Onaylı Yorumlar

Her şair gibi şair de hüzün ağrısı çekmektedir. Melali anlama ve aşinalık kendisini hissettirmektedir. Bu ağrıyı, şair kendi tarzında dillendirmektedir tabi ki de. Bu tarz daha çok hak ve adalet istikametincedir. Doğruyu tasvir sadedindedir. Çok pencereli bir perspektiften şaire özgü fikir ve bakış açısının serimlenmesidir. Yer yer de olsa şairin çocukluğunun safiyet duyguları da kendisini hissettirmektedir. Şiirlerdeki imge ve retorik bağlamında da yetkin olduğunu söyleyebiliriz. Kurgusu, biçemi ve matematiği olan güzel şiirler okudum. Şiir ikliminde güzel bir serazat okudum. Okunmasını tavsiye ederim.

Roma tarihi hakkında az-çok bilgisi olmayanları zorlayacak bi' eser.... İsmine aldanıp kronolojik tarih kitabı zannederseniz yanılırsınız... Mary Beard konusuna gerçekten vâkıf... bildiklerini okuyucusuna en güzel biçimde anlatmasını/aktarmasını da çok güzel başarıyor... yazdığı her kelimeye elli tane dipnot düşen yazarlardan değil Mary Beard... kaynak meraklıları için "İleri Okuma" başlığında toplanan bilgiler kitabın değerini daha da arttırıyor.... İrem Sağlamer'in harika-ötesi çevirisi Türkçe'nin yüzakı.... belgeler, haritalar ve kronoloji ana metni daha da mükemmel kılmış....sırada Simon Baker'ın 'Eski Roması"yla Neil Faulkner'ın "Roma: Kartalların İmparatorluğu" var...

Kitap bana, Tanpınar’ın modern insanın sürekli eşikte sürdürülen hayat metaforunu hatırlattı. Tıpkı kendimize belirli süreler vererek (önümüzdeki yıl şurada olacağım, seneye şuraya tatile gideceğim, en fazla 2 yıl şu işte çalışırım vs.) yaşamaya çalıştığımız hayatları özetliyor. Ama aslında bunları yaşarken belirlediğimiz vakitler uzayıp gidiyor. Sözümüzde durmayı erteliyoruz aslında. Geleceğin şimdiden, şimdinin de geçmişten hep daha iyi olacağını/olduğunu düşünmek gibi bir yanılsama duruyor hep yanı başımızda. Tüm bunları yeniden hatırlamak adına okunası bir eser.

Sağda solda bu kitap için "edebi beklentiye girmeyin" şeklinde yorumlar okuyorum. Arkadaşlar gönül ve beyin rahatlığıyla edebi beklentiye girebilirsiniz. "Mizah" ne zaman edebiyat dışına itildi? Direkt aklın serin kanepelerine hitap eden kitaplar neden edebiyattan sayılmaz oldu? Asla tek edebiyat eyleme biçimi budur demiyorum elbette ancak nitelikli edebiyat koyun gibi ağlamak, kaplan gibi kükremek veya koala gibi uyuklamak değildir. Komik bir hikaye sapına kadar edebiyattır, sizi kandırmalarına, sömürmelerine, uyuşturmalarına izin vermeyiniz. Callisto ve onun gibi romanlar iyi edebiyattır. Türkiye'den, Endonezya'dan, Afrika'dan, Kanada'dan gelebilir. Dikkat kesiliniz.

Tahliller, tasvirler etrafında temerküz eden olaylar işleniyor. Hepsi de hayatın mütemmim cüzü içerisindedir. Tecrübelerin ve yaşanmışlıkların bilgeliğini taşımaktadırlar. İnsanın içselliğine yönelik şümullü bir tanıma imkânı vermektedir. At başı giden başka diğer olgular olarak felsefi ve hermenötik bakışları söyleyebiliriz. Hikâye karakterleri bir fotoğraf makinesiyle kadrajlanıyor adeta. Bu hikâyeler; okuru bilinç, anlama ve his haline taşıyor. Başka bir ifadeyle okura düşünsel zenginlik katıyor. Merak duygumu besleyen, anlatım derinliğinin kendini hissettirdiği, ufuk açıcı, deneme tadında güzel hikâyeler okudum. Okunmasını tavsiye ederim.

Kitabın sonlarında yaşlı doğup yaşlandıkça gençleşen bir karakter çıkıyor karşımıza. Tabii ki akla Fitzgerald geliyor. Erinmedim baktım kitapların yazılış tarihlerine. Benjamin Button' un Tuhaf Yaşamı, beş yıl kadar önce yazılmış.

Akugatava' nın Fitzgerald' ı okuduğunu sanmıyorum. Muhtemelen iki yazar da birbirlerinden bağımsız aynı çağrışımı yakalamışlar. Akugatava, bu çağrışımı fantastik bir kahramanın yarım sayfalık serüvenine harcamış oysa Fitzgerald, nakış gibi işlenen kurguya yedirmiş çağrışımını.

Her ikisi de alkışı hak ediyor. Çevirmenler de alkışı hak ediyor.

Güzel bakan güzel görür anlayışında tumturaklı bir dille ele alınmış samimi portreler okudum. Bal küpünden bal sızması gibi bir güzel durumdur bu. Edebiyat üzerinden soylu bir yükselişi imler bir taraftan bunlar. Portrelerle hem iç hem de dış fotoğraflar böyle çekilmektedir. Sıradan genel geçer tanımlamaların uzağında, sanat dolayımında düşünsel adımları ve estetikası olan bir anlatımla ele alınmış güzel yazılar okudum. Öykümüz, şiirimiz ve edebiyatımız adına taptaze baharlar düşü kurma istencini barındırıyor. Gül ve düş büyütmeyi de beraberinde taşımıyor değil. Başka bir ifadeyle portreler, şairlerin, yazarların, edebiyatçıların ayrı ayrı varoluş manifestolarını da taşımaktadır. Bu yazılanlarda geniş bir hinterlandın ve kadim bir bilgeliğin izi sürülüyor bir taraftan. Coşkun, coşkulu, coşturan mizahi bir dille ve derin bir zekâ ile... Daha ne olsun.

Yalnızlık bütün mükemmel beyinlerin kaderidir diyor Arthur Schopenhauer. Bunu söylerken, insanın zevklerinin kaynağını dışarıdan ziyade kendi içinde araması gerektiğini de söylüyor.
Pesimist bir dünya görüşüne sahip olmak olumsuzluk gibi görünse de, kişiyi kötülüklerden koruyucu tarafı da var değil midir sizce?

Dünyada hakimiyet genel olarak kötülüğün, sözde budalalığın değil midir? Kader acımasız, insanlar da zavallı? O zaman bu karamsar düşünürden de alacağımız öğütler yok mudur?

Sanmayın sizi karamsarlığa ve mutsuzluğa sürükleyecek bu kitap. Hayır hayata ve ölüme daha gerçekçi bakmanızı sağlayacaktır.

Mutluluk arayışında da değildir aslında, son tahlilde kendi yalnızlığında ve kendi içindeki mutluluğundadır kendisi. Ölüme methiyeler yazsa da söylemlerinde, yaşamın nasıl yaşanması gerektiğini de gösterecek ve sevdirecektir size.

Lego setleri, belirli tipte ve sayıda tuğla (lego parçası, brick) içeren ve bunları birbirine monte etmek için talimatlar içeren oyuncaklar. Peki o halde, Lego ile oynamak yaratıcılığı mı geliştirir yoksa talimatlara uyan bir insan profili mi yaratır. Kitapta bu konu çok eğlenceli bir şekilde tartışılmış. Önemli bir konu. Her ne kadar talimatlar ve sınırlamalar içerse de, iki 2x2 Lego parçasının birbirine kaç farklı şekilde monte edilebileceğinin cevabını düşünmek, bu konuda bir fikir verebilir. Herkese iyi okumalar.

Beyin hakkında çok güzel hazırlanmış ve kolay anlaşılır bir kitap olmuş. Yazarın dili çok sade ve çevirmen de çok güzel çevirmiş. Kitap korku, bellek, hareket, duyu, görme, dikkat ve ağrı gibi bölümlerden oluşuyor ve her bölümde gerçek hayattan vaka örnekleri var. Son bilimsel çalışmalara sık sık gönderme yapıyor ve öyle sandığımız birçok şeyin o kadar da öyle olmadığını çok güzel bir şekilde anlatıyor. Beyin ile ilgili çok kitap var ama sade ve anlaşılır bir şeyler okumak istiyorsanız bu kitabı tercih edebilirsiniz.