Onaylı Yorumlar

Puşkin’in kalemini ne zaman okusam, edebiyatın neden “zamansız” bir şey olduğunu yeniden hatırlıyorum. Müteveffa İvan Belkin’in Hikâyeleri de tam olarak böyle bir kitaptı benim için. İncecik bir eser olmasına rağmen içinde koca bir dönemin insanlarını, zaaflarını, gururlarını, aşklarını ve küçük trajedilerini taşıyor. Üstelik bunu hiç zorlamadan, sade ama son derece etkileyici bir dille yapıyor.
Kitap beş ayrı hikâyeden oluşuyor ama hepsinin ortak bir ruhu var. Sanki eski Rusya’nın sisli yollarında dolaşıyor, taşra evlerine misafir oluyor, insanların iç dünyalarını sessizce dinliyorsunuz. Puşkin’in anlatımındaki o doğallık beni en çok etkileyen şeylerden biri oldu. Çünkü ne gereksiz bir süs var ne de okuyucuyu yoran uzun anlatımlar. Buna rağmen her karakter birkaç sayfa içinde gerçek bir insana dönüşüyor.

“Bir çağ kapanmıştı.”
“Elias Rukla’yı da beraberinde götürmüştü.”
Bence bu iki cümle, Dag Solstad’ın *Mahcubiyet ve Haysiyet*romanını özetlemeye yetiyor.

Değişen çağla birlikte,yaşamımıza anlam katan kavramların ve değerlerin giderek önemini yitirmesi,insanın yalnızca dünyayla değil,kendi hayatıyla kurduğu ilişkiyi de zedeliyor.Anlamını yitiren değerlerle birlikte mutluluk duygumuz,aidiyetimiz ve hayata tutunma biçimimiz de aşınıyor.Solstad, Elias Rukla üzerinden aslında yalnızca bir insanın bireysel çözülüşünü değil,bir dönemin kapanışını ve o döneme ait değerlerle birlikte insanın da nasıl yalnızlaştığını anlatıyor.Yitirdiğimiz değerlerle beraber birbirimizi anlama ve iletişim kurma gücümüzü de kaybediyor;giderek kendi içimize çekiliyoruz.
*Mahcubiyet ve Haysiyet*,değişen zamanın insan ruhunda yarattığı yabancılaşmayı ve yalnızlığı sade ama etkileyici biçimde anlatan bir roman.
Zevkle okudum.Düşündüren ve bittikten sonra da zihinde iz bırakan kitaplardan.Tavsiye ederim.

Birbirine bağlanmış 3 şahane eser tek kitapta, hiç bitmesin istedim, hiçbir kitap içindeki duyguyu bu kadar güzel aktarmamıştı yüreğime.
Söylenmeyen onca cümle, eksik kalan kelimeler, yitirilmiş özlemler. Belki babayla belki de kendinle hesaplaşma.
Kitabın bir cümlesinde "Ruhumu hangi kalıba dökeceğimi, kendimi hangi kantarda tartacağımı bilemedim" derken başka bir cümlede şöyle der: "Yalnız bırakma beni bu paragrafın başında. "
Yine başka bir cümlede "İnsan hayattayken yan yana gelemediği, zamanı onsuz saydığı, günleri onsuz geçirdiği birinin yanına gömülerek hangi eksikliği telafi edebilirdi?"
Yüreğine sağlık sevgili Kemal Varol...

Bir asker olarak kitabı heyecanla okudum. Kitap, ele geçirilen teröristlerin günlükleriyle başlıyor; ardından Öcalan’ın yakalanarak Türkiye’ye getirilmesi sürecine ve kendisine yönelik suikast girişimlerine odaklanıyor. Başında ve sonunda örgüt kurucuları hakkında kısa bilgiler veriliyor. Ancak Öcalan merkezli olması nedeniyle PKK’nın örgüt yapısı, gayri nizami harp yöntemleri ve saha faaliyetleri hakkında teknik bilgilere yer verilmiyor. Oysa anlatılan bazı olaylara benzer hadiseleri meslek hayatımda yaşamış biri olarak bu konuların daha kapsamlı ele alınmasını isterdim. Örgütün kullandığı silahlar, bazı silahların TSK envanterinde bulunmaması, istihbarat kurumları arasındaki bilgi paylaşımı ve örgüt içi aidiyet-terfi mekanizmaları ayrıca incelenmeli. Bunları siyasi bir görüş olarak değil, mesleki tecrübelerimin penceresinden değerlendiriyorum. Temennim, ülkemize huzur ve barışın gelmesi; yurttaşlarımızın ve meslektaşlarımızın acıları bir daha yaşamamasıdır. diye düşünüyorum.

Öğretmen olduğumdan ötürü en hassas olduğum noktalardan birisi önereceğim veya kullanacağım kitapları önceden okuyup değerlendirmektir. Bu kısacık eseri okurken Yüksek Lisans eğitimim esnasında kıymetli hocamın bana kattığı farkındalığı unutamıyorum.
Bana dersin ilk dakikasında “ En son izlediğin film neydi?” diye sorduğunda saniyelerce düşünmüş ve kült bir yapım ismi vermiştim. O da tebessüm ederek şu cevabı vermişti: “Demek henüz en güzel sinema olan hayatı izlemeye başlamamışsın. Umarım yaşamında vizyona girer, en kısa sürede.” Bu kitap işte tam da bu yaşantıyı küçük yaşlarda çocuklarımıza benimsetmek amacıyla yazılmış. Dili çok basit, örnekler arttırılabilirdi. Farkındalık oluşturması bakımından ise özeldi. Yazara sevgilerle, kitaplarla kalın.

20. Yüzyılda yazılmış en büyük romanlardan biri bu. Graham Green çok büyük bir yazar. açıkçası onun başyapıtının Meselenin Kalbi olduğunu düşünmüştüm ta ki Güç ve İhtişam’ı okuyana dek. Bana aynı dönemde yaşamış ve gelmiş geçmiş en büyük yazarlardan biri olan eşsiz Andrey Platonov’u hatırlattı. İnanç, hayatın zavallılığı ve görkemi, sevgi, şefkat, acı ve zayıflık metnin her sayfasından gürül gürül akıyor. Etkileyici bir roman bu. Green yalnızca bu romanı ve Meselenin Kalbi ile bile en büyük yazarlar arasında yer almayı hak ediyor. Onun en sevdiğim yanı karakterlerine gösterdiği sevgi ve merhamet duygusu. Ne kadar zavallı, ne kadar düşmüş olursa olsunlar bu karakterlerdeki kutsallığı da hissettiriyor size. Ne yazık ki Türkiye’de hala böyle bir yazar yok. Yüz yıl sonra inşallah.

Okurken bana uzun metrajlı, karanlık atmosferli bir fantastik-gerilim filmi izliyormuş hissi verdi. Daha ilk sayfalardan itibaren kitabın içine çekildim ve olayların temposu bir an bile düşmedi. Özellikle gizem duygusunun sürekli diri tutulması kitabı bırakmadan okumama neden oldu. Yusuf Öztürk, hikâyeyi öyle bir atmosferle kurmuş ki insan kendini sisli bir ormanın içinde, her an kötü bir şey olacakmış hissiyle ilerlerken buluyor.
Kitabın en sevdiğim yanı kesinlikle betimlemeler oldu. Sekoya ağacının çevresinde kurulan o ürkütücü atmosfer, mekânların karanlık havası, karakterlerin yaşadığı korku ve gerilim çok başarılı aktarılmıştı. Bazı sahneleri okurken gözümde net bir şekilde canlandı. Zaten bu yüzden kitap bana tam anlamıyla 90 dakikalık kaliteli bir fantastik-gerilim filmi tadı verdi. Hatta yer yer bir sinema uyarlaması izliyormuş gibi hissettim.

Bu bir telkin, bu bir muhasebe, bu bir müzakere ve yön/yol buldurmak için yazılmış bir eserdir. Onca koşuşturmanın, koşmanın ve yürümenin ardından durup dinlenmenin, kendine gelmenin, kendi ile konuşmanın ve bir karara varmanın kitabıdır. Yazarımız, esas olanı işaret eden cümlelerle bize eşlik ediyor. Kırmadan, dökmeden. Değmeyenleri geçip esas olanda oyalanmamızı salık veriyor. Kafa ve kalbimizi onaracak kelimelerle misafir oluyor. Belki hepimizin yapması gereken bir muhasebe örneğini sunuyor bize… Bir saatten sonra her birimizin yapması gereken bir murakabe... Bir çetele, bir vasiyet bırakıyor gibi. İçe dönük bir sesleniş. İnce, nazik, edebi ve onarıcı. Okuyana, klinikte olduğu hissini vermiyor ama o telkinlerle bir tarafının iyileştiğini hissediyorsun. Bu güzel.
Bu eser bir yüzleşme olarak da anılabilir; kendinle, çevrenle, müktesebatınla, amaç ve araçlarınla. Vesselam.
Yazarımızı tekrar tebrik ediyor ve eserlerinin devamını diliyoruz...

Adaletle ilgili kavramların anlatımında yazar gerçekten çok başarılı. Özellikle “masumiyet karinesi” gibi belki de pek çok yetişkinin dahi aşina olmadığı bir terimi, çocukların dünyasına sıcacık ve anlaşılır bir hikâyeyle taşıması kitabın en güzel yanlarından biri.

Bir kavramı öğretirken bunu didaktik olmadan, merak uyandırarak ve hikâyenin doğal akışı içinde yapabilmek büyük bir başarı. Çocukların hem güzel bir hikâye okuyup hem de adalet, hak ve masumiyet gibi önemli kavramlarla tanışması çok kıymetli.

Zamane çocukları gerçekten çok şanslı; böylesine nitelikli kitaplara ulaşabiliyor, dünyayı ve hayatı daha küçük yaşlarda anlamlandırabiliyorlar.

Bazı kitaplar vardır; okurken olaylardan çok atmosferin içine çekilirsiniz. Bir Nadir Kitapçının Talihsiz Serüvenleri tam olarak böyle bir kitap oldu benim için. Oliver Darkshire’ın anlattıkları aslında çok “büyük” olaylar değil belki ama öyle samimi, öyle tuhaf ve öyle gerçek ki, sayfaları çevirdikçe kendimi o eski kitap kokusunun içinde kaybolmuş gibi hissettim.
Kitap, yazarın Londra’daki eski ve dağınık bir sahaf dükkânında çalışmaya başlamasıyla gelişen anılarından oluşuyor. Ama bu sıradan bir iş hikâyesi değil. Çünkü burası, eksantrik müşterilerin, yıllardır yerinden oynatılmamış kitap yığınlarının, kaybolmuş notların, garip koleksiyonların ve birbirinden tuhaf insanların uğradığı bir yer. Oliver Darkshire bütün bunları öyle ince bir mizahla anlatıyor ki bazı bölümlerde kahkaha attım, bazı bölümlerde ise sahafların neden bambaşka bir dünya olduğunu düşündüm.