Onaylı Yorumlar

Öyle yalnız hisseder ki insan kendini bazen. Ne sesinden anlayan vardır, ne de sessizliğinden...
“Kırgın Bir Gezgin” okuru hem yaşamın zorlu akışına hem de benliğin girift dehlizlerine davet ediyor. Bu şiirlerde terk edilmiş çocukluğun silinmeyen izlerine, hiç şefkat görmemiş bir ruhun derin yaralarına tanık oluyoruz.
 
Özlem Yıldırım’ın şiirleri, içimizde açılan boşluklarda kaybolmanın tedirginliğini ve bağ kurmaktan çekinen, yalnız bir kalbin çığlıklarını taşıyor. Aşk, beklenmedik bir kesişmeyle başlasa da bazen sivriltilmiş bir kalem gibi kaderimize saplanan bir ana, bazen de içimizde yankılanan derin bir kuyunun sesine dönüşüyor.
 
Mevsimlerin döngüsü, doğanın farklı hâlleri, bir yaz günü, eylül dinginliği, sonbahar yaprakları, denizin esintisi bu içsel fırtınalara eşlik ederken Kırgın Gezgin kendini bulma ve yeniden var olma umudunu da içinde taşıyor. Bu arayış, sahteliklere ve kabullere karşı duran keskin bir dille bazen bir meydan okuma, bazen de acı bir veda oluyor.
 

* Evrende her şey zıttı ile yaratılmıştır. Cennet cehennem, ying-yang, eril dişil vb. Yaratılan karşıt madde, evrende hem iyilik (elektrik, petrol, çevre dostu) hem de kötülük (s*lahlar, patlamalar) için kullanılabilecek bir keşiftir. Bu keşfin çalınması ile olaya tabiki yine simgebilimci Robert Langdon dahil olur. Çünkü ces*din üzerinde İlimünati sembolü dağlanmıştır.
* Robert Langdon ve Vitoria gizemli sırrı çözmek için kendini Vatikan’da bulur. Kardinaller, Papalar, sanat eserleri, semboller , şifreler diğer kitabında da olduğu gibi bol bol işlenmiş.
* Kitabın sonu ters köşe hiç beklemiyordum. Genel olarak baktığımızda her iyiliğin içerisinde bir kötülük, her kötülüğün içerisinde bir iyilik saklıdır. Bilim insanları da, din adamları da kendi doğru bildiğini (yada çıkarları doğrultusunda) yapmakta fakat karşı taraf bunu kötü algılamakta. Sonuç olarak; gerçek ve kurgunun iç içe geçtiği bir eser. Her okuduğunuz bilgide, doğru bildiklerinizi sorguluyorsunuz .

Okurunu bir uyanışa tanıklığa çağıran bir kitap olduğunu anlıyorsunuz. Bilimsel terimlerle kurduğu ikna edici üslubuyla başlıyor; ancak bu yalnızca bir inceleme değil, aynı zamanda felsefî bir sorgu. Evrimsel süreci aşk, içgüdü, zaman ve bilinç ekseninde ele alarak insanın sadece biyolojik bir varlık değil, bilinçli bir aktarım mekanizması olduğunu savunuyor. Kodlarla örülü bir varoluşun peşine düşüyor ve bunun anlaşılması için sorgulamayı şart koşuyor. Kitabın en etkileyici yanlarından biri, aşkı, ebeveynliği ve tanrı inancını evrimsel bir stratejinin parçası olarak yorumlaması; aşkı üremenin estetiği, tanrıyı ise mistik bir figür değil, evrimin ulaşmak istediği bilinç aşaması olarak sunması. Zamanı ölçüm değil ilişki olarak ele alması, “başlangıç” fikrini tartışmaya açması kışkırtıcı. Ruh kavrayışı da dikkat çekici. Evreni ve bilinci anlamaya meraklı okur için güçlü bir kaynak; evrim ve felsefeyle ilgilenenlere bir başucu niteliğinde.

Dem, bir serinin devamı; üstelik son olmadığı da hissediliyor. Sevilen bir dizinin yeni sezonu gibi, her kitap bir sezon finali etkisi yaratıyor. Bu romanda, önceki kitapta ölen başkarakterin ardından oluşan boşluğun ve bitmek bilmeyen iyileşememe hâlinin izini sürüyoruz. Yüzleşmeler, yalnızlık, kendini cezalandırma, muhatapsız mektuplar… Bazı hakikatlerin ortaya çıkmasıyla toparlanmaya çalışan bir âşığın hikâyesi bu. Bir dizide başrol ölürse ya dizi biter ya da hikâye yön değiştirir; burada da tam olarak böyle oluyor. Ölüm son olmuyor, geride kalanın hayatta kalma mücadelesi yeni romanı kuruyor. Yedi yıl süren acının ardından kendini yeni bir başkarakter olarak var eden anlatıcı, yeniden âşık olabileceğini hiç düşünmezken âşık oluyor, gülemeyeceğini sanırken gülüyor, hayata geri dönüyor. Eskiyle bağını koparmadan iyileşemeyeceğine inandığı için uzun yas döneminin ardından o bağı bırakıyor ve gerçek normale böyle kavuşuyor. Seriyi bilenler için akıcı ve merak uyandıran bir okuma.

Bir mevsimi karşılayacak üç ayda her güne not edilen şiirsel yazılardan oluşan bir kitap. Her küçük yazıda bir günün tarihi var, bu da kitaba bir lirik günlük havası katıyor. Aynı kalıpla başlıyor her günün notu. Yazarın amacı ne hikâye ne şiir yazmak. Okur kitabı kapatırken hüzünlü bir tebessüm bırakmak amacı. Yapay bir duygusallık yok. Dille yaptığı oyunlar dili iyi bildiğini gösteriyor. Bu, kısacık metinleri şaşırtıcı yapıyor. Aşkın da içinde olduğunu düşünürsek keyif almamam mümkün değildi. Okuması kolay ama yer yer ironide duraklatan bu metinler çok okurun dikkatini çekecektir. Temmuz, ağustos, eylül. “Benim sonramda sen yokken” ifadesi kitabın nakaratı gibi, yinelemesi olmuş. Sonuç olarak, hüzünlü ama aynı zamanda samimi, ironik bir dille yazılmış, kısa ve iz bırakan bir kitap. Tebessüm ettirdi mi, evet. İddialı olmamak ve bunu dile getirmek de iddia sayılır, belki. Ben sevdim. Sevenlerini bulacaktır. Böyle bir dil köşede kalmaz. Sesi duyulur.

Kitap, modern çağın gereklerinin yerine getirilmeyip geleneksel olanda ısrar edilmesini bana kalırsa eleştiren bir kitap. Başta eleştiriyi klasik temsili demokrasi anlayışına getirirken dijital-modern çağın sunduğu imkânlarla yeni bir siyasal yapılanma tasarlıyor. Çağımıza göre, yazar, halkın iradesinin partiler ve liderler aracılığıyla bozulduğunu savunarak, blokzincir, yapay zekâ ve dijital forumlar gibi araçlarla partisiz ve temsilcisiz bir demokrasi öneriyor. Yerleşmesi gereken tasarı düşünüldüğünde bugünkü geleneksel demokrasinin eksik olduğu düşünülebilir. Kitabın dikkat çeken yanlarından biri yönü, teoriyi somut örneklerle beslemesi: Eğitimde reform yasasından kriz yönetimine kadar her aşamada bireylerin doğrudan karar süreçlerine katılabileceğini detaylıca anlatıyor. Demos Nova, yalnızca bir siyaset kitabı değil; aynı zamanda geleceğin toplumsal sözleşmesi için bir tasarı kaynak. Bugünün siyasi çıkmazlarına inandırıcı bir yanıt sunan, çağın ruhuna uygun bir manifesto.

İnsanın kendi beyin yapısını ve zihnini anlamaya yönelik bilimsel bir rehber. Sürüngen beyin, limbik sistem ve korteks üzerinden insan davranışlarını temellendiriyor, okura davranışlarının sebebinin ne olduğuyla beraber hangi beynini kullandığını da sorgulatan Cengizhan Demirkaya'nın üslubu sade ve düşündürücü. Nörobilimi bir laboratuvar konusu olmanın yanında günlük yaşamın tam ortasında olduğunu da gösteriyor. İnsanlık durumuyla ilgili her davranış ve duygunun, beynin katmanlarıyla açıklanabildiğini görüyoruz. Bilim ve felsefe, insana temas ettiğinde halk tarafından değer kazanır. Bu kitap bilimi halkla buluşturuyor. Dilin sadeliği, beynin yapılarının günlük hayatta ne varsa onlarla açıklandığı; herkesin anlayabileceği bilimsel bir metin olmuş. Yalnızca beyin yapısı ve buna bağlı davranışların değil, içgüdülerin de yer aldığını gördüğümüz çalışma insana, insan olmayı ve bunun bilincinde olmayı sorgulatıyor. İlgilenenlere önerilir.

Bu kitap, iş dünyasında etik değerlerin ve sosyal sorumluluğun aslında “zorunluluk” olduğunu, bunun neden zorunluluk olduğunu detaylı bir şekilde işleyen sözlük tadında bir eser. Yazar, A’dan Z’ye tüm işletmelerin sadece ekonomik başarıya değil, insan haklarına, adaletli çalışma koşullarına ve çevresel sürdürülebilirliğe odaklanmaları gerektiğini örneklerle somutluyor. Kitapta teorik bilgilerle sahadan pratik örnekler de yer alıyor. Yazarın sade dili ve sistematik yaklaşımı, konuyu hem akademik açıdan veriyor hem de uygulamaya dönük bir pratiklik aktarıyor. Yöneticiler ve insan kaynakları uzmanlarının başvurması gereken kitaplardan biri. Sürdürülebilir geleceğin adaletli, saygılı bir iş ortamıyla mümkün olacağını açıklayan, ilgilisine rehber olacak bir kaynak. Titiz bir çalışmanın sonucu. Yazarın benzer konularda ve benzer titizlikle hazırladığı başka kaynakları olduğunu da hatırlatmakta fayda var. Bütün eserlerinde ayrıca dil birliği mevcut.

Bu kitap kavramları uzun uzadıya, büyük bir titizlikle ele alan bir yüksek lisans tezidir. Kur’ân’da geçen “sırât-ı müstakîm” ifadesini kelime kökenlerinden başlayarak semantik, tefsirî ve ahlâkî yönleriyle inceleyerek kapsamlı şekilde sunuyor. Dosdoğru yol üzere olan insanların özellikleri neler olur, bunu açıkça görüyoruz. Çalışmada, “dosdoğru yol”un anlamı; her açıdan incelenip ayet ve hadislerle destekleniyor. Bilimsel bir metni akıcı kılan bence klasik tefsir ile modern yorum anlayışını dengeli biçimde buluşturması. Dil bilimsel incelemeyle ilmî yorumları bir arada veren bir tez. Kökeni temellendirince anlamak ve anlamlandırmak daha kolay oluyor. Bu yönüyle tez, sadece İslâmî ilimler alanına değil, çağdaş düşünceye de ışık tutmakta. Sureler etrafında yorumlar, özellikle Fâtiha Suresi’ndeki “Bizi dosdoğru yola ilet” duası etrafında kurulan yorumlar, insanın içsel anlam arayışında rehber sayılır. Hanife Ersoy’un dili sade ama derin; anlatımı sistemli ve etkileyici.

İnsanoğlunun psikolojik/sosyolojik ve metafizik kör noktalarının varoluşsal düzlemde meydana getirdiği problemlerin teşhisini ele alan bu eser,iyileşmeninse, ancak insanın ontolojik kökenine yönelik bir yolculukla mümkün olabileceğine dair bir tezle, okuyucularına farklı bir pencereden/kör nokta aynasından bakma fırsatı sunuyor.
Yazar N. Şahinler bu bağlamda,Kur’ân’da yer alan tefekkür, tezekkür,tedebbür, taakkul,idrâk, tefakkuh,teemmül,şuur,firâset, basîret,nazar,takvâ,ihlas,huşû,tevbe,zikir,rızâ,mîzan,ihsân,şükür, fıtrat,lübb vb. birçok ilahi farkındalık sensörüne//kavramına temas ederek,insanın kör noktalarını görmesine/fark etmesine olanak sağlayacak başarılı bir metin kaleme almış.
“Acaba benim de bir kör noktam var mı?” ve varsa “Bana kör noktalarımı fark ettirecek bir ayna bulabilir miyim?” sorularını soran okuyuculara tavsiye edilebilecek bir kitap.Zengin bir içerikle ve yalın bir dille kaleme alınan bu eser için yazarına sonsuz teşekkürler.İyi Okumalar.