlıkların kader birliğini konu alıyor.

​Burkan’ın mitolojik yardımıyla inşa edilen kalenin görkemi, taş ustası Arame ve Eritia’nın trajik aşk hikayesiyle hüzünlü bir gölgeye bürünüyor. Eritia’nın ihanetle gelen ölümü ve Arame’nin yıkılışı, hikayeyi unutulmaz bir dramaya dönüştürüyor. Diğer yanda; Palu kuşatmasının "Tuşba'nın Efendisi" Rusa’nın savaşçı ruhu, Talina’nın içten çökertme planları ve ters köşeler tempoyu hep yüksek tutuyor. Özellikle dürüstlüğü yüzünden ağır bedeller ödeyen, kesik parmaklı Kahin Maxillus gibi karakterler seriye eşsiz bir derinlik katıyor.

​Urartu dünyasının gizemli perdesini aralayan, aşk, ihanet ve kehanetlerle örülü bu etkileyici başlangıçtan sonra, serinin ikinci kitabına büyük bir heyecanla başlıyorum!

Sultan Abdulhamit Han'ı hep Hükümdar olarak okumuştum. Devrik hakanın son dönemini de merak ederdim. İktidarda olduğu dönemin eleştirisiyle yoğrulan resmi tarihimize inat hayranlığım da vardı. Kaplanın sırtında eleştirilebilecek birkaç husus haricinde hayranlığımı pekiştirdi. Öncelikle roman olay örgüsü içinde devrik hakanın psikolojisi oldukça güzel işlenmiş, aile fertlerinin yeni dönemi de başarıyla anlatılmış. Bu hususlar eserin pozitif yönleri. Ancak; birinin ruh halini tasvir ederken içinde bulunduğunuz kimlikten çıkıp tepeden bakmayı başaramazsanız veya tasvir edeceğiniz şahsı özümsememiş olursanız yapacağınız tasvir değil tahmin olacaktır. Abdulhamit Han'ın ruh hali tasviri bazı noktalarda tahminden öteye geçememiş. Ayrıca Türk yazarlarda kısmen Osmanlı haremine ve yatak odasına ön yargılı bakışı bu eserde de görüyoruz. Mevcut hukuk sistemimiz ve mevcut ön yargılarımızla padişahların yatak odasına girmeye çalışmak ne kadar doğru bilemiyorum. Yine de tavsiye ediyorum.

Kapağındaki o soğuk ve karanlık atmosferi daha ilk sayfadan hissettiren polisiyelerden biri oldu benim için. Kitabı elime aldığımda klasik bir cinayet hikâyesi okuyacağımı düşünmüştüm ama ilerledikçe olayların arkasındaki psikolojik gerilim ve karakterlerin iç dünyası hikâyeyi çok daha etkileyici bir yere taşıdı.
En sevdiğim şeylerden biri, kitabın atmosferiydi. Sürekli hissedilen bir soğukluk, yalnızlık ve tedirginlik var. Sanki her sayfada buzların altında saklanan başka bir sır ortaya çıkacakmış gibi bir his bırakıyor. Özellikle mekan tasvirleri o kadar başarılıydı ki kendimi olayların geçtiği yerde dolaşıyormuş gibi hissettim. Polisiye romanlarda atmosfer benim için çok önemli ve bu kitap bunu gerçekten iyi başarmış.
Kurgunun temposu da oldukça iyiydi. Olaylar ağır ilerlemiyor ama gereksiz bir hız da yok. Yazar, merakı diri tutmayı biliyor.