Onaylı Yorumlar

Bülent Özdemir’in Hiç ve Her Şey kitabı, adındaki zıtlık gibi insanın zihninde ve ruhunda sürekli bir denge arayışı yaratan, katmanlı bir şiir evreni sunuyor. Şair; sıradan görünen günlük detayları, çocukluk anılarını, büyük şehirlerin ve kalabalıkların yarattığı yabancılaşmayı son derece keskin ama yumuşak bir dille ele alıyor.
Kitapta yer alan "Ekrem Parkı", "İmtihana Muhtaç", "Çocuk Adem" gibi şiirler, okuyucuyu sadece dış dünyaya değil, kendi iç odalarına da bir yolculuk yapmaya davet ediyor. Zorlama kafiyelerden uzak, imgelerle örülü bu şiirler; hem hüzünlü bir nostalji barındırıyor hem de modern insanın sıkışmışlığına ayna tutuyor. Şiir okumayı sevenlerin kütüphanesinde mutlaka bulundurması, sindire sindire ve dönüp tekrar okunması gereken nitelikli bir eser.

Bu kitabı bitirdiğimde bir süre ne düşüneceğimi bilemedim. Başlarda Charlie’nin yaşadığı değişimi merak ederek okuyordum ama ilerledikçe olayın sadece zekâ ile ilgili olmadığını fark ettim. İnsanların birini zekâsı, görünüşü ya da farklılıkları yüzünden nasıl kolayca küçümseyebildiğini görmek gerçekten üzücüydü.Charlie’nin yaşadıklarını onun gözünden okumak, özellikle de günlüklerinin giderek değişmesine tanık olmak beni çok etkiledi. Bazı yerlerde Charlie’ye kızdım, bazı yerlerde onun adına sevindim, bazı yerlerde de gerçekten içim acıdı.Kitabın sonlarına doğru ne olacağını bilsem bile okumaya devam etmek çok garip bir histi. Bittiğinde de sanki Charlie’yi gerçekten tanımışım ve ondan ayrılıyormuşum gibi hissettim.Kesinlikle sadece “zekâ” üzerine bir kitap değil. Sevgi, yalnızlık, insanlara nasıl davrandığımız ve bir insanın değerinin neyle ölçüldüğü hakkında düşündüren bir kitap. Uzun süre aklımdan çıkmayacak.

Uzun zamandır bir kitabın elimde bu kadar süründüğünü hatırlamıyorum. Kitabın konusu ve anlatmak istediği şey farklı ama ben okurken bir türlü içine giremedim. Özellikle performans sanatı kısmı benim kafamda hiç oturmadı. Sanırım kitabın absürt dünyasına ve karakterlerine alışmakta da zorlandım. Bazı yerlerde “Acaba nereye bağlanacak?” diye merak ettim ama bu merak kitabı elimden bırakamayacak kadar güçlü değildi. Hatta zaman zaman okumaya devam etmek için kendimi zorladım. Farklı, alışılmışın dışında ve biraz absürt bir hikâye arayanların ilgisini çekebilir. Ancak benim için en büyük sorun akıcılığıydı. Kitabın fikri ilginç olsa da anlatımı beni içine çekmedi. Belki performans sanatına veya daha deneysel, absürt anlatımlara ilgi duyan biri çok daha farklı bir tat alabilir. Benim için ise maalesef bitirmekte zorlandığım kitaplardan biri oldu.

Tess Gerritsen’in Rizzoli & Isles serisi başta olmak üzere pek çok kitabını okumuş, sıkı bir Tess hayranıyım. Martini Kulübü serisinin iki kitabını da okudum. Gölge Dostlar’ı da böylece okumuş oldum.

Fakat bu seride bir şeylerin eksik olduğunu hissettim. Aradığım o eski Tess Gerritsen tadını tam olarak bulamadım. Bunun sebebi karakterlerin daha ileri yaştan seçilmesi mi, kurgunun daha yavaş ilerlemesi mi, yoksa ben artık Tess’in kalemine doymuş olabilir miyim, emin değilim.

Karakterlerin yaşları ve daha sakin kurgu, aksiyonun da geri planda kalmasına neden olmuş gibi geldi. Zaman zaman kitabın ilerlemediği hissine kapıldım. Konu macera ve gizem vaat etse de bu kez CIA, FBI gibi bildik unsurların çok fazla dışına çıkamadığını düşündüm.

Serinin ilk iki kitabını çok daha fazla sevmiştim. Yine de Tess’in akıcı kalemi kendini hissettiriyor. Belki de beklentim fazla yükseldi. Her yazarın kitapları arasında bir “nazar boncuğu” olabilir. Gölge Dostlar da benim için öyle olsun.

Bir kere kabul etmek gerekir ki ortada kaynakçasını okumak için 1 saat ayırmanın zorunlu olduğu bir yapıt var. Dönemin tahrip edilmiş olması muhtemel belgeleri de düşünüldüğünde her detay bir kaynağa dayandırılmış. Kaynaklardaki bilgiler doğrudan verilmemiş bir de kronolojik olarak doğrulukları yorumlanmış. Acabalara mahal vermeyen bir kaynak kitap ortaya çıkmış.

İçerik olarak da her tarih tutkununun okuması gereken bir kitap. Özellikle Hürrem ile başlayıp Nurbanu, Safiye, Handan, Kösem, Turhan ve Gülnuş ile oluşturulmuş kadın sultanlar geometrisinde dış dünya ile alakanızı keseceksiniz. Bu da mı yaşanmış diyeceğiniz olaylar bazen çaresizliği, bazen mücadeleyi ve çokca da rekabeti, kıskançlığı gözler önüne serecek. Haremde yaşamak ve haseki olmak kadar yerini korumanın da ne kadar önemli olduğunu satır aralarındaki ilginç olaylarda net olarak anlayacaksınız.

Mutlaka ama mutlaka okunmalı.

Victor Hugo'dan bir baş yapıt daha... "Bir idam mahkumunun son günü" döneminde eleştirilere maruz kalan ve yasaklanan kitaplar arasında olduğu halde, gerçeklikleri ile dönemini yansıtmayı başarıyor.
Okuyucusuna sarsıcı ve ürpertici bir pencereden bakış açısı sunan eserde mahkeme odasından hücreye, hücreden son sahneye kadar olan sürede herşeyin film şeridi gibi gözler önünden geçmesi romana farklı bir hava katıyor...
Son günün olsa ne yapardın? Okuyucusuna çoğu zaman bu soruyu sorduran ve yaşamanın kıymetine ışık tutan bu eseri mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Derin ve anlamlı bir düşünceye sevkeden bu eserde sayfaların bitmesini istemeyeceksiniz... Şimdiden keyifli okumalar...

Okurken beni en çok etkileyen şey, olaylardan çok insanların kimlikleriyle, aidiyetleriyle ve önyargılarla verdiği mücadele oldu. Şamlı Bir Yahudi'nin Günlüğü, sadece bir karakterin hikâyesini anlatmıyor; aynı zamanda uzun yıllar birlikte yaşamış farklı kültürlerin, siyasetin gölgesinde nasıl birbirinden uzaklaştığını da hissettiriyor.
İbrahim Al Jabin'in anlatımı oldukça akıcı. Yer yer şiirsel bir dile yaslanması ve tarihî dokuyu doğal bir şekilde hikâyenin içine işlemesi, romanı kuru bir tarih anlatısından çok güçlü bir edebiyat eserine dönüştürüyor. Tek bir anlatıcının gözünden ilerlemesine rağmen metin hiç tekdüze hissettirmiyor; aksine her sayfada yeni bir duygu ve yeni bir bakış açısı sunuyor.
En sevdiğim yönlerinden biri de, insanları tek bir kimliğe indirgememesi oldu. İyi-kötü gibi keskin ayrımlar yerine, karakterleri tüm çelişkileriyle karşımıza çıkarıyor. Bu da kitabı daha gerçek ve düşündürücü kılıyor.

Tess Gerritsen’in "İkiz Bedenler" kitabını yeni bitirdim. Açıkçası başlarda biraz yavaş ilerlediğini düşündüm ama hikaye ilerledikçe merak duygusu ciddi şekilde arttı. Özellikle birbirinin ikizi gibi görünen cesetler üzerinden başlayan olay giderek çok daha karmaşık bir hal aldı. Rizzoli ve Isles ikilisinin soruşturmayı yürütme şekli kitabın en güçlü taraflarından. Benim en sevdiğim tarafı ise okurken sürekli "Ben bu işin aslını çözdüm." deyip sonra yanılmak oldu. Özellikle karakterlerin geçmişleriyle ilgili ortaya çıkan bilgiler hikayeyi bambaşka bir noktaya taşıyor. Final konusunda ise birkaç şeyi tahmin ettiğimi düşünmüştüm ama kitap yine de beni ters köşe yapmayı başardı. Bazı karakterlerin davranışlarını ve olayların arka planını düşündüğümde, kitap bittikten sonra bile birkaç sahneyi kafamda tekrar çevirdim.

Bu kitapla ilgili olarak iki şeye pişmanım:
1- Daha önce satın almadığıma,
2- Daha önce okumadığıma.

Sonda söylenmesi gerekeni başta söyleyeyim: MÜKEMMEL...
Anlattığı ile çizimlerin uyumuna hayran kalmamak mümkün değil.
Çizgi romanın tarihini 1896 The Yellow Kid'den alıp 3000 yıl öncesine götürüyor. Sanattan, sanatın faydalarından bahsediyor.
Dünya çizgi romanlarından bahsederken Batı ve Japon çizgi romanlarının farklı olmasının temeline inerek olayı Doğu-Batı kültürel ayrışmasına götürüyor. Ve daha neler neler... Söylediklerim denizde damla kabilinden... Hele o çizimler ve anlatımın uyumu yok mu! Ben okurken zevkten dört köşe oldum. Her çizgi roman okuru bence okumalı bu şaheseri.

Şiirler, kapalı bir anlatım formunda değillerdir. Konular genellikle vazıhtır. Sorgulayan bir üslupta çok çeşitli konularda derinlikli önermelerde bulunularak bir nevi fikriyat serdedilmektedir. Sorgulamalar la düşünmeye sevk edilir. Teknik olarak imgeler kıvamındadır. Şiirler de doldurma, dolgu ve fazladan kelimelere yer verilmez. Gereğinden fazla imge ve alagorilerle karşılaşmayız. ‎Öz olarak, şairin şiirlerinin duru bir zihne karşılık geldiğini söylememiz mütenasip bir değerlendirme olacaktır. Daha çok soyut kavramlar üzerinden hayatın ulvi yönleriyle tarazlanmış bir anlayıştadır. Bütün bunlar yüreğin mahbesinden süzdürülüp meteforik düşünce yaklaşımıyla serimlenmektedir. Böylelikle şair, şiirlerini bir derviş edasıyla nakşeder. Şeyh Galip'in dediği gibi "Şair demek ehli hal demektir" ‎