Onaylı Yorumlar

Açıkçası bu roman beni oldukça tatmin etti. Hikâye, bir yandan ustayla çırak ilişkisi ve geçmişte yaşanan bir olay üzerinden ilerlerken, diğer yandan kadim efsanelere uzanan güçlü bir arka plan kuruyor. Özellikle baba-oğul ilişkisi etrafında şekillenen anlatı, hem Doğu hem Batı mitlerinden izler taşıyor ve bunu modern bir hikâyeyle birleştirmesi oldukça etkileyici.

Roman boyunca, geçmişte yaşanan bir olayın yıllar sonra bambaşka şekillerde karşınıza çıkması, kader ve tesadüf kavramlarını düşündürüyor. Yasak ilişkiler, kimlik arayışı ve yüzleşme temaları da hikâyeye ayrı bir derinlik katıyor.

Ben okurken bu efsanelerin günümüze farklı biçimlerde yansıdığı hissine kapıldım ve bu mistik hava kitabı daha da ilgi çekici hâle getirdi. Hem akıcı hem de alt metni güçlü bir roman arayanlar için kesinlikle tavsiye ederim.

Okuması kolay ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu. Dili çok sade, hatta yer yer fazlasıyla düz gibi geliyor ama bence asıl gücü de burada. Abartmadan, dramatize etmeden bir kadının hayatını anlatıyor ve tam da bu yüzden daha gerçek hissettiriyor.
Kitapta büyük olaylar, şaşırtıcı kırılmalar yok. Daha çok günlük hayatın içinde, fark edilmeden normalleşmiş durumlar var. Çocukluktan başlayıp yetişkinliğe kadar uzanan süreçte Kim Jiyoung’un yaşadıkları aslında tek bir kişiye ait değil gibi; okurken “bu sadece onun hikâyesi değil” hissi oluşuyor. Bu da kitabı daha çarpıcı yapıyor.
Yer yer biraz belgesel gibi ilerlediğini düşündüm çünkü istatistikler ve toplumsal bilgiler de araya giriyor. Bu durum bazı okurlar için akıcılığı azaltabilir ama bence anlatılmak isteneni güçlendirmiş.
Benim için en etkileyici tarafı, sessizliğiydi. Bağırmayan ama düşündüren bir kitap.

Koşuşturma içinde hayat akıp gidiyor.
Herkes uzun yaşamak istiyor, yaşlanmak istemiyor ve mutlu olmanın peşinden koşuyor. Çoğu zaman da hayatı keyif almak ve haz duymak üzerinden yaşarsak mutlu olacağımızı sanıyoruz. Ama yanılıyoruz.

Kitap tam da bu noktada durup düşünmemi sağladı.

Kitapta, insanın kendi hayatını değerlendirebileceği birçok test var ve bunlar bilimsel araştırmalara dayanıyor. Özellikle 1921’de Amerika’da başlayan ve 1528 öğrencinin hayatlarının uzun yıllar boyunca incelendiği meşhur Terman deneyi sıkça referans alınmış. Bu çalışma, sağlıklı, uzun ve gerçekten mutlu bir yaşamın neye bağlı olduğuna dair çok çarpıcı sonuçlar ortaya koyuyor.

Kitaptan bende en çok kalan düşünce şu oldu:
Mutluluk, keyif almakta değil.
İnsanın hayatına anlam katan bir hedef belirlemesi ve o hedef uğruna emek vermesindeymiş.

Okurken sadece bilgi edinmedim, kendime de dönüp baktım.

Çocuk dünyasındaki farklı konulara nüktedan bir bakış açısıyla yaklaşan Şermin Yaşar bu kitabında bizleri gerçeklerle bir kez daha yüzleştiriyor.
Yoğun çalışma hayatında kendi başlarının derdine düşmüş anne babanın çocuğunun, kendi başının çaresine bakmasının eğlenceli, bir o kadar da yüreğe dokunan hikâyesi. Kitap, çocukların öz yeterlik ve sorumluluk duygusu kazanması, yalandan uzak, doğrunun yolunda bir hayat sürmeleri için güzel dersler veriyor. Bunun yanında kitabın yalnızca çocuklara yönelik olduğunu düşünmüyorum, bence her anne baba da bu kitabı okumalı ki sorumlu oldukları bir çocuklarının olduğunun farkına varabilsinler. Yazarın kalemine sağlık.

Merhaba, kitap bitkilerin görme, koklama, duyma, hissetme, zeka ve farkındalıklarina dair yazılmış, bu duyuları nasıl ve ne şekilde kullandıklarını bilimsel temeller ve felsefi yorumlarla anlatan, paylaşan bir kitap. Ed Young'un Muazzam dünya kitabına benzettim ben okurken, çünkü bir o kadar bilgi içerikli ve şaşırtıcıydı, tavsiye ediyorum.

Bilimsel bir dili olmakla birlikle okurken gayet anlaşılır, sade bir dille yazıldığını söyleyebilirim. Elbette bilimsel bir terminoloji içeriyor ancak benim okumamı zorlaştırmadı. Bölümler halinde yazıldığından ve sayfa sayısını da dikkate alırsanız odağınız kopmadan rahatça okuyabiliyorsunuz. Terimler herhangi bir engel teşkil etmiyor.

Mehmet Kaplan, benim lise yıllarında Edebiyat Ders Kitabını okuduğum şahsiyet.

O dönemde, Edebiyat dersleri, onun sayesinde çok sıkıcı geçiyordu. Çünkü kendisi, objektif olmanın çok dışında, Cumhuriyet dönemi ilerici edebiyat akımlarına zerre yer vermeden, Osmanlı dönemi ağırlıklı bir Edebiyat ders kitabı hazırlamıştı.

Tanpınar'ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü adlı muhteşem romanını okuduktan sonra, bu kitabı da alıp okumak istedim; ama açıkçası hayal kırıklığına uğradım.

Mehmet Kaplan, romanın analizini yaparken, bazı konuları ve bölümleri göz ardı etmiş.
Bunlar arasında benim fark ettiklerim, Hayri İrdal'ın sevgilisiyle ilişkisi hiç ele alınmamış; daha da önemlisi, romanın belki de en önemli bölümlerinden biri olan Balo olayı, hiç konu edilmemiş.

Bu şekilde Tanpınar çözümlemesi olmaz, kanımca.

babasını ararken çıktığı yolculukta, özlemi, sevgiyi ve umut etmeyi yumuşacık bir dille anlatıyor. Her sayfasında hem merak hem de sıcacık bir duygu var.

En çok da şu etkiledi beni: Bu hikâyenin bir çocuğun hayal gücünden doğmuş olması… Çizimlerdeki sadelik ve samimiyet o kadar gerçek ki, okurken kalbine dokunuyor.

Minik okurlar için güven duygusunu, aile bağlarını ve sevgiyi anlatan çok naif bir kitap. Okurken hem gülümsedim hem de içim ısındı

Çocuklarla yapılacak huzurlu bir okuma saati için kesinlikle çok güzel bir seçim

İnsan psikolojisini ele alan kitapları seviyorsanız kesinlikle kitaplığınızda bulunması gereken bir roman. Hesse’nin kendi yaşamından da izler görülen bu kitapta Harry’nin içsel çatışmaları, kendi kişiliğini oluşturan parçalarını keşfetmesi etkileyici bir anlatımla ele alınmış, öyle ki o bunalımlı ruh halini zaman zaman zirvede hissettim ve hatta huzursuz hissettim ki durup biraz bekleme ve sindirme ihtiyacı hissettim. Beni en son Dostoyevski’nin Öteki kitabı bu kadar etkilemişti, şimdi bir süre kitabın etkisinden çıkmayı bekleyeceğim ve yeni Herman Hesse kitapları ile kendimi ödüllendireceğim.

İçerideki o dar hücreden, dışarıdaki o devasa infaz kalabalığına kadar her şey aslında tek bir saniyeye sığıyor. Mesele sadece bir adamın ölümü değil, adaletin o soğuk, paslı giyotin bıçağına dönüşmesi. Mahkumun işlediği suç ne kadar ağır, kurbanın acısı ne kadar derin olursa olsun, bir insanı saati saatine, planlı bir şekilde yok etmenin adına adalet demek bana ironik geliyor.
Eğer birini öldürdüğü için öldürüyorsak, devlet ile katil arasındaki fark sadece birinin elinde mühür, diğerinin elinde bıçak olması mı kalıyor? Victor Hugo, devletin kısasa kısas mantığıyla hareket ederek aslında katilin seviyesine indiğini savunuyor. Modern dünyada o giyotinler yok belki ama insan ruhunu ağır ağır asan sistemler hala yerli yerinde. Adalet, öç alma duygusundan arınmadığı sürece hep bir tarafı karanlık kalacaktır.

Mezar, ne pişmanlığı duyabilir ne de ıslahı görebilir.

Okurken acı çektiğim halde elimden bırakamadığım bir eser oldu. Müslüman kardeşlerimizin çektiği sıkıntıları, gördüğü zulümleri okudukça kahroldum. Devlet olarak olaylara müdahil olmamamızı büyük bir eksiklik olarak görsem de Türkistan'da gavur eliyle yapılan uygulamaların ülkemde (kendi idarecilerimiz eliyle) nispeten vuku bulduğunu hatırlayınca dönem yöneticilerinden herhangi bir tepki beklenmesinin abesle iştigal olduğunu fark edip daha da kahroldum. Türkistan'ın yaşadığı, insanlığı utandıran zulüm dönemini kökenine inerek öğrenmek isteyen bu kitabı muhakkak okumalı. Halen bağımsızlığına kavuşamamış, garip kalmış bir bölge olması nedeniyle daha çok bilinçlenmemizi sağlayacağını düşündüğüm bu kitabı kesinlikle tavsiye ediyorum.