Onaylı Yorumlar

Yazar bir abiye sahip olmak, kelimelerle örülü bir dünyaya doğmaktır. Küçük yaşlarımda elime tutuşturduğu her kitapla, bana yalnızca okumayı değil; düşünmeyi, hissetmeyi, anlamayı da öğretti. Onun sayesinde nice hikâyenin izini sürdüm, nice karakterin ruhuna dokundum. Her kitabın damağımda bıraktığı tat bambaşkaydı elbet; fakat insanın abisi bir kitap yazdığında, yüreğinde yankılanan his çok daha derin, çok daha tarifsiz oluyor.

Abimin kaleminden çıkan bu eser; yalınlığıyla göz kamaştırıyor, akıcılığıyla okuyucuyu içine çekiyor ve asla yormuyor. Sayfalar arasında gezinirken dikkatli bir göz, finalin siluetini çizen zarif ipuçlarını fark edebilir. Ama buna rağmen sonu öylesine ustalıkla kurgulanmış ki, şaşkınlıkla hayranlık birbirine karışıyor. Kitabı büyük bir keyifle okudum; içtenlikle ve gönül rahatlığıyla herkese tavsiye ediyorum.

"Bakmak, Her Zaman Görebilmek Değildir"
Nora'nın umutsuzluk dolu ruh halinden, umut dolu "kendi" yaşamına uzanan aydınlanma yolculuğunu anlatan ilham verici bir eser.
Kitabı okurken biraz Paulo Coelho'nun Simyacı'sına biraz da Irvin Yalom'un Nietzsche Ağladığında'sına gitti düşüncelerim. Her üç kitap da özetle; içinde bulunduğumuz durum ve seçimin aslında bizim için en doğrusu olacağını sezdiriyor. İnsan bazen, uzaklarda ve gerçekleşmeyende anlam arıyor. Halbuki yaşamımız; eksiklikleriyle, hatalarımızla, doğrularımızla, sahip olduklarımızla güzel.
Ve "bizim" olan yaşamımız aslında çok güzel...

Gazzali'nin ne kadar kıymetli bir alim olduğunu anlamak istiyorsanız doğum tarihine bakın..1058'de doğmuş bir insanın 2025 yılında hala kendini okutması dehasını görmek için ilmini takdir etmek için yeterlidir diye düşünüyorum. Tabii bu durum aynı zamanda kötü de bir durum. İslam dünyasının bugün perişan halde olmasının göstergelerinden biri olabilir. Alim yetiştiremiyoruz artık...

Her neyse..Kitaptan bir kaç şey aktarmak istiyorum Gazali düşüncesi ile ilgili;

1) Gazzali dinde akıl yürütmenin gerekliliğini savunur
2)Çoğulcu davet perspektifine sahiptir. Bu bağlamda toplumu avam, havas ve polemikler diye 3 e ayırmıştır.

Yalnız şu uyarıda bulunayım....Bu kitap okudum-bitti bir kitap değil; mesela ben en az 3 kere okunması tarafındayım ve öyle yapacağım. Üstelik bir de alan dışı biri iseniz 1 kerede anlamanız ya da hakkıyla anlamanız epeyce zor olabilir.

iyi okumalar...

Osprey’in standart formatında, Kronik Kitap'ın kalitesi ve Ali Kaan Cerit güzel tercüme.ile kitap Montgomery'yi "ünlü komutanlar arasına sokan kader anı" Afrika cephesi olduğundan 8. Ordu komutanlı olarak yaşananları İngilizler gözüyle okuyor. Yazarın Müttefikler ve onun hakkında yaptığı eleştiriler de çok faydalı. Onun komuta ettiği diğer harekâtlar farklı bölümlerde irdelenmiş; katkıları ile hataları gayet objektif analiz edilmiş.Tarihsel bütünlük içinde 1944 -Overlord Harekâtı ile Normandiya Muharebesi (Birisi amfibi bir harekât, diğeri deniz lojistiğiyle beslenen bir kara harekâtıdır.); 09/44-01/45 arasında Market Garden harekâtı ve Bulge Muharebesi anlatılmış. Zor karakterinin yarattığı sorunların ceremesini savaş sonrasında unutularak ödemiş. Bu tarz eserlerde, askeri kariyer ön plandadır; ama, burada psikoloji ve aile hayatında yaşananlar tüm hayatına etkilediğinden çocukluğu sıkça ele alınmış. "Rakip Komutanlar” kısmı özellikle Rommel hayranları için "çapraz okuma" niteliğinde.

Tek kitapta iki hikaye ancak ikisi de bir madalyonun iki yüzü gibi. Bir yanda Sadullah, bir yanda Halludas. Bir yanda MÖ Lidya, Krezüs, Keyhüsrev, diğer yanda 12 Mart Muhtırası ve 70’ler.. Yazar her iki öyküyü de bir harmoni haline getirirken diğer yandan da araya aydınlatıcı anekdotlar, pasajlar, fikirler serpiştirmiş. İskender Hoca’nın diğer kitapları gibi sürükleyici oluşu güzeldi. Bir roman olmasına rağmen altını çizip dönüp tekrar bakmayı isteyeceğim kısımlar vardı. Kitaptaki isimlerin ters olacak şekilde verilmesi zekiceydi. Fakat İskender Hoca’nın diğer kitaplarında olduğu gibi yine dipnot eksikliği vardı. Okuma yaparken diğer yandan isimleri, şahsiyetleri, yerleri aratma, not alma zorunluluğu duydum. Kitaptan: “Gökkubbenin altında değişenler yalnızca kıyafetlerdi, yoksa insan hep aynı insandı. Zaman ırmağı yalnızca iyiler ile kötülerin maceraları için akıyordu. Bazen iyilerin, bazen kötülerin kazandığı bir dünyada insanlar kâh savruluyor, kâh güce dönüşüyorlardı.”

Müthiş bir fikir, metafiziğe inanmayan ateist Sovyet Rusya'nın kalbi Moskova'ya Şeytanın avaneleriyle bizzat gelmesi. Sanki İran mimarisiyle yapılmış bir mabedin devasa kapısından girmek gibi. İçerisi de vitraylardan süzülen rengarenk ışıkların halı motifleri ve duvar bezemeleri ile rakısını seyretmek gibi. Kötülük veya Şeytan böylece renkten renge girerken iyilik veya Tanrı hiç yok, tamamen karanlıkta. Hakikati ters çeviriyor yani. Nihayet Faust'u, İlahi Komedya'yı ve Benhur'u hatırlatan çizgiler var.

Yazar ikinci kitabında bizi yine bir masal içinde masal yolculuğuna çıkarmış. Billur köşk masallarını ela gözlü prensesin masallarıyla buluşturmuş. Bir büyülü saatte bir baba ve kızının çıktığı masal yolculuğuna okuru davet ediyor. Yazar bir masalın gerçek hayatta ne kadar gerçekçi olabileceğini gösteriyor. Baba ve kızının içinde yaşadığı gerçeklikten çıkıp bambaşka bir gerçekliğe yolculuğudur bu durum. Burada yazarın bir gerçeklik sorgulaması yaptığını düşündürttü bana. Yazarı masal dünyasına yeni bir kapı açtığı için tebrik ediyorum.

Tarihle ilgileniyorsanız ya da Osmanlı hakkında doğru ve derli toplu bilgiler edinmek istiyorsanız bu kitap tam size göre. İlber Ortaylı her zamanki gibi sade ama etkileyici bir dille anlatıyor. Kitap sadece padişahları veya savaşları değil, Osmanlı’daki günlük yaşamı, devletin işleyişini, eğitimi, kültürü de çok güzel anlatıyor. Okurken sıkılmıyorsunuz, aksine her sayfada yeni bir şey öğrenip şaşırıyorsunuz. Akademik bir hava var ama dili ağır değil, herkesin rahatlıkla okuyabileceği bir kitap. Tarihe merakı olan herkesin kütüphanesinde bulunması gereken bir eser bence. Ben çok keyif aldım, herkese tavsiye ederim.

Kitaptan çok etkilendim. Başlarda ne olup bittiğini, neden bunları okuduğumuzu anlamaya çalışırken çok bunaldım. Eyvah dedim, bu ne. Yazarın bir yere varacağı belliydi tabii bu bölük pörçük, ne olduğunu bir türlü anlayamadığımız şeyleri anlatırken. Deli mi acaba diye düşündüm. Sonra dayanamadım ve direkt kitabın sonunu okudum. O çarpıcı sonu okuduktan sonra (spoiler vermemek için daha fazla bahsetmiyorum), anladım. Yazarı o zaman anladım. Başa döndüm ve kitabı baştan okumaya başladım. O zaman bütün hikaye bir anlam kazandı, çarptı, acı etkisi kanıma işledi. Kolay unutulmayacak bir konu. Yazarın acısı aslında öyle güzel anlatılmış ki, ruhunuzda hissediyorsunuz. Ben çok beğendim ve etkilendim. Ama benim tavsiyem, kitaba önce sondan başlayın. Sonu öğrendikten sonra başa döndüğünüzde yazarın aslında konuyu nasıl güzel anlattığını görüyorsunuz, okuduklarınız anlam kazanıyor. Yoksa kitabın son bölümüne kadar sıkıntıdan patlarsınız.

Seriyi genel olarak oldukça beğendim; yazarın bilim kurguya getirdiği rasyonalist yaklaşım ve olay örgüsündeki tutarlılık gerçekten etkileyiciydi. Özellikle evren tasarımı ve karakter gelişimi açısından tatmin edici bir okuma deneyimi sundu. Ancak finalin açık uçlu bırakılması bende bir miktar hayal kırıklığı yarattı. Böylesine mantıklı ve sistematik ilerleyen bir anlatının, daha net ve kesin bir sona bağlanmasını beklerdim. Elbette, okuyucunun yorumuna açık finallerin edebi bir yeri var; fakat bu kadar detaylı ve düşünsel bir evrenin, aynı düzeyde keskin bir sonla noktalanması, hikâyeye çok daha güçlü bir etki kazandırabilirdi.
Genel olarak başarılı bulduğum bu seriye puanım: 5 üzerinden 4.