Onaylı Yorumlar

Fatih Duman’ın daha önce de kitaplarını okumuştum. Anlatımına, üslubuna aşina olduğum için Bikes’i de severek okudum. Güzel bir öykü kitabıydı. Özellikle Bikes’in ailesine duyduğu bağlılığı, kendini yapayalnızdan öte kimsesiz hissettiği anları ve içinde taşıdığı eksikliği anlatışını çok sevdim. Babasıyla yaşayıp öğrencilerine eğitim vereceği günlerin hayalini kurması, bu hayali başka bir yolla da olsa gerçekleştirdiğinde bile içindeki sızının geçmemesi çok güzel aktarılmıştı. Hikâyede annesi, babası ve kardeşleriyle ilgili cevapsız kalan bazı noktalar vardı. Bu eksikler karakterlerin geçmişini ve aile ilişkilerini biraz havada bırakmış. Yine de okuma zevkimi bozacak kadar büyük sorunlar değildi.

Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, yalnızca hikâyenin ters köşeleri değil, insan zihninin karanlık tarafına bu kadar rahatsız edici bir şekilde yaklaşması oldu.
Benim için kitabın asıl gücü psikolojik alt metninde. Hafıza, kimlik, suçluluk, yaşlılık, zihnin kendini korumak için gerçekliği eğip bükmesi… İnsan bazen kendi zihninin bile güvenilir tanığı olmayabilir. Kitap, bu düşünceyi oldukça rahatsız edici ama bir o kadar da etkileyici biçimde işliyor.
En sevdiğim tarafı ise ters köşelerin yalnızca şaşırtmak için kullanılmaması. Sonradan düşündüğümde, anlatının içine yerleştirilmiş küçük ayrıntıların ve belirsizliklerin aslında ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Kitap bittikten sonra bile zihnimde dönmeye devam etti.

Ben bir sınıf öğretmeniyim. 2013 yılında Sevgi Evleri'nde görev almak için başvuruda bulunmuş biri olarak bu romanla kimsesiz çocukların dünyasına yeniden yolculuk ettim. Kimsesizliğin, aidiyet arayışının ve hayata tutunma mücadelesinin izlerini derinden hissettim. Bulut'un hikâyesinin beyaz perdeye aktarılması gerektiğini düşündüm.

Kertenkelenin hayatta kalabilmek için kuyruğunu geride bırakması üzerinden anlatılan insan hikâyesi oldukça etkileyici. Metni derinliğine büyütüyor. Peki, hayata tutunabilmek için çocuk yaşta kendinden parçalar kaybedenlerin eksik kalan yanlarını kim tamamlayacak? Bu gibi bir sürü soru doğuyor insanın zihninde.

Bir çocuğun en temel ihtiyacının sevgi, güven ve ait olabileceği bir yuva olduğunu hatırlatan, kalbe dokunan bir roman. Bitirdiğimde içimde bir sızı, zihnimde pek çok soru kaldı. İyi ki okumuşum.

Kitabı nihayete erdirdiğinizde kertenkele metaforunun esere kattığı derinliğin idrakine daha çok varıyorsunuz. Müellifin emeğine sağlık.

Duygular Sözlüğü ve Schadenfreude kitaplarını okuduğum Smith’in, kadın arkadaşlığı üzerine bu kitabı beni heyecanlandırmıştı. Edebi metinlerden, araştırmalardan ve kişisel deneyimlerden harmanlanan bu kitap, kadın arkadaşlığının geçmişten bugüne izlerini sürüyor.
“False friend” olarak yanlış yönlendiren arkadaştan, orta çağın cadı kazanlarına; feminist hareketlerden, beklentiler isteyen kadın dostluğuna… Kadın ilişkileri doğası gereği daha kırılgan, daha verici ve belki daha rekabetçi.
Ancak iletişim uzmanı Emily Langan’ın yürüttüğü araştırmada da ortaya koyduğu gibi bir arkadaşla “yakın ve bağlantıda kalmanın” üç unsuru var: ritüeller, güvence ve açıklık.

Başta söylediğim kitapları daha başarılı ve akıcı bulmuştum, burada yazar meramından fazla söz söylemiş; daha kısa ve öz olsa tadında olurdu.

Çok emek içeren bir çalışma. Tarih, arkeoloji, mitoloji, antropoloji ve daha nice bilim dalından yararlanılmış, dünyadaki kadim uygarlıklardan kalan bilgi kırıntıları arasında tevhidin izi sürülmüş. Pek çok kanıt ortaya konularak insanlığın monoteist temelli olduğu ortaya konmuş. Ben çok beğendim. Lakin akademik bir dille yazıldığı için her okur düzeyi için bir kitap değil. Tek eksiği dilinin sade olmaması.Bu kitabı beğendiyseniz yazarın Antik Mısırın Peygamberleri isimli kitabını okumanızı tavsiye ederim.

Merhaba, kitap hastalıkların tarihinin değil, hastalıkların insan düşünce, kültürü ve günümüze olan etkilerinin incelendiği bir kitap. Bu açıdan anlaşılarak alınması gerektiği düşünüyorum, bu sebeple altını çizdim. Veri araştırmaları en çok batıda yapıldığı için de Amerika ve Batı kültürünü merkeze alarak yazılmış olduğunu söyleyebilirim diğer kültür ve düşünceleri de yer verilmiş fakat Amerika ve Batı kültürü merkeze oturtularak. Yine de insan düşüncesinde ve insan düşüncesinin şekillenişinde bu düşüncelerin gündelik hayattaki yerimizde ve bilincimizi nasıl şekillendirdiğine, arka planda nasıl çalıştığına dair harika bir anlatım olmuş, çok güncel bir tarihte çok güncel verilere dayanarak yazılmış. Ben yazarı Dünya Tarihi kitaplarından zaten tanıyorum Bu nedenle de diline bayıldığım bir yazar, Bu sebeple ne çıkartırsa çıkartırsın Ben okuyabilirim, çevirisi de gayet kaliteli akıcı ve anlaşılır bir çeviri olmuş. Bu tarz spesifik kitapları çok kıymetli buluyor, şiddetle tavsiye ediyorum.

Fazlasıyla gözlemci ve objektif bulduğum bir yazım şekli var. Anlatıcının yorumu ve hissi, okura tamamen kapalı kalıyor. Edebiyat bunun neresinde, diye sormadan edemiyor insan. Belli ki Nobel komitesi böyle düşünmüyor.
Gelelim “ışıklara bak canım“ kitabına. Günlük türünde yazılmış bu kitap, yazarın hipermarkette rastladığı insanlar ve üzerine derin gözlem ve analizlerini içeriyor. Sadece hipermarketteki çeşitli sosyo-ekonomik ve kültürel yönden farklı bu pek çok kişiyi değil, o mekanın, içindeki ürünlerin, çalışanların, hepsinin ve her şeyin birbirine olan teması ve etkisi anlatılıyor eserde. Hiçbir zaman yan yana gelemeyecek farklı sosyal sınıflardan, etnik ve dini kökenlerden insanların -Fransa‘nın pek çok Afrika ve Asya ülkesinden göç aldığını da düşünürsek- kısa bir zaman da olsa market kasa kuyruğunda bir arada bulunmaları, yazısız ve örtük nezaket kuralları, kısa fikir alışverişleri, küçük temaslar ve tüketim alışkanlıklarımızın yönlendirilmesi…

Kitaba başlarken anlatılanları yer yer saçma buldum. Ancak ilerledikçe beni içine çekmeyi başardı. Beni en çok etkileyen, insanın kendisini tek ve değişmez bir kişilik olarak tanımlamasının ne kadar yanıltıcı olabileceğiydi. Kendimizi tanıdığımızı, nasıl biri olduğumuzu bildiğimizi düşünürüz. Oysa farklı ortamlarda, farklı insanlarla ve farklı koşullarda ortaya çıkan başka yönlerimiz vardır. Üstelik bunların bazıları, kendi benlik algımızla bile çelişebilir. Bu kitap bana yakın zamanda okuduğum Gölgeyle Buluşma'yı hatırlattı. Orada da bastırdığımız, yok saydığımız veya kendimize yakıştırmadığımız bazı özelliklerimizin aslında içimizde varlığını sürdürdüğünden söz ediliyordu. Mesele yalnızca bizim kendimize dair algımızla sınırlı değil. Başkalarının zihninde de birbirinden farklı benliklerimiz var. Herkes bizi kendi bakış açısından tanımlıyor ve bu tanımların hiçbirini bütünüyle kontrol edemiyoruz. Kitap bana en çok bu soruyu düşündürdü: İnsan kendisini gerçekten ne kadar tanıyabilir?

güzel bir kitap, engelli bir birey olmanın ne kadar zor olduğunu kendisini acındırmadan, net bir dille ifade ederek keskin bir anlatımı var, ağızda güzel bir tat bırakıyor bu net anlatım.
Kitabı okurken aklımdan geçen tek düşünce nefes almanın yutkunmanın duşa girip yıkanmanın bunları tek başına rahat bir şekilde yapabilmenin ne kadar büyük bir şükür sebebi olduğunu daha net anladım. En basit şeylere bile şükretmemiz gerektiğini tekrar fark ettim.
kitabın sonunun o şekilde bitmesi biraz havada bıraktı beni. İpucu vermemek adına yapmak istediği eylem belki biraz rahatsız edici başka bir eylem olamaz mıydı diye düşündüm devamında acaba istediği eylemin vermek istediği ince bir mesaj mı olduğunu düşündüm bu konuda internette biraz araştırdım ama çok da bir bilgi bulamadım. Kitabı ve bu yorumu okuyanlar fikir yürütebilir mi bu açıdan.
Kitabı okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.

Bazı kitaplar yalnızca anlattıklarıyla değil, okura hissettirdikleri rahatsızlıkla da iz bırakıyor. Leziz Kadavralar tam olarak böyle bir kitap. Hayvan etinin tüketilemediği bir dünyada insan bedeninin bir tüketim nesnesine dönüştürülmesi, oldukça çarpıcı ve sarsıcı bir distopya sunuyor. Ancak kitabın asıl ürkütücü yanı, bu korkunç düzenin zamanla sıradanlaşması ve insanların vicdanlarını susturmak için kendilerine türlü gerekçeler üretmesi.

Yazar, insan doğasının karanlık tarafını, çıkar ilişkilerini ve toplumun kabullenme gücünü oldukça sert bir anlatımla sorguluyor. Yer yer okumakta zorlandığım, bazı bölümlerinde durup düşünme ihtiyacı hissettiğim bir kitaptı. Bittiğinde ise geriye yalnızca rahatsız edici sahneler değil, insanlığın sınırları ve ahlak anlayışı üzerine düşündüren ağır sorular bırakıyor. Kolay okunan ya da keyif veren bir kitap değil ama sarsıcı distopyaları sevenler için kesinlikle akılda kalıcı bir deneyim.

Yazarın diğer kitaplarını merak ettirdi diyebilirim.