Onaylı Yorumlar

Kitap bana, Tanpınar’ın modern insanın sürekli eşikte sürdürülen hayat metaforunu hatırlattı. Tıpkı kendimize belirli süreler vererek (önümüzdeki yıl şurada olacağım, seneye şuraya tatile gideceğim, en fazla 2 yıl şu işte çalışırım vs.) yaşamaya çalıştığımız hayatları özetliyor. Ama aslında bunları yaşarken belirlediğimiz vakitler uzayıp gidiyor. Sözümüzde durmayı erteliyoruz aslında. Geleceğin şimdiden, şimdinin de geçmişten hep daha iyi olacağını/olduğunu düşünmek gibi bir yanılsama duruyor hep yanı başımızda. Tüm bunları yeniden hatırlamak adına okunası bir eser.

Sağda solda bu kitap için "edebi beklentiye girmeyin" şeklinde yorumlar okuyorum. Arkadaşlar gönül ve beyin rahatlığıyla edebi beklentiye girebilirsiniz. "Mizah" ne zaman edebiyat dışına itildi? Direkt aklın serin kanepelerine hitap eden kitaplar neden edebiyattan sayılmaz oldu? Asla tek edebiyat eyleme biçimi budur demiyorum elbette ancak nitelikli edebiyat koyun gibi ağlamak, kaplan gibi kükremek veya koala gibi uyuklamak değildir. Komik bir hikaye sapına kadar edebiyattır, sizi kandırmalarına, sömürmelerine, uyuşturmalarına izin vermeyiniz. Callisto ve onun gibi romanlar iyi edebiyattır. Türkiye'den, Endonezya'dan, Afrika'dan, Kanada'dan gelebilir. Dikkat kesiliniz.

Tahliller, tasvirler etrafında temerküz eden olaylar işleniyor. Hepsi de hayatın mütemmim cüzü içerisindedir. Tecrübelerin ve yaşanmışlıkların bilgeliğini taşımaktadırlar. İnsanın içselliğine yönelik şümullü bir tanıma imkânı vermektedir. At başı giden başka diğer olgular olarak felsefi ve hermenötik bakışları söyleyebiliriz. Hikâye karakterleri bir fotoğraf makinesiyle kadrajlanıyor adeta. Bu hikâyeler; okuru bilinç, anlama ve his haline taşıyor. Başka bir ifadeyle okura düşünsel zenginlik katıyor. Merak duygumu besleyen, anlatım derinliğinin kendini hissettirdiği, ufuk açıcı, deneme tadında güzel hikâyeler okudum. Okunmasını tavsiye ederim.

Kitabın sonlarında yaşlı doğup yaşlandıkça gençleşen bir karakter çıkıyor karşımıza. Tabii ki akla Fitzgerald geliyor. Erinmedim baktım kitapların yazılış tarihlerine. Benjamin Button' un Tuhaf Yaşamı, beş yıl kadar önce yazılmış.

Akugatava' nın Fitzgerald' ı okuduğunu sanmıyorum. Muhtemelen iki yazar da birbirlerinden bağımsız aynı çağrışımı yakalamışlar. Akugatava, bu çağrışımı fantastik bir kahramanın yarım sayfalık serüvenine harcamış oysa Fitzgerald, nakış gibi işlenen kurguya yedirmiş çağrışımını.

Her ikisi de alkışı hak ediyor. Çevirmenler de alkışı hak ediyor.

Güzel bakan güzel görür anlayışında tumturaklı bir dille ele alınmış samimi portreler okudum. Bal küpünden bal sızması gibi bir güzel durumdur bu. Edebiyat üzerinden soylu bir yükselişi imler bir taraftan bunlar. Portrelerle hem iç hem de dış fotoğraflar böyle çekilmektedir. Sıradan genel geçer tanımlamaların uzağında, sanat dolayımında düşünsel adımları ve estetikası olan bir anlatımla ele alınmış güzel yazılar okudum. Öykümüz, şiirimiz ve edebiyatımız adına taptaze baharlar düşü kurma istencini barındırıyor. Gül ve düş büyütmeyi de beraberinde taşımıyor değil. Başka bir ifadeyle portreler, şairlerin, yazarların, edebiyatçıların ayrı ayrı varoluş manifestolarını da taşımaktadır. Bu yazılanlarda geniş bir hinterlandın ve kadim bir bilgeliğin izi sürülüyor bir taraftan. Coşkun, coşkulu, coşturan mizahi bir dille ve derin bir zekâ ile... Daha ne olsun.

Yalnızlık bütün mükemmel beyinlerin kaderidir diyor Arthur Schopenhauer. Bunu söylerken, insanın zevklerinin kaynağını dışarıdan ziyade kendi içinde araması gerektiğini de söylüyor.
Pesimist bir dünya görüşüne sahip olmak olumsuzluk gibi görünse de, kişiyi kötülüklerden koruyucu tarafı da var değil midir sizce?

Dünyada hakimiyet genel olarak kötülüğün, sözde budalalığın değil midir? Kader acımasız, insanlar da zavallı? O zaman bu karamsar düşünürden de alacağımız öğütler yok mudur?

Sanmayın sizi karamsarlığa ve mutsuzluğa sürükleyecek bu kitap. Hayır hayata ve ölüme daha gerçekçi bakmanızı sağlayacaktır.

Mutluluk arayışında da değildir aslında, son tahlilde kendi yalnızlığında ve kendi içindeki mutluluğundadır kendisi. Ölüme methiyeler yazsa da söylemlerinde, yaşamın nasıl yaşanması gerektiğini de gösterecek ve sevdirecektir size.

Lego setleri, belirli tipte ve sayıda tuğla (lego parçası, brick) içeren ve bunları birbirine monte etmek için talimatlar içeren oyuncaklar. Peki o halde, Lego ile oynamak yaratıcılığı mı geliştirir yoksa talimatlara uyan bir insan profili mi yaratır. Kitapta bu konu çok eğlenceli bir şekilde tartışılmış. Önemli bir konu. Her ne kadar talimatlar ve sınırlamalar içerse de, iki 2x2 Lego parçasının birbirine kaç farklı şekilde monte edilebileceğinin cevabını düşünmek, bu konuda bir fikir verebilir. Herkese iyi okumalar.

Beyin hakkında çok güzel hazırlanmış ve kolay anlaşılır bir kitap olmuş. Yazarın dili çok sade ve çevirmen de çok güzel çevirmiş. Kitap korku, bellek, hareket, duyu, görme, dikkat ve ağrı gibi bölümlerden oluşuyor ve her bölümde gerçek hayattan vaka örnekleri var. Son bilimsel çalışmalara sık sık gönderme yapıyor ve öyle sandığımız birçok şeyin o kadar da öyle olmadığını çok güzel bir şekilde anlatıyor. Beyin ile ilgili çok kitap var ama sade ve anlaşılır bir şeyler okumak istiyorsanız bu kitabı tercih edebilirsiniz.

Uyuşturucu deyince aklınıza hangisi geliyor? Esrar, eroin, morfin, sigara, alkol, bali, tütün, bonzai, ....

Nargilenin 50 sigaraya bedel olduğunu biliyor muydunuz? Ya da sigara bırakmak isteyip bırakamayanlara tavsiye edilen elektronik sigaranın zararlarını...

Sadece bunlar mı uyuşturucu olarak görülüyor? Peki internet, sosyal medya, telefonun da en az uyuşturucu kadar bağımlılık yaptığını ve insanı tembelliğe alıştırdığını biliyor muydunuz?
Narkotik bölümünde yaşadıklarından örnekler vererek, bizleri ve çocuklarımızı ne kadar büyük bir tehlikenin beklediğini, bunlara karşı nasıl önlemler alabileceğimizi anlatıyor.

Kitabın son bölümünde, çeşitli kişi ve kuruluşlardan almış olduğu teşekkür mektupları da işindeki başarılarını gözler önüne seriyor.

Öyküler, taşrada inşa olunmuş kültürel kanonik yapının bir numunesi gibi işleniyor. Öykülerde her ne kadar Ankara ve Yozgat şehri mekânlar olarak daha çok gözükse de taşra ve köy sosyolojisi çoğunlukta işleniyor. Ayrıca bazı öykülerde konuların birbirinin içine girdiği, mürekkep unsurlar kendisini göstermektedir. Bazı öykülerde de okur ters yönden mugalâtaya (yanıltmacaya) uğratılmaktadır. Bu da öykülerin serüven ve heyecan yönünü resmetmektedir. Başka bir ifadeyle öykülerde hüzün makamı daha baskın gibi gözükse de yer yer heyecan ve macera kırıntıları da yok değil. Düşmemek için ilerlemesi gereken bir bisikletli gibi değil midir hayat? Sonuçta mücadeleler hep biz insanlar ve hatta canlılar için hep var olacaktır. Taşra ve bozkır kültürünün çerçevesi, biyopolitiği (sınırları) çizilmektedir böylelikle diyebiliriz. Bu güzel öykülerin okunmasını tavsiye ederim.