Onaylı Yorumlar

Elif Şafak’ın Gökyüzünde Nehirler Var kitabını okurken kendimi bir hikâyenin içinde değil, adeta zamanın ve hafızanın içinde yürüyormuş gibi hissettim. Her sayfada başka bir yere, başka bir zamana savruldum ama hiç kopmadım.

En çok da suyun bir metafor olmaktan çıkıp yaşayan bir hafıza gibi anlatılması beni etkiledi. Bir damlanın bile bu kadar çok şeyi taşıyabileceğini düşünmek… insanı ister istemez kendi geçmişine, köklerine götürüyor.

Kitap bittiğinde içimde tuhaf bir his kaldı; sanki sadece bir roman okumadım, bir şeyleri hatırladım. Belki kendimi, belki de insanlığın ortak hikâyesini…

Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar düşündürmemişti. Gerçekten çok beğendim.

Bazen bir kitabı okumazsın… kitap seni okur. Benden Bana Ne tam olarak böyle bir deneyimdi benim için. Eddi Anter bu kitapta öğüt vermiyor, yol göstermiyor. Daha derin bir şey yapıyor: Unuttuğun kendini hatırlatıyor.

Okurken en çok şunu hissettim: Sürekli birilerine yetişmeye çalışırken, kendimi ne kadar geride bırakmışım…Kitap, klasik bir kişisel gelişim dili kullanmıyor. Aksine, o kalabalık cümleleri susturup seni kendi sessizliğinle baş başa bırakıyor. Ve o sessizlikte, en gerçek sesin ortaya çıkıyor. Altını çizdiğim onlarca cümleden biri: “Ne olmadığını fark ettiğinde kim olduğunu hatırlarsın.”

Bazı sayfalarda durup düşündüm, bazı sayfalarda kitabı kapatıp sadece hissettim. Çünkü bu kitap okunmuyor…hissediliyor.

En sevdiğim tarafıysa şu oldu: Sana “değiş” demiyor. “Sadece kendine dön” diyor.

Değer verdiğim bir hocamızın tavsiyesi sonucunda almıştım. İncecik bir kitap ancak psikanalitik açıdan oldukça zengin, irdelenerek okunabilir. Psikolog, psikolojik danışman, psikiyatr falan değilseniz anlamanız zor olabilir. Dili ağır biraz ve kuram/kavram dolu. Psikanalitik kuram ülkemizde rağbet görmüyor buna rağmen Türk bir psikoloğun kendisini bu açıdan geliştirmesini takdir ettim. Özellikle yas ile ilgili olan bölümü çok beğendim. Olumlu yönlerini paylaştıktan sonra neden puan kırdığıma gelecek olursam… Öncelikle aradığımı bulamadığım bir kitap oldu. Beklentilerimi karşılayamadığı gibi yetişkinler üzerine yoğunlaşılmış bir kitap olduğunu düşünüyorum, ergenlik dönemi birkaç sayfa ile kısıtlı. Vaka örneklerini daha fazla beklerdim o konuda yetersiz buldum.

“Artık Kedileri Sevmeyen Adam”ı okurken en çok etkilendiğim şey, yüzeyde oldukça sade görünen bir hikâyenin altından böylesine sert bir sistem eleştirisinin çıkması oldu. Isabelle Aupy, kedi ve köpek metaforunu öyle incelikli kurmuş ki, bir noktadan sonra hayvanları değil, doğrudan insanı ve onun iktidarla kurduğu ilişkiyi okumaya başlıyorsunuz.
Kediler başına buyruk, mesafeli ve özgür ruhlarıyla bireyi temsil ederken; köpekler itaatkâr, eğitilebilir ve otoriteye yakın duruşlarıyla düzenin, yani devletin bir uzantısı gibi konumlanıyor. Hikâyedeki dönüşüm ise tam olarak burada çarpıyor: Kedileri seven bir adamın, zamanla onlardan uzaklaşıp köpeklere yaklaşması aslında sadece bir tercih değişikliği değil; bireyin yavaş yavaş sisteme boyun eğmesi, hatta onu içselleştirmesi.
Kitap boyunca hissettiğim o rahatsız edici duygu hiç geçmedi. Çünkü anlatılan şey çok tanıdık: Başta sorgulayan, mesafe koyan birinin zamanla kabullenmesi, sonra da bunu normalleştirmesi…

Kahraman bey nevi şahsına münhasır bir isim. Bir ehli beyt aşığı. Devr aldığı manevi silsileyi devam ettiriyor o kendine mahsus üslubu ile. Bu kitaptan etkilendim. Kahraman bey rasyonel açıklamalara hiç tevessül etmiyor. Bizler yolumuza ve büyüklerimize aşk ile bağlıyız ve sizin kriterleriniz bizleri ilgilendirmiyor. Bizi rahat bırakın kendi halimize der gibi bir eda içinde yazıyor ve konuşuyor. Bu bağlılığımı yoksa içinde hiç duymadığım yaklaşım tarzı mı nedir, beni oldukça etkileyen bir kitap oldu. Kerbela gizemine dair.

“Değişim”i okurken başta neyle karşılaşacağımı tam kestiremedim ama sayfalar ilerledikçe kitap beni içine çekmeyi başardı. Kirsten Miller’ın dili akıcı, atmosfer kurma konusunda da oldukça başarılı. Özellikle kasvetli, biraz tekinsiz hava çok iyi yansıtılmış; insan okurken sürekli bir şey olacakmış hissiyle geriliyor.
Konu aslında bildik gibi başlıyor ama yazar bunu sıradanlıktan kurtarmayı becermiş. Karakterlerin iç dünyası, yaşadıkları dönüşüm ve bunun psikolojik yansımaları bence kitabın en güçlü tarafı. Ana karakterin yaşadığı değişimi sadece olaylar üzerinden değil, duygularıyla birlikte hissediyorsun. Bu da hikâyeyi daha etkileyici hale getiriyor.
Ama her şey kusursuz değil. Yer yer tempo düşüyor ve bazı bölümler gereğinden fazla uzatılmış gibi geldi bana. Özellikle ortalarda biraz toparlasa çok daha çarpıcı bir kitap olabilirmiş. Final kısmı ise fena değildi ama ben daha vurucu bir kapanış bekliyordum.

Değerli yazarımız Aziz Nesin'in elinden çıkan bu kitap, çocukların gözünden yazılmış tatlı bir roman olmuş. İki arkadaşın hayatlarında olan biteni, belki de büyük heyecanlarla, günlerinin getirdiği imkanlarla sık sık mektuplaşarak anlatmaları çok hoş olmuş. 25 yaşındayım ama sanki okurken küçük bir çocuk gibi hissederek okudum. Okurken o dostluğun samimiyeti hem içinizi ısıtacak, hem de yüzünüzde tatlı tebessümler oluşturacak ve belki de kimisini çocukluğuna götürecek. Bence büyük küçük demeden herkes okumalı. Amaaa en çok çocuklar okusun tabiki ;))

Caner Öğretmen'den çocukların keyifle ve merakla okuyacakları yine harika bir hikaye. Buram buram işin mutfağında pişmiş bir eser.
Tembel Hayvan Horul hiçbir derste başarılı değildi. Öğretmeni Baykuş onun içindeki kıvılcımı yakalamak için sürekli onu gözlemliyordu. Biliyordu ki: "Her canlının özel bir gücü, fark yaratan bir yeteneği vardı."
Peki Horul'un süper gücü neydi? Sürprizi kaçmasın onu da okuyanlar öğrensin.
1.ve 2.sınıflar keyifle okuyacaktır.
Biz sınıfımızda serinin tüm kitaplarını olduğu gibi bu hikayeyi de keyifle okuyup değerlendirdik. Okuma atölyelerinde üzerine konuşulacak bir çok konuyu da içinde barındırdığını belirteyim.

Kitap ana mesele olan zelzele bahsine işçi sınıfından bir ailenin bakış açısıyla yaklaşır; öyle ki yazar memleketinin renklerini öyle net keskin ve kulağa hoş gelir biçimde ince ince işlemiş ki, kendimi bazen kuş uçurtulan o damdaki bütün nesneleri görüp damdan manzarayı izlerken buldum, kimi zaman ailenin içinde ki kaosa tartışmaya dahil oldum. Romanda sırıtmayan metaforlarla verilmiş güçlü meseleler nesneler ve insanlarla bir bağ oluşturmuş baştan sona kadar müşterek hareket ediyorlar. şaşılacak bir işte böylesi hassas bir konuyu duygu istismarına kaçıp dramatize etmeden işlemesiydi.

Ahmet Oflaz’ın Camdan Kalp adlı şiir kitabı, yazdıklarının şiir olmadığını, edebî değer taşımadığını söylediği ön sözüyle başlasa da biz ilerledikçe kendine has üslubu olan bir şairi okuduğumuzu hissediyoruz. Kronolojik bir sırası olmayan günce gibi. Parçalı ve sahici. Yer yer sorgular, sorular çıkıyor karşımıza. Ama bana kalırsa ana damar ironi. Şiirlerin geneline ironi hâkim. Ve arafta olma hâli oldukça gerçekçi ve insani. Günlük hayattan detaylarla, örneğin çay, baş dönmesi, sokak yürüyüşü…, gerçeküstü olan bir arada ele alınıyor. Gerçeküstü olanın: perinin, ejderhanın, şövalyenin varlığı; kendi kültür birikimine ve bizim romantik birikimimize göz kırpıyor. Bazı şiirleri tamamen kendiyle alakalı, bazılarının toplumla ilgisi var. Tersine Dünya, Cehennem Burada ve Türkçe Şiirler bölümünün son şiiri olan Madımak, toplumcu şiirlerine örnek. Kitabın ikinci bölümü İngilizce Şiirler. Sonda yer alan İngilizce şiirler ise aynı iç sesi başka bir ritimde duymamızı sağlıyor.