Onaylı Yorumlar

İçimdeki Müzik, genç kuşaklara hitap etmesini umduğumuzu sade bir dille yazılmış bir eser. Eseri seçerken çok satmasına ya da birçok ödüle sahip olmasına bakmadım. Evde eğitim ile engelli bir öğrencim var onun kafasından geçenlere yakın olur mu diye alıp okumak istedim. Engelli bir bireyin iç dünyasını sohbet havasıyla aktarmış. Açıkçası önyargılarımızı yıkmamız gerektiğini çok güzel aktarmış. Aslında hepimizin bir engelli adayı olduğumuzu kardeşinin başına gelen kaza ile göstermek istenmiş. Her birey özeldir. Ama engelli çocuklarımız çok daha özel. İki günde hemencecik biten bir kitap. İkinci cildini de alıp okuyacağım.

Çehov üzerine yorum yapmak haddim değil. Yine de bu güzelim novellayı ne kadar sevdiğimden bahsedip, yüreği kaldırabileceklere şiddetle tavsiye edebilirim.
Klasikler kesinlikle her devrin kitabı. Şu zamanı düşündüğümde bile insanların kendisi gibi olmayanı deli, kendilerince uydurduğu standartlara sokamadıklarını hasta saydığı gerçeği hala aynı. Nefesim darlanarak okudum, kalp çarpıntılarıyla bitirdim kitabı. Sonunda Andrey Yefimiç'in başına gelenler sanki bana oluyormuş gibi nefes nefese kaldım diyebilirim.
Dediğim gibi kaldırabileceğinizi düşünüyorsanız kesinlikle tavsiyemdir. Abarttığımı düşünüyor olabilirsiniz ama kitabı okuduğunuzda bana hak vereceksiniz bence.

Bayıldığım bir fantastik kitap. 11 yaş üzeri gençlere hitap ediyorsa da yetişkin olarak ben de severek okudum doğrusu. Zaten Harry Potter'dan beri bu tip fantastikleri seviyorum. Kurgusu çok iyiydi, sezdirme tekniği çok iyi kullanılmış.
Malamander'in çizimini vs. tam olarak detaylıca görmüyorsunuz ama kitap boyunca bu yaratığın nasıl göründüğü peyderpey sezdiriliyor ve inanın görmüş kadar oluyorsunuz.
Kurgusu öyle yerli yerinde ki, harita da buna katkıda bulunuyor. Vi ve Herbie'nin nereden nereye koşturduğunu okurken haritadan takip edebilmek keyifliydi. Kitapta en sevdiğim mekan ise tabiii ki Tuhaf Kitap Dispanseri'ydi

"Yağmurdan Sonra" iki kardeşin doğaya sevgisini, ilgisini anlatıyor. Doğada neler bulduklarından, doğayı neden sevdiklerinden, doğayla ne oyunlar oynadıklarından çok nahif bir dille bahsediyor. Ayrıca anlatımın ritmik yapıda olması şahsen benim hoşuma gitti.
Resimleme kısmı ise öyküsü kadar tatlı. Öykü ve resimler o kadar uyumlu ki, nasıl anlatsam, ikisinin tınıları aynı diyebilirim sanırım.
4 yaş üzeri için uygun deniyorsa da bence bu yaş meselesi çocukların hazır bulunuşluklarıyla da alakalı. Duruma göre 2-3 yaşa da uygun olabilir aslında.

Türk insanının uzaya, Mars'a gidişini fantastik bir dille ele alan güzel bir çocuk-genç romanı okudum. Uzayı, Mars'ı çocuklara, gençlere sevdiren, merak duygusunu aktif tutan, yalın bir anlatımla ele alınmış bir kitap. Mars’a insanlı ilk giden ve Mars'ta yaşam kolonisi kuran milletin ilk olarak Türk olması isteğinden doğmuş, gerçekleşmesi muhtemel, güzel bir hayal ürünüdür. Amerika, Rusya ve Çin'den önce Mars'ta ilk uzay üssünü kurmak hedeflenmiştir. Ve bile isteye uzay serüvenin dümenine sokuyor okuru. Başarmak, kaybetmenin bir ödülü değil mi sonuçta? Mars yolculuğu nasıl yapıldı? Neler yaşandı? Nasıl sonuçlandı? Son hadde de neler yaşandı? gibi birçok sorunun cevapları da bu kitapta, buyurunuz.

Selenge Yayınevi son yıllarda biz tarihçiler için hem birinci elden kaynakların hem de yabancı dilde hazırlanan araştırmaların dilimize kazandırılmasında çok önemli çalışmalar yapmaktadır.

Selenge Yayınevi’nden çıkan son kitaplardan biri de İngiliz Orta Çağ tarihçisi Hugh Kennedy’nin.

Bu eser dört halife zamanından itibaren Emeviler ve Abbasiler devri ordu yapılanmasını, silahlarını, savaş terimlerini, taktiklerini ilk fetihlerden itibaren akıcı bir üslupla ve değerli yorumlarla anlatmaktadır. Kaynaklarına baktığımızda Taberî, Belazüri, el-Kindî, Ya’kubî, İstahrî ve el-Câhiz gibi dönemin şahitlerinin eserlerinden faydalanmıştır.

Abbasi hilafeti ile İslam ordusundaki radikal değişiklere dikkat çeken Kennedy, Halife el-Mu’tasım tarafından kurulan Sâmerra ordularına bir bölüm ayırmıştır. İslâm âleminde Türklere dair yazılan en eski eser olan el-Câhiz’den alıntılar yapan yazar zamanın en etkili askeri gücü olan Türklerden de bahsetmiştir.

Kitabı dün akşam bitirdim. Yazarın hayatını okuduktan sonra kendisinden nasıl izler taşıdığı açıkça görülüyor kitapta. Peter Bey, gölgesi olmayan bir adam ve insanlar hemen anında fark ediyor. Durup düşündüm biz peki çabucak fark eder miydik bir insanın gölgesinin olmadığını. Bu kadar dikkatli miyiz? Yazar kimliğimiz ya da varlığımız yerine gölgeyi koymuş başka bir yazar kokuyu koymuştu( Patrick Süskind - Koku). İnsanların bir yere ait olamaması ve en sonunda mutluluğu doğada bulması. Peter, kitabın sonlarına varmadan şeytana ruhunu satsaydı ne olacaktı peki? Bu sefer akıllara Oscar Wilde'ın Dorian Gray'in Portresi gelir. Bu tarz kitaplar çok güzeldir her zaman. En azından benim için.

Kızımla her yıl sonunda okuduğumuz kitapları değerlendirip yılın kitabını seçeriz. Bu yıl ödülü Tatlı Bir Tesadüf'e verdik. Özellikle Penelopi Teyzeyi çok sevdik.

Ekranı karlanma yapan bir televizyondaki film karesine benziyordu Penelopi teyze. Ağzı bir karış açık, donup kalmıştı resmen. Orma-
nına kavuşamayan upuzun bir asma köprüydü uzayan bakışları; basamakları sonsuza uzanan bir merdiven... Havaalanındaki konveyör bandında tekrar tekrar dönen sahipsiz bir valiz gibiydi.

Saniyeler... Dakikalar... Saatler... Günler...
Haftalar... Aylar... Mevsimler...
Bir bakışlık zamanda aradan yıllar geçti.

Bu on dört hikâyenin tamamına yakını, Van, Bahçesaray'ın Elmayaka köyünde ve yazarın dayısının köyünde geçmektedir. Bu hikâyelerin ne kadar kurgu, ne kadarı yaşanmış olduğunu başta yazar ve yakınları bilecektir. Bu hikâyeler, köy-kent kıyaslama ve gidiş gelişlerinden ziyade, köydeki hayatın zorlukları ve daha çokta özlemle yâd edilmesinin güzellikleriyle yol alındığı görülmektedir. O günlere dair sevgi ve bilgi katılmış muhabbetlerle işlenmiş yaşanmışlıklar okudum. Hayatın sadece imkândan ibaret olmadığı, daha çok vicdan meselesi olduğunu hatırlatıyor bu hikâyeler bize. Günümüze oranla tevekkülün ve şükrün daha çok olduğu yıllardan bahsediyoruz vesselam.

Açıkçası son yıllardaki Grange kitapları (Kaiken-Ölüler Diyarı-Son Av) beni aksiyon yönüyle yeterince tatmin edememişti. Kurgu ve özgün konu seçimleri konusunda Grange'a sonsuz güveniyorum ancak bunları okurken nedense kitabın ortalarında sonunu çözmüş gibiydim. Yazar alışkın olduğumuz dozun altını sununca, madde bağımlısı insanların yoksunluk krizine benzer bir 'Aksiyon yoksunluğu sendromu' yaşıyorum ben de. Küllerin Günü ise Grange'ın o eski ve görkemli, şiddet dolu aksiyon sahnelerini büyük oranda sağladığı için kalbim ağzımda bitirdim kitabı. Konu yine çok özgündü, anlatımın akıcılığına zaten laf yok. Sadece soruşturma sona yaklaştıkça heyecan katlandığı için su gibi akıp gitti. Tavsiyedir.