Onaylı Yorumlar

Otobiyografik ögeler taşıdığını tahmin ettiğim Aziz karakteri, bir antikahraman olarak kurgulanmış. Geçmişinden pişmanlık duyan ve takıntılı bir sevgiyle hareket eden Aziz, başlangıçta sahici ve psikolojik derinliği olan bir karakter izlenimi verse de ilerleyen bölümlerde “kelime öldürme” ve “mana” metaforlarıyla gerçekliğini kaybediyor. Aziz karakteri oluşturulurken derinlik noktasında beklentiyi karşılayan bir anlatımın kaleme alınamadığını düşünüyorum.

Aziz’in farklı veya şaşırtıcı bir davranış sergileyeceği beklentisi oluşturulmasına rağmen, bu beklenti sanrılar ve rüyalar üzerinden karşılanıyor. Öldürülen kelimelerin intikam alacağı fikriyle bağlanan final ise yetersiz ve oldu bittiye getirilmiş hissi uyandırıyor.

Bazı kelime ve kelime öbeklerinin gereksiz ısrarla kullanılması anlatımın doğallığını zedeliyor. Buna karşılık, yazarın önceki öykülerindeki gereksiz betimlemelerin ve mübalağalı kelime oyunlarının bu kitapta büyük ölçüde bulunmaması olumlu bir gelişme.

Kitapta en dikkat çekici bölüm, gözaltında iken hissettiklerini müthiş bir dille anlatmasıdır. Yazarın tüm bunları yaşadığı gerçeği ile karşılaşıyoruz adeta. Ya da en kötü ihtimal ile tüm bunları “satranç zehirlenmesine” maruz kaldığı için ruhunda yaşamış veya ruhuna yaşatmıştır! Çünkü iliklerine değin hissettiği anlaşılan bu duygu ve düşünceler okuyucuya “yaşamasaydı eğer yazamazdı” düşüncesini dedirten cümlelerdir bunlar. Şu satırlar bana, Faslı Tahar Ben Jelloun’un gerçek hayattan uyarladığı ve okuyucuyu derinden etkileyen, tüylerini diken diken eden “Işığın O Kör Edici Yokluğu” romanını hatırlattı.
Vesselam

Nurettin Topçu'nun şahsiyetini ve düşünce dünyasını onu yakından tanımış ve çilesine şahit olmuş bir talebesinden okumak gerçekten çok güzeldi. Kitabın yazarı, yetkin bir kalem ve hocanın fikriyatını da tam manasıyla özümsemiş; bu sayede şimdiye kadar görmediğim bir biçimde Nurettin Topçu'yu görmeme ve eserlerinden henüz okumadıklarımı da en yakın zamanda okuma kararı almama vesile oldu. Hocayı okuyanların da henüz okumamış olmasına rağmen merak edenlerin de yararlanabileceği güzel bir eser.

Gogol’un hikayelerini okurken, aradan neredeyse iki yüzyıl geçmiş olmasına rağmen insan hallerinin pek de değişmediğini düşünmeden edemiyorum. Görülme ve önemsenme arzusu, statü, para, hırs, insanın kendini olduğundan başka biri olarak görme isteği… Bütün bunlar onun kurduğu absürt dünyanın içinde bazen komik, bazen de oldukça acı bir hale bürünüyor. Gogol öyle bir mizahla anlatıyor ki bir yerde gülerken birkaç satır sonra kendinizi neye güldüğünüzü sorgularken buluyorsunuz.

Derlemedeki bütün hikayeleri beğenerek okusam da, en çok Portre, Palto ve Bir Delinin Anı Defteri’ni sevdim.

Portre…
İstediğimiz şeylere kavuşurken kendimizden vazgeçiyorsak, gerçekten kazanmış sayılır mıyız?

Palto…
İnsan aynı insanken, yalnızca sahip oldukları değiştiğinde gördüğü değer de değişiyorsa, biz aslında kimi görüyoruz?

Bir Delinin Anı Defteri…
İnsan delirdiğini değil de sonunda gerçeği gördüğünü sanıyorsa, kendi gerçekliğinden nasıl şüphe edebilir?

Fotoğrafta gördüğünüz kitap bir çocuk kitabı ve renkli bir çizgi roman Ben de çizgi roman okumaya oğlumla başladım ve çok sevdim. Bu kitap da onlardan biri ve konusu: VESVESE. Bazen içinde bulunduğumuz durumu anlamlandırmanın en iyi yolu uzaktan bir bakıştır. Aynı anda hem burada hem uzakta olamayacağımıza göre uzaktan bakışı bize yaşatarak simülatör görevi gören araçlara ihtiyacımız var. Bu araçlardan bazıları; bizi uzaktan gözleyip durumumuzu bize bildiren aklı selim arkadaş, benzer olayları yaşayan insanların hayatlarını gözlemek, bu halleri anlatan kitaplar/videolar/filmler… Bu kitap da vesvesenin nasıl olduğunu ve etkilerini size uzaktan seyrettiriyor ki içimizdeki o ‘hadi…’ ile başlayan cümleleri anlamlandırabilelim.
Eğlenceli, öğrenceli ve maceralı büyük küçük herkese…

Bazı kitaplar okunup bitmez, insanın içinde bir yerde kalır…

*Hiç ve Her Şey* de bana tam olarak bunu hissettirdi. İnsan olmayı, hayatın içindeki kırgınlıkları, geçmişi, çocukluğu, sevgiyi ve bazen kendi içimizde verdiğimiz mücadeleyi düşündüren şiirlerle dolu.

Kimi satırında kendinizi buluyor, kimisinde geçmişinize dönüyor, kimisinde ise hayatı bir kez daha sorguluyorsunuz. Bazı şiirleri anlamaktan çok hissetmek gerekiyor…

Kısacası; kısa ama etkisi uzun süren, sakin bir köşede kahvenizi alıp ağır ağır okunacak bir kitap.

Bazen insan gerçekten de hem hiçtir hem de her şey…

biraz önyargı ve düşük beklenti ile başladığım halde daha başlar başlamaz akıcı üslubu, özetleyerek verdiği ve tekrara düşüp boğmayan bilgilerle kolay ilerleniyor. ayrıca her bölümün son kısmında bir bitki türü ile eşleştirerek anlattığı vaka kısmı da gayet tamamlayıcı oldu.

bir süredir cevaplarını aradığım bazı sorularım da açıklığa kavuştu, bu da beni etkileyen diğer kısım. ikinci kitabı da okumaya niyet ettim.

psikoloji kitapları genel olarak terimsel ifadeler ve dır, dir şeklinde tanımlamalarla okuyucuyu dikkatini vermek noktasında yorabiliyor. çoğu da değişime katkısı sağlamak yerine hayal kırıklığı oluşturuyor. bu kitabı sevmemin bir başka nedeni de bunu barındırmaması.

Fâtiha, Ahkâf, Muhammed ve Fetih surelerinin birbirleriyle olan bağlantıları ile birlikte incelendiği bu tefsir çalışması sürekli değişen kum tepeleri gibi anbean devam eden yaratılış sürecine insanın nasıl dahil olduğunu ve kendi içindeki dönüşümle bunun idrâkine nasıl varabileceğini anlatıyor. Gel, diyor. B’nin noktasına bin. Besmeleyle yaratılış serencamına nasıl katıldığını gör. Fatiha kapısından gir. Nefs çölündeki hiçliğin aslında her şey olduğunu anlatan, kıvrım kıvrım uzayan kum tepelerini aşarak özündeki Muhammedî Hakikat’e ulaş. Ki manevî / ruhanî Fethin sana açılsın.
Çoğu zaman dudaklarımızdan bilinçsizce dökülen Besmelenin ufuk açıcı tefsiri kitabı tek başına bambaşka bir boyuta taşıyor. Başucu kitabı olacak bir eser.

Akıcı, sürükleyici, ilgi çekici, her an kahramanın yanı başındaymış gibi hissettiğim, onun macerasına ortak olduğum, yer yer duygusallaştığım bir kitap oldu. Çekirdek bir aile, değişen bir hayat, bir gemi ile dünya turu sırasında çocuk ve köpeğinin düştüğü ıssız ada, orada karşılaşılan yaşlı adam, gelişen dostluk ve güzellikler... Adadaki yaşlı adam ayrı bir güzel dünya. Kitap; insanı ve doğayı bütünlük içinde ele alması, doğaya ve canlılara saygı, insanın içindeki iyi ve kötüye değinmesi, yaşamın her anının yaşanası ve güzel olduğunu fark ettirmesiyle de dikkat çekici. Kitap bitince yer alan mektup ise buruk bir "keşke" oldu bana.

Bir yetişkin olarak çocuk kitabı olduğunu düşünerek kapağı açıp okumaya başladığınızda fark ediyorsunuz ki aslında bu kitap hepimiz için yazılmış... Içeride ne varsa dışarıda da o vardır sözünü hatırlatan bir eser. Julia iç dünyasında oluşan duygusal boşluğu fark ediyor ve doldurmak için dış dünyasına odaklanıyor. Ama boşluk büyüdükçe büyüyor, yalnızlık duygusu, gözyaşları ve sessiz üzüntüsüyle başbaşa kalıyor. Ta ki bir ses duyana kadar . Duyduğu sesle iç dünyasına bakıyor ve boşluğu küçültecek güzellikleri kendi içinde buluyor. Aslında hepimiz o boşluğun sahibiyiz Çocuklukta başlayan ihmalin izi olan duygusal boşluk sahipleriyiz.