Onaylı Yorumlar

Şibli Numani Hindistanlı bir aydın .
Hindistan'da Diyobent medreseleri ve İngiliz yanlısı Ahmet Han'ın Ali Garh üniversitesinde öğretim görevleri yapmıştı. Diyobent'i çok klasik Ali Garh'ı ,özünü kaybetmiş buluyordu.
Müslümanların yeni bir aydınlanma için yeni , güçlü ve sentezci bir eğitim sistemine ihtiyacı olduğunu düşünüyordu.
Bu amaçla İstanbul ,Mısır ve Kudüs seyahatine çıkmıştı.
Uğradığı yerlerdeki, odaklandığı, medeniyet kaliteleri, kurumsal yapılanma biçimleri ve insan ilişkilerini okuyunca Numani'nin ne kadar samimi ve derinlikli birisi olduğunu görebiliyoruz. Kitap seyahatname kıymeti bilenlere çok faydalı olacaktır.
Bu kitaptan sonra Einstein 'in seyahatnamesini okumuştum. Einstein gittiği yerin keyifli zevkli eğlenceli mekanlarını, yediğini içtiğini yazdığını gördüğümde Şİbli Numani'yi daha da sevmiştim

Toplumsal hareketleri anlamak, bireylerin niçin bir gruba üye olma, kimlik değiştirme ihtiyacında olduğunu ortaya koyabilen tespitlerle dolu bir kitap. Çoğu cümlesi üzerinde çokça tartışılıp detaylandırılabilecek sosyoloji derslerinin konusu olabilecek niteliktedir. Kendisi bir yahudi olmasına rağmen 2.dünya savaşı olaylarını hem yahudiler hem Almanlar açısından tarafgirlik yapmadan sosyolojik perspektifte kalabilmesi tebrike layık. Nefret örneklemelerinde çıkarsamalarında biraz zorlama yorumlar yaptığını sanıyorum.

Bütün devrimler, eski olanda yeniyi görebilenlerle gelir. Bu kitap hem bir keşif aracı olarak, hem bir kültür olarak, hem de bir bilim yapma biçimi olarak Geştaltçı psikolojinin ne kadar yeni ve güncel olduğunu hatırlatıyor.

Yazarın davranışçılığa karşı devrimin, sembolik bilişsel psikoloji tarafından adeta "çalındığı" iddiasını yutmak açıkçası zor. Sembolik bilişselci kuramlar açısından sembolün nasıl belirlendiği sorusu, ikincil bir sorudur. Asıl mesele zihnin yetilerinin, semboller ve işlemlere dayalı bir mekanizmalar bütünü ile açıklanabilip açıklanamayacağının ortaya konulmasıdır.

Gestaltçılığın sürekli "global" özelliklere yaptığı vurgu her zaman yerinde mi? Bilim soyutlama, göz ardı etme işidir. Göz ardı etmeden bilim olmaz.

Kapakta "sürekli kirli" görünümü veren tasarımı affetmiyoruz. Yakın zamanda Türkçeye kazandırılmış en önemli entelektüel eser olduğunu düşünüyor ve çalışılmasını öneriyoruz.

Yazarın ilimiyle hayata bakış açısını oldukça net yansıttığı bir eser okudum. Nasihatten uzak, yol gösterici ve birleştirici bir dil kullanılmış. Nokta atışı cümlelerle her bölümün başında bizi karşılıyor ve kısa kısa bölümlerle bizi düşünmeye, sorgulamaya sevk ediyor. Günlük yaşamdan, ilimden, dinden çokça konu üzerinde hoş bir sohbet gerçekleşiyor okurken. Kitabı okurken bir şeylerin dikte edildiğini değil de yazarla karşılıklı oturup çay yudumladığınızı hissediyorsunuz. Yayıncının düzeltme gayesi gözeterek yaptığı ufak tefek yazım hataları birkaç kısımda yazarın düşüncesinden uzaklaştırmış metni ancak yazarın fikrini kavrayınca bu hataları kendiniz düzeltebiliyorsunuz. Tek eleştirim bu hususta yayınevine karşıdır.
Yazarın daha hacimli eserlerle okuyucusuyla buluşmasını temenni ederim.

Bülent abinin Türk milletinin ruh tomografisini çektiği resmin kitabıdır. Hani bu kadar mı olur? Vallah en güzel böyle olur. Bize ait söz ve davranışları birebir resmetmiş Kral. Tabi burada gereksiz özgüvenimizin ve hakkı verilmemiş özgüvenin balansını da güzel yapmış abimiz. Tabi üslubu sokak üslübu olduğu için ponçik gönüller buradan incinebilir. Ama bu maalesef hakikatin üzerini örtmüyor. İyisiyle kötüsüyle biz buyuz, kitaptaki gibiyiz. Allah bizi iyi eylesin, âmin. Abimize de selamet versin Mevlam, âmin.

Çok akıcı, pek çok kitaba ve yazara atıf yapan ama sıkmayan bir kitap. Bahar hanımın yazılarını sosyal medyada takipteyim, kalemi çok güzel. Kitap çok kolay okunuyor, yer yer klişeler var, bu da bazen edebi yönünü eksik hissettiriyor ama o kadar temiz bir Türkçe ile yazılmış, altyapısı o kadar dolu ki eksiklik hissi hemen geçiyor. Karakterler kendi arasında bir konu tartışırken bizi de çift yönlü düşündürüyor, farklı bakış açısı sunuyor. En önemlisi de dayatmadan esnekliğin önemini, değişimin dönüşümün, gayretin önemini vuruluyor. Ben çok sevdim ama karakterlerin felsefe soslu edebi sohbetlerinin gençleri çekeceğini maalesef düşünemiyorum. Olay örgüsünde heyecan da bekleriz sıradaki kitabında...

bir roman böyle güzel yazılır da böyle mi biter, az önce bitti kitap ve ben uykum kaça kaça gece okuyup kalbim ata ata okudum da sonu na gelince bu yazara bir çift lafım var dedim. az biraz Ömer'e . Çeto'ya torpil yapsaydı n'olurdu. sonuçta bir iki kalem oynatmaya bakardı bu iş. sonra ölmekle yaşamak arasındaki çizgiye takıldım, öyle ince bir iplikti ki. Ömer oradaydı, Muzaffer hoca burada, aralarındaki bağ asla kopmayacaktı. iyi de ben neden Ömer'le Hüdai'nin yasını tutuyorum. biz biriz biliyorum da kalbime söz geçiremiyorum. yazarın diğer romanları da böyleyse eğer...

Kitabı okurken insanlığımdan ve dahi erkekliğimden utandım desem abartmış olmam. Lakin ABD'de kadına ve hayvanlara yapılan şiddet üzerinden oluşturulan ve örneklendirilen kitap, ülkemizdeki şiddete rahmet okutturacak cinsden olması zihnimde küçük de olsa bir teselli oluşturdu.

Feminist, vegan, hayvan hakları savunucusu, aktivist ve bağımsız bir akademisyen olan yazar Carol J. Adams, dayak, tecavüz ve cinsel istismar gibi, kadınlar üzerindeki erkek egemen davranışların altındaki nedenleri ABD'de yaşanan örneklerle bu kitapta gözler önüne seriyor.

Lakin burada hayvanlara ve çocuklara yapılan şiddetin toplumsal cinsiyet üzerinden eril iktidarın stratejik bir tezahürü olarak sunulması bence yeterli bir bir açıklama olmamıştır. Yazar özellikle hayvanlara yönelik şiddetin feminist bir analiz olmadan anlaşılamayacağını öne sürüyor ve tüm şiddet türlerini de bu bağlamda değerlendiriyor.

Başlarda kitaba adapte olmakta zorlanılıyor ama sonrasında su gibi akıp gidiyor kitap. Aslında aşk romanı olmasının yanında Mae'nin kendi mutluluğu için yaptığı şeyleri de okuyoruz. İçinde hep çevresi için yaptığı özveriler ve fedakarlıkları, kendini kısıtlamamalarının sonucunda kendi mutluluğu için ilk kez acaba ne olur diye düşünmeden attığı adımları okuyoruz. Aslında hiç de korktuğu gibi olmadığını ve bu riski almanın onu nasıl mutlu edebileceğini de görüyoruz. Güzel, akıcı, zaman zamanda eğlenceli bir kitaptı. Türü sevenlere tavsiyemdir.

Doğan Cüceloğlu'ndan okuduğum ikinci kitap... İster okul öncesi öğretmeni olun ister üniversitede öğretim üyesi, mutlaka okuyun derim. Doğan Cüceloğlu, "öğretmenlik yapmak" ile "öğretmen olmak" ayrımını çok iyi anlatıyor. Öğretmen olmak, bir cana dokunabilmek, bir çocuğun gelecekte yetişkin bir birey olduğunu görebilmek ve ona göre davranabilmek demektir. Yoksa ben konuyu anlattım, dersim bitti, gerisi beni ilgilendirmez, salla başını al maaşını demek değildir... Öğretmen olmak, yaşam tarzı ile meslek etiğini birleştirebilmek anlamına gelir. Eğer gerçekten bir öğretmen olabildiyseniz ailenizde, mahallenizde, sosyal çevrenizde örnek bir birey, çocuklar ve gençler için bir lider ve takım arkadaşı, dahası da kendinizi sürekli aşabilen bir insan olmayı da başabilmişsiniz demektir. Ne çok şey öğrendim bu kitaptan. Işıklar içinde uyu sayın Doğan Cüceloğlu.