Onaylı Yorumlar

Kitap 1952 yılında yazılmış, bilim kurgu türünde bir kitap. Yani, kitap yazıldığı yıldan çok çok ileride, teknolojinin hayal edilemediği şekilde yazılmasını ifade eden bir tür. Neyse biz kitabımıza gelelim.

Şimdiii, yanmayan evler, kapsüller, mekanik tazıların, son sürat araçların olduğu bir dünyada hala itfaiyecilerin göreve çıktıkları bir dönemdesiniz. İnsanın aklına şu soru takılıyor; madem evler, araçlar yanmıyor, neden hala itfaiyeciler var? Bu kitapta itfaiyeciler yangın döndürmek için değil, görevleri yangın çıkarmak. Nasıl yani dediğinizi duyar gibiyim. Aslında itfaiyecilerin görevi, toplumun huzurunu ve mutluluğunu sağlayabilmek için gece gündüz ellerine geçen her kitabı yakıyorlar. Evet evet, yanlış duymadınız, kitap yakıyorlar. Önerir miyim? aslında evet. Belki herkeste aynı etkiyi bırakmayabilir ama sorgulatıcı tarafı olması sebebiyle kesinlikle tavsiye ederim.

Hayallerimizin sınırı yok. Biz hayallerimizin sınırsızlığını bilerek hayal kurar ve istediğimiz yerde olabiliriz. Bazen bir deniz kıyısında bazen denizin tam ortasında. Bazen bir karabataktır en yakın dostumuz bazen sessizliğimizdir haykırışımız. Nil'in iç dünyasındaki derinliğini, yeni bir yere taşınmaları sonucu kendini yalnız hissetmesini, yalnızlığından amcası ile masmavi sularda kaybolarak uzaklaştığını okuyoruz. Evde yalnızlıktan bunalan Nil'in bir okyanus ortasında neler yapabileceğine şahitlik etmek epey keyifli. Maviliklerin derinliği ile çok keyifli bir kitap olmuş. 5.sınıftan itibaren öğrencilerimizin keyifle okuyabilecekleri bir kitap. Kaleminiz daim olsun.

Yazar kitap boyunca insanın gün içerisinde yaşadığı gelgitleri yaşıyor. Özellikle Sammy’e ilk yazdığı olumsuz mektupta resmen söylemediğini bırakmadı ve kibirli bir yazıyken bir sonraki sayfada yazar “odama dönüp çabası için yazabileceğim en olumlu eleştiriyi yazmak üç saatimi aldı. Şu yanlış, bu yanlış, diye yazmadım.” diyerek mektup yazması yazarın duygusal durumundaki gelgitleri çok iyi anlatıyor.

Camilla’yı yatağında solgun olarak uzandığını görünce Bandini yemek yemelisin deyince benim de kahvaltı yapmadığım geldi. Allahtan leblebi yiyerek mükemmel bir kitabı okuyorum. Bu kitabın ismini Ali Ulvi Özdemir’in Bir Kitap Bağımlısı’nın Notları kitabında duymuştum. İyi ki iki kitabı okumuşum. John Fante artık senin de tüm kitaplarını okumak lazım. Ömür yeter mi acaba?

Okurken aslında bir tarih anlatısından çok, bir hatırlatma metni okuyormuşum gibi hissettim. Yılmaz Özdil’in dili zaten alıştığım gibi akıcı, sert ve yer yer sarsıcıydı ama bu kitapta en çok dikkatimi çeken şey, bildiğimi sandığım olayların aslında ne kadar yüzeyde kaldığı oldu.
Kitap, Kurtuluş Savaşı’nın son dönemlerine odaklanırken, sadece büyük zaferleri değil o zaferlerin arkasındaki çaresizliği, yokluğu ve inanılmaz bir kararlılığı da gösteriyor. Okurken sık sık “Gerçekten böyle mi olmuş?” diye durup düşündüm. Çünkü anlatılanlar abartı gibi değil, aksine fazla gerçek.
Bazı bölümlerde Özdil’in yorumlarının ağır bastığını hissettim, bu da yer yer taraflı bir anlatım hissi verdi ama açıkçası bu kitabın doğasına çok da ters gelmedi. Zaten yazarın üslubunu bilen biri için bu beklenen bir şey.

Kitabı az önce bitirdim ve tek kelimeyle bayıldım. Okurken sürekli Ej’nin Ethan olduğunu düşünüyordum. Hatta olayların bu kadar kolay anlaşılır ilerlemesi bana biraz garip gelmişti. Ama sayfalar ilerledikçe her şey öyle bir değişti ki, düşündüğüm her şeyin tam tersine savruldum. Gerçek anlamda ters köşe kavramının karşılığı bu kitap diyebilirim.

Yazarın dili inanılmaz akıcı. Gereksiz uzatmalar, kafa karıştıran uzun paragraflar yok bu da hikâyeyi adeta yaşayarak okumamı sağladı. Her sayfada merak duygusu diri kaldı ve elimden bırakmak istemedim.

Gerilim ve gizem seven, özellikle de güçlü bir ters köşe arayan herkese kesinlikle tavsiye ederim. Benim için fazlasıyla etkileyici ve başarılı bir eserdi.

Aşırı beğendiğim bir kitaptı. Kitap akıcı bir dille yazılmıştı. Çok heyecanla okudum. Melody'nin hikayesi bende farklı düşüncelere yol açtı. Normalde beyin felci olan çocuklarda fiziksel engellilikle birlikte zihinsel etkilenim de olur diye düşünüyoruz. Ancak bu kitapta bu durumun aslında böyle olmadığını bu düşüncelerin aslında bizim yarattığımız göstergesi oldu. Hem empati yeteneğini geliştiren hem de farkındalık yaratan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Her yaştan okurun mutlaka okumasını tavsiye ediyorum.

Bazı kitaplar vardır…Sizi sadece bir hikâyeye değil, bir ruh hâline sürükler. Yakaza tam olarak böyle bir kitap.

Sokakların soğuğunda büyüyen Toprak’ın hikâyesi, aslında sadece onun değil; görmezden gelinen herkesin iç sesi gibi. Bir kalemle başlıyor her şey… Ama bu kalem yazmıyor sadece— parçalıyor, yüzleştiriyor, dönüştürüyor.

Bu kitapta: Aşk var ama masum değil. Hayatta kalma var ama bedelsiz değil. Gerçek var ama asla net değil. Ankara’nın gri sokaklarında gezerken, bir anda kendi zihninin karanlık köşelerine düşüyorsun. Ve en tehlikelisi şu: Okudukça Toprak’tan uzaklaşmıyorsun… ona dönüşüyorsun.

En sevdiğim hissi: Gerçek ile hayal arasındaki o ince çizginin sürekli kayması.

“Acaba bu yaşananlar gerçek mi, yoksa zihnin bir oyunu mu?” sorusu kitabın ruhuna işliyor.

Yazar Selim Erdoğan ile tanışmama vesile olan roman. Özellikle işgal dönemi İstanbul'unu anlatan romanlara edebiyatımızda pek sık rastlamayız; fakat yazar Selim Erdoğan bu konuya değinerek çok da başarılı bir roman meydana getirmiş. Kitap hem Milli Mücadele'nin nasıl ve ne şartlarda başladığını anlatmakla birlikte alışık olduğumuz savaş meydanlarını değil de cephe gerisini yani bu mücadelenin istihbaratı yönüne daha çok eğilmiştir. Ayrıca romanın başkahramanı Binbaşı Ahmet Muhtar'ın yaşamış olduğu psikolojik gelgitler ve kendini gerçekleştirme mücadelesi de romanı bambaşka bir seviyeye çıkarmaktadır. Özetle, işgal dönemi İstanbul'unda geçen soluk soluğa okunacak bir casusluk romanı olarak tanımlayabiliriz Hain'i. Hain, vatanın selameti için vatan haini olmaya göze almış bir askerin romanıdır. Son olarak şunu da belirtmek isterim: Romanı okurken Ahmet Muhtar karakterini İzmirli Albay Mümin Aksoy namı diğer Gavur Mümin'in hayatına benzettim.

Sanatla Yazılan Tarih kitabı; dış tasarımı, iç tasarımı, puntosu ve dizaynıyla estetik açıdan göze hoş geliyor. Üslubu sade ve akıcı. Konu çok detaylı işlenmemiş; bu da aslında daha iyi olmuş. Pek bilgi birikimimin olmadığı bir alan olduğu için, başlangıç kitabı olarak benim için yerinde bir seçim oldu. Anlatılan minyatürlerin hemen yanında görsellerin bulunması, kitabı kesinlikle daha keyifli hâle getiriyor.
Benim için oldukça bilgilendirici bir okuma olan bu kitabı, minyatür sanatına ilginiz varsa ve bir başlangıç kitabı arıyorsanız, güzel bir kaynak olduğunu söyleyebilirim.

Dostluk, sadakat, ihanet ve aşk temaları son derece incelikli bir şekilde işlenmiş. Her cümle, her kelime okurun zihninde iz bırakacak şekilde kurgulanmış. Yazar, insan ruhunun en derin ve en kırılgan yönlerine dokunmayı başarmış. Kitabin ilk yarısı sıkıcı geçse de son yarısı beni oldukça etkiledi. Krisztina’ya mı üzülsem, generale mi yoksa eski dostuna mı bilemedim. Her karakterin kendine göre haklı nedenleri vardı elbette. Bir insan intikam için kırk bir yıl bekler mi diye düşündüm. Generalin yaşadıklarını okuyunca sabrına hayran kaldım. Kolay kolay baş edilemeyecek şeyler yaşamış olmasına rağmen, yine de olgunluğunu koruyabilmişti. Hızlı okunan kitaplardan değil. Oldukça felsefi ve psikolojik bir derinliğe sahip. Bu yüzden düşünerek, sindirerek okunmalı. Yer yer yoğun ve yorucu bir anlatımı sahip olduğu için de okuyun diyemiyorum. Ama ben okuduğuma asla pişman değilim.