Onaylı Yorumlar

Benim için tam anlamıyla sürükleyici bir okuma oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren merak duygusunu diri tutmayı başarıyor ve hikâye ilerledikçe olayların içinden çıkmak zorlaşıyor. “Acaba gerçek ne?” sorusu sürekli aklımdaydı.
En çok hoşuma giden şey karakterlerin katmanlı olmasıydı. Kimse tam olarak göründüğü gibi değil ve bu da kitabın gerilimini sürekli canlı tutuyor. Özellikle ana karakterin geçmişiyle ilgili detaylar ortaya çıktıkça hikâye daha da derinleşiyor.
Yazarın dili akıcı, gereksiz uzatmalara girmeden tempoyu iyi ayarlamış. Bölümler kısa olduğu için “bir bölüm daha” derken kitap hızlıca ilerliyor. Tahminler yürütmeye çalıştım ama çoğunda ters köşe oldum, bu da okuma keyfimi artırdı.
Sonu ise bence oldukça tatmin ediciydi. Tüm parçalar yerine oturdu ve “iyi ki okumuşum” dedirtti. Gerilim ve gizem sevenler için kesinlikle tavsiye edeceğim bir kitap oldu.

Yedi kitap boyunca süren yolculuk sonunda Kule’ye ulaşıyor; ama King’in asıl meselesi hiçbir zaman sadece varılacak yer olmamış. Roland’ın takıntıya dönüşen arayışı, bu finalde kader, tekrar ve vazgeçememe duygusuyla birleşiyor. Kule’ye yaklaştıkça hikâye klasik bir maceradan çıkıp varoluşsal bir döngüye dönüşüyor. Yol boyunca verilen kayıplar ve ödenen bedeller, finalin duygusal ağırlığını daha da büyütüyor.

King burada fantastik edebiyatı korku, üstkurmaca ve duygusal yıkımla iç içe geçiriyor. Kurgu ile gerçek arasındaki sınırın silinmesi, yazarın kendisini hikâyeye dahil etmesi ve bazı kırılma anları okuru ya tamamen içine çekiyor ya da uzaklaştırıyor. Ama serinin ruhuna bakıldığında, bu dairenin başka türlü kapanması belki de mümkün değildi.

Kara Kule, kusursuz bir final değil; ama unutulması zor bir final. Yolculuğu varıştan daha önemli hâle getiren, kayıp, takıntı ve kader üzerine karanlık, hüzünlü ve etkileyici bir veda. Okuyunuz efendim...

Osmanlı’dan Türkiye’ye ülke siyasetinin ekonomik ilişkiler üzerinden ele alındığı ve adeta demir leblebi ağırlığında eleştiri ve tespitlerin yer aldığı eser; konuya farklı bir bakış açısıyla ufuk açıcı niteliktedir. 1838 Baltalimanı Antlaşması’ndan 1970’li yıllara kadar ekonomik etkinlik, üretim güçleri ve gelir dağılımındaki sorunlarla ülkenin her dönemde iktisadi olarak başarılı olamayışı, yer işbirlikçilerle ülkenin kapitalist güçlerin iktisadi, siyasi ve askerî alanlarda rahatlıkla at koşturduğu bir arenaya dönüşmesi ve ülke kaynaklarının iğdiş edilmesi eserde başarılı bir şekilde ele alınmıştır. Yadsınacak düşüncelerle karşılaşılması muhtemel olmakla birlikte yazarın retorik ve hamasetten uzak kalışı eserin kıymetini artırmaktadır.

"Hakikat, en çok hoşumuza giden yalanın ta kendisidir! "
Eric-Emmanuel Schmitt’ten hakikatin acımasızlığı, hayallerin çılgınlığı üzerine şiirsel bir roman… diye tanıtımı yapılıyor arka kapak da...
Kendisini Mösyö İbrahim ve Kuranın Çiçekleri kitabı ile tanıyıp tarzını çok sevmiştim. Birdünya Kitap vasıtasıyla online söyleşisi ile sempatik samimi tavırlarını da sevdim.
Bu kitabıyla gerçeklerin acımasızlığından hayallere sığınan bir annenin hayatla başa çıkabilme mücadelesini, devletlerin saçma politikalarının insan psikolojisi üzerine etkilerini görüyoruz. Bir seri halinde yazılmış kısa ama etkileyici kitaplarına bir şans verilmesini tavsiye ederim

Anlatımlarda öz olarak şiir nedir ne değildir’in yanında yer yer reddiyeci anlayış daha ziyadesiyle yıkıcı olmayan bir bakıştadır. Anlatımların hermenötik ufkun genişlemesine yönelik bir tavır da olduğunu söyleyebiliriz. Her ne kadar şiirde fütüristtik modern söyleyiş başat bir unsur olarak kitapta yer almış gözükse de geleneğimiz ve halk edebiyatımızın izleriyle de karşılaşmaktayız. Alegoriler, metaforlar, imge gibi şiiri şiir yapan bütün unsurlar her iki yazarın da radarındadır. “İşlevsiz hiç bir sözcük şiirde yer almaz” diyen Çehov’un bakış açısında olduğu gibi hormonal şişmanlıklar içermeyen şiirlerin tarafındadırlar. Şiir üzerinden hem dilin tekâmülüne hem de sözü yormayan bir söylem haline konumlanılmış diyebiliriz.

Bazı kitaplar vardır, son sayfaya kadar sizi sürekli şüpheye düşürür ama yine de tahmin etmeyi başaramazsınız..İşte bu kitap tam olarak öyleydi. Okurken birçok karakterden şüphelendim, defalarca fikrim değişti ama katilin kim olduğunu asla doğru tahmin edemedim. Finaliyle tam anlamıyla ters köşe yaşattı.

Alice Feeney’in daha önce kitaplarını okuyup sevmiş biri olarak bu kitabında da akıcılığı ve merak duygusunu çok başarılı buldum. Kendimi sürekli bir bölüm daha okuyayım derken buldum.

Yalnız kitapta +18 sahnelerin yoğunluğu ilk başta beni biraz rahatsız etti ve bir an Wattpad kitabı okuyormuşum hissi verdi. Ancak ilerledikçe bunun hikâyenin temelindeki sebeplerle bağlantılı olduğunu görmek fikrimi biraz değiştirdi.

Gizem gerilim seven ve ters köşeli hikâyelerden hoşlananlara kesinlikle öneririm.

Bir oturuşta okuyup, bir ömür boyu anlamlandırmak için gayret etmemizi gerektiren bir kitap. Tıpkı hayat gibi. Geriye dönüp baktığımızda bir nefesti geçişi. Halbuki onu bir anlama bürümek, bir ömür boyu sebat ve kararlılık gerektiriyordu.

Hacimce ince olsa da, insana kattığı duygular çok derin. İnsanı tekdüze yaşadığı hayattan çıkarıp, şöyle bir sarsıyor. "Kendine dön" diyor. "Yaşadığın hayatın anlamını bul!".

İnsan her an kendisi olmayı seçebilir. Nefes kesilmemişse, varoluşa dair bir umut devam ediyor demektir.

Günlük hayatın akışında, unuttuğumuz şeyleri bize hatırlatan bu kitap satır aralarında kaybolarak kendimi buldum.

“Ateş ve Sır” sadece bir aşk hikâyesi değil, insanın içsel yolculuğunu da anlatan tasavvufi yönü güçlü bir kitaptı. Başta daha çok dünyevi bir aşk hikâyesi gibi ilerlese de zamanla aşkın insanı nasıl dönüştürdüğünü ve ilahi aşka nasıl evrilebildiğini hissettiriyor. Özellikle karakterlerin yaşadığı manevi sorgulamalar kitabın ruhunu oluşturmuş.
Nalan Güven’in dili sade ama yer yer çok etkileyici cümleler vardı. Tasavvufi anlatım ağır olmadan verilmiş, bu yüzden konuya çok hâkim olmayan biri bile rahat okuyabilir. En sevdiğim tarafı ise aşkın sadece bir insana duyulan his olarak kalmaması, insanın kendini ve Yaradan’ı arayışına dönüşmesiydi.
Bazı bölümlerde tempo biraz yavaşladı ama kitabın verdiği manevi his bunu dengeledi. Okurken sadece olayları değil, altındaki anlamları da düşünüyorsunuz. Tasavvuf temalı, manevi yönü güçlü kitapları sevenlerin etkilenebileceğini düşünüyorum.

Stoacı filozoflardan Seneca'nın yazdığı öfke üzerine adlı bu kitapta; Seneca öfkeyi önce kavram olarak iyice açıklamış. Ondan sonra da tarihi şahsiyetler ve olaylar üzerinden somutlaştırmış. Böylece kolay anlaşılır ve zor unutulur hale getirilmiş. Kitabı ilk kez okuduğum zaman az şey anlamıştım, ikinci defa okuduğun zaman ne kadar az şey anladığımı net fark ettim. Defalarca okunması gereken kitaplardan. Felsefe sevmeyenler korkmayın bu kitabı herkes rahatça anlayabilir, felsefi kavramlar ağırlığı yok, hayatın ağırlığını iliklerinize kadar hissedeceksiniz.

Bazı yaşanmışlıklar insanın ruhuna geçmeyen bir sızı gibi mühürleniyor. İnsan, vicdanını kaybetmeden bir sürgünden, o dipsiz kimsesizlikten nasıl sağ çıkabilir? 1864 Çerkes Sürgünü’nün feryat dolu anıları arasında dolaşırken, Karadeniz’in neden o günden beri daha hırçın, neden daha siyah olduğunu iliklerinize kadar anlıyorsunuz. Kıyıya vuran açlığın, hastalığın ve bebek seslerinin dindiği o ağır hafıza aslında insanlığın en büyük ahlak sınavı. Sema Soykan vefa, aşk ve vicdan üçgeninde öyle bir denge kurmuş ki, tarihin tozlu mezarlarından fırlayan o parçalanmış hayatlar, bugünün sahte konforuna sert bir tokat gibi inmiş. Karadeniz, bir halkın sessiz mezarlığı ve kanayan vicdanı olmuş. İsimsiz bırakılan binlerce ruhun sızısını kalbinde taşımak isteyenler için Adsız Roman, Unutulanlara karşı yükselen onurlu bir feryat.

Kıyısı olmayan bir acının, denize gömülen isimsiz vedasıdır bu hikaye.