Onaylı Yorumlar

Tanpınar'ın bu romanı oldukça başarılı, bir o kadar da ağır tahlillerle dolu. Yazar romanının başkahramanı ve anlatıcısı olan kişiyi (Cemal'i) İstanbul'a getirterek romanını başlatır.
Romanın adı Kurtuluş Savaşı yıllarında Anadolu var gücüyle mücadele ederken Anadolu dışında kalan sahneden, yani sahnenin dışındaki İstanbul'dan geliyor. İşgal altındaki İstanbul halkının tereddütlü, sinirli, çaresiz; doğru tabir edebilirsem eğer diken üstündeki ruh halini ise filmden kareler gibi araya koymuş yazar. İstanbul'un o dönem değişen çehresi ve kültürel hayatını da çok güzel betimlemiş Tanpınar.
Kitaptaki kişi kadrosunun fazla olması zaman zaman ''Acaba bu kimdi, neydi?'' diye düşündürse de psikolojik tahlil ve betimlemeleri seven biri olarak yazarın bu kalabalık kadrosunu ve karakterlerinin tahlillerini okurken keyif aldım doğrusu.
Son olarak şunu eklemek isterim ki kitabın sonu bende büyük bir şaşkınlık ve hayranlıkla bitti. Tanpınar büyük bir romancı.

Kitabın kapağında eserin türünün 'öykü' olduğu yazıyor hali ile klasik öykü kurgusunda birbirinden bağımsız öyküler okumayı beklerken ikinci öyküye geçtiğimde öykünün birinci öykü ile bağlantılı olduğunu fark ettim. Öyküler ilerledikçe ortak mekan -kartal yuvası- ve bu mekanı kullanan kahramanların kesişen öyküleri çıkıyor karşımıza. İlk sarsıcı darbe buradan geliyor okura, bir öykü önce yan masada oturan veya sözü geçen kişi bir anda diğer öykünün kahramanı olarak çıkıyor karşınıza. Postmodernizmin 'metinlerarasılık' olarak nitelendirdiği teknik 'öyküler arası' olarak karşımıza çıkıyor. Bu yeni bir tür kabul edilir mi bilmem ama bence öykümsü roman denebilir sanki.

Sayın Prof. Dr. Ali Köse'nin Batıdan ve Doğudan örneklerle dini akımları anlattığı kitabı. Kendini Mesih ilan edenler, Dünyanın Sonu ve kıyamet alametleriyle kafayı bozanlar, vahiy alanlar, vizyon görenler, "tek kurtuluş bizde" diyen tekke ve tarikatlar, acayip dini ritüeller, kült gruplar, New age akımlar, şifacı, alternatif tıpçı, yogacılar... Yok, yok bu kitapta. Ama en önemlisi kendi coğrafyanızda, içinizdeki muadilleri görmenizi sağlayacak bir şablon çıkıyor önünüze. Belirgin ortak özellikler gözünüze batıyor.
Çok ilginç ve bir o kadar da önemli bir kitap. Yahu bu insanlar nasıl bu adamın peşine takılmış, bu zırvalara gerçekten inanmışlar mı, cidden buna uyup şunları yapmışlar mı? İnanmışlar, yapmışlar valla. Ve inanın hâlâ...

İlginç bir başlık, ilginç bir konu. Tam isminin hakkını veren, içten içe "oh olsun" çektiğimiz insanlık halleri üzerine. Bu duygu, masum ve zalim uçlara doğru kaymaya müsait. Biz adını koymadık diye de yok değil, aksine cidden var hepimizde. Okuyunca anlayacaksınız.
Benim zihnime çokça çağrışım yaptı bu incecik kitap, zaten çoğu yeri basit gündelik örneklerle dolu.

Bu hâlin yaşanılan çağın kültürüyle ilişkisi var. İçinde olduğumuz ülke, din, aile, kültür havzasıyla bağlantısı var. Elbet bizim karakterimizle de alakası var.

Kitap bu anlamda okuyucuya bir röntgen imkanı sunuyor.
Bence konuşabiliyor olsaydık, başka olurdu. Düşünce, ifade, konuşma özgürlüğümüz; diyalog, sorgulama ve eleştiri kültürümüz gelişmiş olsaydı ahh... Biz de bazı şeylere güler geçerdik, bazılarına da gülmeme edebi gösterirdik.

Mehmet Fatih Kayan'ın okuduğum bu ilk hikaye kitabı, birbirinden ilginç yedi hikayeyi, akıcı bir dil, güçlü bir kurgu ile sunuyor. Her karakterin psikolojik tahlili ustalıkla yapılmış. Hikayeler daha uzun olmalı diye düşünüyor insan bittiklerinde.
Bazı tespitler sarsıcı. Örneğin: "Kendimizden olmayana önyargılar ile yaklaşabiliyoruz acı bir şekilde. Doğarken getirmedik bu illeti kendimizle, gördük ve öğrendik. Ama bunun bir yerde son bulmasını istiyorsak bu işi yapacak kişilerin ancak bu sorunu fark edebilen insanlardan çıkacağını bilmenizi isterim".
Bu tespit yıllar önce Alper Görmüş'ün yazdığı iyi insanlar serisini hatırlattı bana.
Yazar, kültürel kodları sorgulamaya iştahla girişmiş , ancak seçilen örneklemlerdeki kodlar, post-modern dünyanın gerisinde kalıyor gibi. Yine de üzerinde düşünülmeye değer bir çok öğe barındırıyor ve oldukça perspektif sunuyor. Okuyucusu bol olsun ve yazarımız yeni hikayelerini romana çevirsin diye umuyorum.

Yazarın okuduğum ilk kitabı. Oldukça karamsar ilerleyen hikayede her şey bitti dediğim anda kahramanın yegane amacına sıkı sıkıya sarılarak yaşamaya devam etmenin bir yolunu bulmasına tanık olduğum sarsıcı bir hikayeydi. İnsanoğlunun sahip olduğu kaynakları hiç tükenmeyecekmiş gibi hor kullanmasının ne kadar büyük hata olduğunu yeri geldiğinde bir damla su, tek bir tohumun ne kadar kıymetli olduğunu, bu nedenle dikkatli ve israf etmeden kullanmanın önemini de en acı haliyle hatırlattığını düşündüğüm bir eser oldu.

Refik Kutlu; Duru akıcı mısralarıyla Anadolu’nun bağrından seslenir tüm memlekete, memleketin ötelerine. Sivas yöresinde kullanılan kelimeleri orijinal halleriyle görebilirsiniz mısralarının içerisinde. Kültür Bakanlığı Halk Şairi unvanını da almış olan Refik Kutlu’nun şiirleri onun için önemlidir ama her şey de demek değildir. Şiirini daha çok sosyal konularda yazan duyarlı şairlerimizdendir. Filistin, Suriye, terör, şehitlik gibi konularda onlarca şiiri vardır. Hece şiirinin güzellikleriyle bezenmiş daha çok Sivas temalı bu eseri, Sivas’a dolayısıyla Türk kültürüne kazandırdığı için kendisine teşekkür eder başarılarının devamını diliyoruz.

Yaradılıştan her bir insanda bulunan tını (buna fıtrat, şahsiyet; herkesin kendine özgü ve özgün kişiliği de denebilir) acelecilik çağında akort bozumuna uğradığı hepimizce malum...İnsanın kendini, tüm beşeriyeti ve eşyayı tanıması yaratıcıyı tanıması ve varlığı sorgulamasıyla mümkün, bunun yolu da tefekkür ve rabıtadan geçiyor. Ama hız çağının jungle’ı içinde hepimizi “survive” etmemiz gerektiği algısı, durup dinlenmeyi, dinginleşmeyi ve inzivayı da olumsuz şeyler olarak pompalıyor, bu rekabette geride kalamazsın, hüzne, ince düşünmeye yer yok modern dünyada. Modernite, hayatı kolaylaştıracak bir sürü alet edevatıyla kucak açarken özümüzdeki en insani sesleri çalıp götürüyor, öyle ki kendi iç sesimize bile biganeyiz; zira dış dünyanın debdebesi o kadar gürültülü ki iç dünyamızın fısıltısını duymaya ne mecal ne cesaret bırakıyor bu sağır eden sesler. Bu okuma tefekkürü tetikliyor.

M. Çiftci’nin kaleminde bana tanıdık gelen çok şey var, okurken düşündüm de aşina olduğum onca şey arasında onun edebiyatını sevdiren en tanıdık yan şu: ikimiz de trajikomikleştiriyoruz yaşananları, böyle böyle geliniyor belki de hayatın içindeki onca haksızlığın, yanlışın ve acının üstesinden. Böyle böyle kolaylıyoruz yaşam yükünü. Yine kedere neşe katarak en yalın haliyle öyküleştirmiş yaşamın en yalın hallerini. Sen yaz, ben okuyayım. Tanıl Bora’yla da derleyin allasen en kısa sürede yine girift Türk aile yapısına dair bir şeyleri, hala olur teyze olur...

Yağmasa da bir gün elbet gürleyeceğine dair kendisine umut beslenen, dünyada kapladığı alanın başkaları tarafından algılandığından ancak o başkasıyla göz göze geldiği küçük anlarda emin olabilen, incinmekten korktuğu kadar incitmekten de korkan, hakkını nasıl arayacağını bilmediği halde aranacak bir hakkı olduğunu kalben bilen Kasım... Öyle sihirli kelimeleri art arda diziyor ki Sema Aslan, bu kitabı elektrik direklerine, ilan panolarına asıp el broşürü niyetiyle sokağa çıkıp tanıtasım geldi, Türkçe okuyup Türkçe anladığıma şükrettiren yazarlar kalp ben.