Onaylı Yorumlar

İlk kez bir Tahsin Yücel kitabı okuduğumu itiraf ederek başlamak istiyorum. Çok güçlü bir kalem. Tahminimin ve beklentimin üzerinde beni şaşırttığını söyleyebilirim. 2073 yılında İstanbul'da eski solcu bir avukatın ekseninde, insanların bir yandan post modern yaşantılarını sürdürürken, diğer taraftan da gerçek hayattan kopuşlarını, geçmişleri ile güncel kaygıları arasındaki gidiş gelişlerini, ikirciklerini gözler önüne seren, günümüze dair de bir çok benzerlikler ve göndermeler içeren distopik bir eser. Yapımcılar tarafından gözden mi kaçmış bilemedim ama hala dizisinin veya filminin çekilmemiş olması ise gerçekten şaşırtıcı.

Alman gizli servisinde görevli Albay Nikolai'ın ülkesinin 1. dünya savaşında aldığı mağlubiyeti casusluk faaliyetleri açısından incelemektedir.Özellikle Almanya sınır olan bölgelerdeki casusluk boyutlarını, iletişim medya araçlarının savaş esnasında aleyhte nasıl propaganda yürüterek alman milli direncini kırdığını ve bu noktalardaki zaaflarını tüm samimiyetle ele almıştır.Bu çalışma bir bakıma antisemitik bakış açısının ve ilerde oluşan Nazi imparatorluğunun Alman milliyetçiliği çerçevesinde beslemesi bakımından da değerlidir.Kitap Osmanlının istihbaratı hakkında daha çok duyumsal belirlemelerde bulunsa da gayrimüslimlere yapılan cebri uygulamalarda bir miktar ölçünün kaçtığı satır arasında belirtilmiştir.Nikolai samimi açıklamaları çarpıcı gözlemleri, özeleştirisi ile Alman milliyetçiliğinin tetiklenmesinde kalemini etkili kullanmıştır.Casusluk faaliyetlerinin önemi, askeri ve psikolojik harp kavramlarının ele alındığı disiplinler için bir başvuru kaynağı olacağını düşünmekteyim.

Kıymetli öğretmenimiz bir yerde kişisel biyografisiyle başladığı kitaba yaşadığı kısa süreli öğretmenlik macerasının biyografisiyle devam etmiş. Yirmi yedi yaşında bir gencin ne kadar biyografisi olabilir ki demeyin , memlekette o yaşlarda gençlerin görmediği , yaşamadığı kalmadı çok şükür. Ağlayarak izlediğim çoğu reelsini , samimi bir dille yazılmış hikaye olarak da okumak gerçekten harikaydı. Ülkem, çalışan çabalayan, yaptığı işi hakkıyla yapan insana hasret. Yapanlara ise köstek. Hocamız da bundan nasibini almış , tecrübeleriyle doldurduğu heybesine atmış. Sevgili hocam ;müfettiş beyin söylediği son sözü “maalesef” çoğumuzun düşünüp aklına getirmesini kişisel olarak algılamayın ve kendinizi yaralamayın. Böyle bir dünyayı biz var ettik, koruyamadığımız o kadar çocuğumuz var ki , bundan utanmak yerine sevgiyle kalkan her eli düşman sanıp saldırıyoruz. Bunu refleks haline getirmiş olmak bizim ayıbımız .

Çok iyi bir romandı. Karakter seçimleri, karakterlerin kendi aileleri ile yaşadığı çatışmalar, dönemlerin siyası olayları ve sosyolojik şartları, iç seslerin karakterlere göre seçilmesi, inandırıcılık, kurgu, sürükleyicilik...Üzerine uzun bir yazı yazılabilir. Uzun zamandır okuduğum en iyi Türk romanlarından biri olarak kayda geçsin. Anlamadığım ise bu kadar iyi bir kitabın adını hiç duymamış, yazarından habersiz olmak. Daha çok tanınması ve yeni kitaplar yazması gerekiyor. İyi çalışılmış, detaylı, felsefik temelli çok kaliteli bir roman.

Yanmalarımız, sönmelerimiz, durmalarımız, susmalarımız, görmezden gelmelerimiz, bağırıp çağırmalarımız arasında "dünya sakin bir yermiş gibi" yaşıyoruz..

Her öykü beni içine aldı bir çümlesiyle bile tutuldum, öykü benim öyküm olmasa da yaşadım o anı, o kokuyu aldı kalbim. "Yaşasın bu gün cuma" öyküsünde annesini bekleyen çocuk olurken "Çiçeklerin yüreğinde" köyün çıkışına yürüyen kısa saçlı kız oluveriyorum...
"Marlonsuz Brandonsuz" en sevdiğim öykü oldu sanırım. (hoş hiç birini en iyi diye ayıramıyorum) Tüm var oluşunu gölgede zanneden çocuklara gelsin bu öykü. -Sen varsın aslında çocuk bana rağmen varsın- diyen baba bana titredi içimde...

"Bir Uzun Üşümek" diye başlıyor bayılıyorum spritüel camiama ne güzel anlatmış Alkım... Sonrasında "Topuz" vuruyor... Kendini bul...
O deliliğin müthiş halinden sıyrılarak kanlanıp canlanmak ancak bu kadar güzel bir dille anlatılabilirdi.

Yazarın kitabı yazma serüveni 12 yıldan fazla bir süre hayatını sınırlayan birçok otoimmün hastalıkla mücadele ettikten sonra başlıyor. Kitabın en sevdiğim yanı sade ve akıcı bir dile sahip olması. Yetişkinlikte sahip olduğumuz birçok rahatsızlığın sebebi aslında çocuklukta yaşadığımız travmalarımız. Kitapta travmalarımızla nasıl yüzleşip onları kabul etmemizle başlayan bir iyileşme sürecinden bahsediliyor. İyileşme yolculuğumuzda gerçekte olduğumuz kişiye geri dönmemiz için her birimize iyi gelecek farklı çözüm yolları sunuyor. Keyifli okumalar.

Hepimizin hayatının bir noktasında keşkeleri, pişmanlıkları olmuştur. Değerlendiremediğiniz seçimler ya da yanlış seçimler... Bütün küçük olasılıklar çok daha başka olasılıkların ortaya çıkmasına sebep oluyor, değerlendirdiğimiz ya da değerlendirmediğimiz hiçbir seçim bizi bizim için daha iyi olana götürecek diye bir kaide yok. Aslında sahip olduğumuz en iyi hayatın şu an içinde bulunduğumuz, iyisiyle kötüsüyle bize ait olan hayat olduğunu; hayatı sadece gördüğümüz kadarıyla algıladığımızı, oysa çok daha fazlasını barındırdığını anlatıyor. “Önemli olan neye baktığın değil, ne gördüğündür.”
Sıkıldığım yerler olsa da genel olarak tavsiye edebileceğim güzel anlamlar barındıran aynı zamanda da eğlenceli, güzel bir kitaptı.

Son zamanlarda okuduğum en akıcı, en duygusal kitaptı.
Kore savaşının başlarında ailesiyle birlikte Kuzey Kore’den Güney Kore’ye kaçmaya çalışan Sora ve kardeşi Yoongson’un Kuzey Kore’den Busan’a uzanan yolcuğunu anlatıyor. Kitap 12 yaşındaki Sora’nın 9 yaşındaki kardeşini Güney Korenin en ucunda olan Busan’a kadar sırtında taşıyarak verdiği mücadeleyi anlatmakla kalmıyor; geleneklerine bağlı, erkek çocuklarına düşkün, kızına karşı ihmalkar olan annesine karşı da kendi eğitimi adına verdiği mücadeleyi de ele alıyor. “Kardeşimin Koruyucusu” savaşın çirkin yüzünü anlatırken cinsiyetçiliğin de çirkinliğini örtük şekilde ele almış.

Yuvasına dönmeye çalışan Çocuk, vahşi doğada sırasıyla Köstebek, Tilki ve At ile karşılaşır, aralarında çok güzel bir dostluk oluşur. Mekan, zaman ve kahramanlar aslında birer sembolden ibarettir.
“Maceraları baharda, bir an kar yağarken öbür an güneşin çıktığı bir zamanda geçiyor, hayatta biraz böyle, bir anda değişebiliyor.”
Çocuk yuvasını arayan bir dünya yolcusunu, köstebek yalnızlığı, at cesareti, tilki ise güvensizliği temsil ediyor gibi. “Bizim gibi onlar da birbirlerinden farklı, hepsinin kendine özgü zayıflıkları var. Kendimi dördünde de görebiliyorum, belki siz de göreceksiniz.” diyor yazar.
Benim gibi Küçük Prens sevenlerin mutlaka seveceği, okuması yarım saat süren ama tamamlamasının bir ömür süreceği, her sayfasında ayrı bir öğretinin yer aldığı mükemmel bir kitap.

iran edebiyatının usta isimlerinden, uluslararası birçok ödülün sahibi çocuk edebiyatı yazarı Kermani’nin Testi’si… “bir testi diyip geçmeyin” dediği kadar var. Bizim için sıradan bir testi, bir okulun, o okuldaki öğrencilerin, Samet öğretmenlerinin ve hatta tüm köylünün çilesi oluyor. Yazar kitabın arka kapağında “bir yardımlaşma(!) örneği” diye ifade ediyor anlatılanları.
Bir köy öğretmenin yokluklar içindeki çabası hem güzel hem de bir o kadar doğal anlatılmış. Öğrencileri için bir şeyler yapmak isterken “öğretmen kendi için para topluyor, milli eğitim ne güne duruyor” söylemlerinin taa İranlarda bile yankı buluyor olması şaşırtmadı değil…
Güldürürken düşündüren “gülmece tadında” diye tanıtılmış tavsiye niteliğinde 4.sınıftan yetişkinlere kadar herkese hitap eden bir eser.