Onaylı Yorumlar

Teknolojinin insan yaşamını sarıp sarmaladığı günlerde kendimize nasıl vakit ayırabiliriz? Gündelik hayatımızda bir parça olsun sıkılmak için etrafımızdaki tüm dikkat dağıtıcıları nasıl savuşturabiliriz ve bunu neden yapmalıyız gibi sorulara yanıt arıyorsanız Sıkıntıdan Parladım kitabını okumalısınız.

Kitabın yazarı Manoush Zomorodi, yoğun tempolu yaşamını ve ebeveynliği sorguladığı bir dönemde karşısına çıkan podcast işiyle (Note to Self) biraz olsun özgürleşerek dinleyicileriyle birlikte interaktif bir projeye adım atıyor. “Sıkıntıdan Parladım” bu projenin adı aslında.

Kitabın içeriğinde, bu projenin uygulanmasından geri dönüşlerine kadar bilgi ediniyorsunuz. Ayrıca kitap, teknolojik bağımlılıkları irdeleyerek neden onlardan uzaklaşmamız ve biraz olsun sıkılmamız gerektiği konusunda bizi ikna ediyor. Yalnızca bunlar değil, kitabın içinde meraklısı için epey hap bilgi var aslında. İlgilenenler için biraz daha detaylı bahsedelim.

Sosyal medya araçlarının, telefon ve diğer dijital cihazların hayatımızdaki yeri ve etkilerine dair araştırmalar bakımından epey kapsamlı bilgiler içermekte. Değindiği bilimsel araştırmalar tatmin edici ve anlaşılması kolay.

Mesajlaşma ya da fotoğraf çekme isteğinin altında yatan sebepleri ele alıyor. Oyunlara ve uygulamalara değiniyor. Hükümetlerin üretkenlik ve rahatsız edilmeme konularındaki çalışma ve uygulamalarını aktarıyor. Dijital devlerin patronlarının bu konuda neler yaptıklarından bahsediyor. Hangi meditasyon biçiminin yaratıcılığı daha çok desteklediğini yine yapılan araştırmalara dayanarak aktarıyor.

Sıkıntıdan Parladım, insanın sıkılabilmesi için ihtiyacı olan şeyleri listeliyor aslında. Dijital detoks arayışı olanlara farkındalık vadeden görevler ve çözümler sunmakta.

Özetle, fark etmenin her şeyin özü ve öz disiplinin de her şeyin çözümü olduğunu aktaran, bilgilendirici ve eğlenceli denebilecek bir kitap.

Yaşlı bir adamla genç bir adamın sohbeti şeklinde tasarlanmış olan kitapta yaşlı adam; insanın aklını oluşturan bir makine tarafından yönetilen ve bu makineyi kontrol edemeyen bir canlı olduğu tezini savunurken, genç adam da bu tezi çürütmeye çalışıyor. Yaşlı adam insan aklını yöneten makinenin de tamamen dış etkenler ile yönlendirildiğini ve kendi başına yeni bir fikir oluşturma yeteneği olmadığını düşünüyor.

Kitabın alt konusu olarak yaşlı adam insanın hayatta tek amacının kendi ruhunu tatmin etme dürtüsü olduğunu savunuyor. Yani insanın aldığı her kararda tek etkenin insanı mutlu edip huzura kavuşturacak seçenek olduğunu söylüyor, bu kararlar insana zarar veriyor gibi görünse bile.

Yazar bu tezini "İnsan tek bir görev yerine getirir, o da ruhunu tatmin ederek kendi kendini kabul edebileceği duruma gelme görevidir." (s.27) diyerek savunuyor.

Kitap, vicdanımızın ruhunu tatmin etme görevindeki önemini şu cümle ile açıklıyor: "Vicdanımız, bizim de acı çekmeye başladığımız noktaya varıncaya kadar diğerlerinin maruz kaldığı sıkıntıları umursamaz." (Sayfa 36)

Yazarın kitabın bir bölümünde insanlarla hayvanları kıyaslarken verdiği karınca kolonisi örneği üzerinde düşünülmesi gereken bir bölüm olmuş. (s.105)

Kitap, insanın varoluş nedeni ve ilk insandan itibaren insan kavramının oluşmasını sağlayan dış etkenleri, tez-antitez tarzında okuyucuya aktarmaya çalışıyor.

"Bir insan, beşiğinden mezarına kadar asla, ilk ve en önemli amacı, kendi iç huzuru ve ruhsal rahatlığı olmayan tek bir şey bile yapmaz." (s.22)