Onaylı Yorumlar

Pedro Páramo bittiğinde ilk düşündüğüm şey “Ben ne okudum?” oldu. Bunun hem olumlu hem olumsuz tarafları var. Rulfo’nun 1955’te yaptıklarına hayran kaldım: parçalanmış zaman, değişen anlatıcılar, iç monologlar, bilinç akışı, ölülerle yaşayanların birbirine karışması… Yüzyıllık Yalnızlık’ın neden bu kitaptan etkilendiğini gördüm. Ama benim problemim de burada başladı. Zor kitaplarla veya parçaları birleştirmekle derdim yok; yeter ki elimde birleştirecek kadar parça olsun. Juan’a tutunuyorum, hikâyesi elimden kayıyor; Susana’ya yaklaşıyorum, onu yeterince tanıyamıyorum; Comala’ya tutunayım diyorum, kasabayı yaşayamıyorum. Elimde estetik parçalar var ama onları yerleştirecek sağlam bir zemin yok. Macondo’da ise önce kasabayı ve insanlarını yaşadım, sonra gerçekliğin bükülmesine razı oldum. Biraz acımasız olacak ama bende kalan düşünce şu: Rulfo’nun yarım bıraktığı işi Márquez tamamlamış.

Kitap tam anlamıyla Hüseyin Rahmi akıcılığına sahip bir eser. Kitabın başındaki Hanım Nine’nin tam da istediği gibi, vaka o kadar merak uyandırıcıydı ki gerçekten tandır başında titremelik bir eserdi!

Şimdiye kadar okuduğum korku ve gerilim dozu en yüksek kitaplardan biri olduğunu söyleyebilirim. Olayların ilerleyişi, kitabın başından sonuna kadar korunan o merak ve gerilim, korku temasının içine işlenen aşk ve sevgi konusu beni ayrıca etkiledi. Muhsine ve Hasan’ın her ne kadar birbirlerine âşık olsalar da ahlaki değerlerine önem vermeleri de hikâyeye ayrı bir güzellik katmış.

Kitabın akıcılığı, olay örgüsü, korku ve gerilim atmosferi… Gerçekten her özelliğiyle beni hayran bıraktı. Tek kelimeyle mükemmel bir eser!

Eğer korku, gerilim ve aşk temalı; aynı zamanda akıcı, elinizden bırakmadan ve sıkılmadan okuyabileceğiniz bir kitap arıyorsanız mutlaka okumanızı tavsiye ederim.

Kan Meridyeni, benzerine nadiren rastlayacağımız büyük bir edebî eser. Kitabı bitirdikten sonra o karanlık atmosferden bir türlü çıkamadım, sürekli kafamda dönüp durdu. Okuduğum hiçbir şeye benzemiyor. Çok beğendim.

Okuduğum dördüncü McCarthy kitabı ve şimdilik karşılaştırabileceğim bir benzeri yok. Kitabı özetlemek, kısaca anlatmak açıkçası zor. Okumanız, bu yoğun anlatının içerisinde kaybolmanız gerekiyor. Tarihsel gerçekliği olan konuların anlatımı da yüzeysel değil, tam McCarthy tarzında.

Çeviri üzerine Begüm Kovulmaz okura söylenmesi gerekenleri sunuş yazısında belirtmiş, okumadan geçmeyin. Kendisinin emeğine sağlık, çok beklenen bir kitaptı, çeviriyi de beğendim.

Kitabı bitirdikten sonra birkaç gün yeni kitaba başlamadım. Basitçe okuyup geçebileceğiniz bir kitap değil. Okuduğunuz her okur yorumu elbette farklı olacak. İkna olmanıza gerek yok, çünkü bu deneyimlemeniz gereken bir kitap. Beğenip, beğenmemeniz sonraki konu...

Farklı ve tarifsiz.

Masal tadında, akıp giden bir anlatımı var. Özellikle dilini ve atmosferini çok sevdim. Osmanlı sarayına, mutfağına ve dönemin yemek kültürüne dair pek çok güzel ayrıntı da hikâyenin içine öyle doğal serpiştirilmiş ki okurken kendimi zaman zaman saray mutfağında dolaşıyormuş gibi hissettim.
Hikâyesi ise açıkçası beni anlatımı kadar etkileyemedi. Belki de kitaptan beklentim biraz daha farklıydı. Ama anlatım tarzı, dili ve Osmanlı mutfağına açtığı o küçük pencereler kesinlikle çok hoşuma gitti.
Kısacası, hikâyesinden ziyade nasıl anlatıldığıyla bende iz bırakan kitaplardan biri oldu.

Müthiş bir kitap.
Yazar kitabın başında bu kitabın bir biyografi olmadığını ifade etmiş.
Ben kitabın IV. Mehmet'in biyografisi niteliğinde olduğunu düşünüyorum.
Fetih ve ihtida arasındaki bağı, ihtida saiklerini, mühtedi ile ihtida aracısı arasındaki etkileşimi, Kadızadeliler hareketinin niteliğini ve sonuçlarını, II. Viyana kuşatmasının götürülerini, Hatice Turhan Sultan'ın, Kara Mustafa Paşa'nın, Sabetay Sevi'nin ve Vani Mehmet Efendi'nin mikro yaşam öykülerini de içeren bu kitabı edinmeniz ve okumanız temennisiyle ...

Daha kitabın ilk sayfalarından itibaren, nasıl farklı bir düşünce yapısıyla karşı karşıya kaldığınızı, yazarın incelikle üzerinde düşündüğü fikirlerini ve bunları kitap boyunca üzerinize boca edeceğini görebiliyorsunuz. Bu öyle bir boca ediş ki sanattan, spora, felsefeden, matematiğe, siyasetten, toplumsal eleştiriye türlü türlü fikir sağanağına -son derece özel bir dille- maruz kalıyorsunuz.

Kitabın birinci bölümü ana karakterimizin Ulrich'in yaşamına bir göz atıştır. Tanrı yazar, bize Ulrich'i ve çevresini detaylı bir şekilde tanıtır -tabii ki hayata ve her şeye dair fikirleriyle birlikte. Sevgililerini, arkadaşlarını, babasını, niteliksiz adama dönüşünü kısa kısa bölümler halinde anlatır bize Musil.

Niteliksiz Adam, yazar Robert Musil'in ömrünü adadığı son derece özel bir dille yazılmış modern zaman ve toplum eleştirisidir. İçerisinde birçok karakteri barındıran, çok sayıda güzel tespit ve insanlara yönelik eleştirel düşünceyi barındıran bir edebiyat harikasıdır.

Sisli Miras, hikâyesiyle beni içine çeken, oldukça akıcı ve sürükleyici bir kitaptı. Sayfaları çevirdikçe merakım daha da arttı ve kitabı elimden bırakmak istemedim. Korku ve dramın bir arada, birbirini tamamlayacak şekilde işlenmesi hikâyeye ayrı bir güzellik katmış.

Bazı bölümlerde yaşananları gerçekten merak ederek okudum. Atmosferi ve olayların ilerleyişi çok başarılıydı. Tek eleştirim, kitabın biraz daha uzun olmasını isterdim. Çünkü okurken bitmesini hiç istemediğim kitaplardan biri oldu. Keşke hikâye biraz daha devam etseydi.

Kısacası, korku ve dram türünü sevenlerin keyifle okuyabileceği, sürükleyici ve etkileyici bir kitap. Sisli Miras’ı severek okudum ve kesinlikle tavsiye ederim.

Kitap olarak basılmamış bir romanı, aradan yüz yıl geçtikten sonra kaybolup gitmesine izin vermeden kitap hâlinde okuyabilmek son derece anlamlı. Bu tür eserler, yalnızca edebî bir metinle buluşmayı değil; aynı zamanda geçen yüzyıl içinde, değişmeden kalan pek çok unsuru görmeyi de sağlıyor. Bunun yanında gündelik dildeki dönüşümü, zamanın akışının ve algılanış biçiminin değişimini, insanların birbirleriyle kurduğu sosyal ilişkilerdeki dönüşümü fark etmek açısından da önemli bir deneyim sunuyor.

Bence Hizmetçi son zamanlarda okuduğum en akıcı gerilim kitaplarından biri. Kitabın başlarında olaylar çok sakinmiş gibi görünse de ilerledikçe evin içinde dönen garip şeyler ve karakterlerin davranışları insanın kafasında sürekli soru işaretleri oluşturuyor. Okurken bir yandan karakterlere güvenmeye çalışıyorsun bir yandan da acaba burada anlatılmayan ne var diye düşünüyorsun. Freida McFaddenın anlatımını da ayrıca seviyorum çünkü dili oldukça sade ve akıcı. Birkaç bölüm okuyayım derken fark etmeden baya ilerliyorsun. Benim için kitabın en güzel yanı okuru sürekli şüphede bırakması oldu. Başta bazı şeyleri çözdüğünü düşünüyorsun ama sonra olayların hiç beklemediğin bir yere gitmesi kitabı daha keyifli hale getiriyor. Eğer gerilim gizem psikolojik olaylar ve ters köşeler seviyorsanız kesinlikle tavsiye ederim. Öyle ağır ilerleyen bir kitap değil tam tersine çabuk okunuyor ve özellikle yoğun bir dönemde kafa dağıtmalık bir gerilim kitabı arıyorsanız bence güzel bir tercih olur.

2 kere okudum. Okudukça tekrar okuyasım geldi. Kitabın sonunda bize bir manifesto veriyor. Resmen psikologlara hiç iş kalmayacak. Biz bütün olayları böyle yapabilirsek sağlam bir nesil gelir.
Bir zamanlar inandığı başka hikâyeleri, zamanla ona gerçek gibi gelen yorumları düşünmeye başladı. Yaşlıların sıkıcı, çocuklarınsa sinir bozucu ve kontrolsüz olduğunu; işlerin sıkıcı, oyunların da eğlenceli olduğunu; hastalık zayıflık anlamına gelirken, kusmanın iğrenç göründüğünü… Erkeklerin güçlü, kadınların güzel olması gerektiğini. Paranın insanı mutlu ettiğini; ona sahip olmamanın bir başarısızlık sayıldığını, öte yandan fazla paranın da insanı bencil ve kötü yaptığını. İnsanların yapabileceği ya da yapamayacağı, yapması ya da yapmaması gereken şeyler olduğunu. Bazı seçimlerin doğru ve iyi, diğerlerinin ise kötü ve yanlış olduğunu. Dünyanın olması gereken bir yolu olduğu ama çocuk için öyle olmadığını. (71)