Onaylı Yorumlar

Okuduğum en güzel klasiklerden biri. Çok akıcı.1800 lerin ikinci yarısında Fransa'nın kuzeyindeki maden ocaklarında hayatta kalma mücadelesi veren maden işçilerinin onurlu mücadelesi. Bir tarafta yerin 500 metre altında bir parça ekmek, bir bardak bira için insan onuruna aykırı şekilde çalıştırılan, yerin altında sakat kalıp sağlıklarını yitiren, çocuklarını kaybeden, sermaye tarafından sömürüldükçe sömürülen, sermayeyi doyuramayan, tehdit edilen, aç bırakılan emekçiler ve onların hayat kavgası. Bir tarafta çalışmadan işçilerin sırtından paralarına para katıp, emeği hiçe sayan, işçinin üç kuruşuna göz diken hissedarların, maden sahiplerinin ve onların yalakalarının çirkinlikleri, alçaklıkları. Bu bakımdan neredeyse geçen 200 yılda sistemin değişmediğini görmek üzücü. Sonu hüzünlü. Germinal= topraktan filizlenmeye başlayan tohum anlamındaki sözcük. Yerin yüzlerce metre altında binlercesi filizleniyor. Belki bir gün sistemi tersine çevirmek, düzeni başlarına yıkmak için. Umut var.

Kitabın özü acılara, sıkıntılara, kötülüklere, kazalara, belalara sabretmenin bir erdemden de öte dini bir mükellefiyet, cenneti kazanmanın bir mecburiyeti olduğu fikrinin bin bir türlü felsefesi, delili üzerine.

Anlatımı sade ,başlıkların kısa anlatımla ve meşhur kişilerin özlü sözleriyle izahı güzel bir teknik olmuş.

Hayatı boyunca bir kitabı baştan sona okumayı başaramamış ama her konuda ahkam kesen milyonlarca insanın var olduğu ülkemizde bu gruptaki en azından inançlı insanların bir gayret okumayı başarabilecekleri bir kitap.

Altay Cem Meriç’in kitabını kendisini “dindar” olarak tanımlayanların okumasını tavsiye ediyorum, pek çoğu zihinlerinde var olduğu duygusu aldıkları bilgilerin akli-nakli delillerle parlamasına vesile oluyor; kendisini “müslüman” olarak tanımlayan ama dini pratiğe kayıtsız kalanların okumasını tavsiye ediyorum, pratikten uzak kalmanın verdiği zaman zaman esen tereddüt rüzgarlarını dağıtacağını, Tanrıya ve gönderdiği habere ve haberciye saygılarının tazeleneceğini düşünüyorum, kendisini her hangi bir inanç grubuna ait hissetmeyen, entelektüel düzeyde varlık meselesine ilgi duyanlara da tavsiye ediyorum, materyalist-pozitivist manyetik zihni fırtınalara kendi dalga boyundan cevap iddiası taşıyor, tanrı inancı olmayan ya da kaybetmiş “insaf” sahiplerine de tavsiye ediyorum, rasyonel açıklamalarının, sunduğu delillerin parlaklığından etkileneceklerini düşünüyorum.

Alice’in beyaz tavşanı bu kez Fitanya’da. Doğru seçenek olduğunu düşünerek sayfadan sayfaya atlarken SON’lardan biriyle karşılaştığınızda adeta yazarın muzipçe gülümsediğini hissediyorsunuz. Gerçek hayattaki ‘diğer seçenekleri’ mümkün kılan bu distopyada isimleriyle müsemma karakterlerin diyalogları, gram’lar üzerinden dönen entrikalar ve hikayenin dümenini okuyucuda hissettiren yaratıcı kurgu kitabı bir solukta bitirmenizi sağlayacak. Bir roller coasterda en önde yerlerinizi aldınız, hazır olun çok eğleneceksiniz:)

“Sakın tepenize bir sırça köşk kurmayınız. Ama günün birinde nasılsa böyle bir sırça köşk kurulursa, onun yıkılmaz, devrilmez bir şey olduğunu sanmayın. En heybetlisini tuzla buz etmek için üç beş kelle fırlatmak yeter.” Kitabın bu son cümlesi insanların cahilce yaptıkları yanlış işlerin başlarına ne türlü sıkıntılar açabileceğini, onları nasıl per perişan edebileceğini ama yine de en onulmaz durumlarda bile tek çarenin kendileri olduğunu, hiçbir durumun sonsuza kadar devam edemeyeceğini, kötü gidişi bazen tek bir hareketin bile durdurabileceğini sorgucu bir akılla ya da bunalmışlığın verdiği cesaretle ve refleksi bir hareketle yıkılmaz sanılan nice duvarların yıkılabileceğini, ayağına bağ olan her türlü prangalardan kurtulabileceğini anlatması bakımından oldukça önemlidir. İnsan yeter ki inansın, istesin ve yapsın. Amma ihtiyari amma gayri ihtiyari hiçbir eylem sonuçsuz kalmaz, hedefe ulaşamayan tek yolcu yola çıkmayandır.

Diğer okuyanları yönlendirmek amacıyla her aldığım kitaba yorum yazmaya çalışıyorum. Bunlar benim fikrim ve değerlendirmem. Bu kitabın mistik bir havası var. İnsanı içine alıyor ve bırakmıyor. Dili çok akıcı, konusu çok farklı ve sürükleyici bir kitap. İlk defa gördüğüm içiçe geçmiş bir kurgu ve çok güzel aktarılmış. Hem gerilim hem komik hem duygusal. Yazarın kompleks düşünme yetisine hayran oldum. Bu kitabı yazmak hiç kolay değil. Notum 10 üzerinden 9. Tavsiye ederim.

Çocuklara hediye için aldığım kitapları önce kendim okuyorum. Zararlı fikirler ve inanışlar içermediğinde emin olmak istiyorum. Zihinsel, kültürel, sosyal gelişimlerine doğru yönde katkısı olacak kitapları seçmeye çalışıyorum. Yazarın ilk iki kitabını kontrol niyetiyle başlayıp birkaç sayfadan sonra ilgiyle, merakla okumuştum ve tekrar sipariş verip gönül rahatlığı ile torunum ve yeğenlerime hediye etmiştim. Bu seriyi de hediye etmek için aldım. Bu sefer meraktan okudum. Çocuklara yönelik ama ben de tarihle, edebiyatla, kültürümüzle ilgili birçok şey öğrendim.

Kitabı okurken sanki Resulullah ölmemiş gün boyunca O’nun bastığı yerlere bende ayak basıyormuşum gibi hissettim. Sanki O sahabelerle oturunca konuşunca bende ordaymışım gibi hissettim. Sanki sayfaların biraz ilerisinde göz göze gelecekmişiz gibi. Kitabın bitiminde ise kalbime büyük bir hüzün çöktü.
-Sanki Resulullah yeni vefat etmiş. Ve artık O’nu göremeyecekmişim gibi..
• Kitabı okuyun okutturun. Kalplerimizin Resulullahı hatırlamaya ihtiyacı var. Edilebilecek en güzel hediye olabilir bu kitap. Hatta kendi kalbinize alınabilecek en güzel hediye.

Yazarın bitirdiğim üçüncü kitabı oldu. Bu okuduklarımı bir potada eritmek hiç de zor değil, zira ortak ögeler, hatta pasajlar sayesinde Murakami kurgusal karakter ailesinin farklı üyeleri baştan sona bütünlük arz ediyor. Kitap bitti, ancak sıradakiler var olduğundan gerçek tükeniş ve bundan kaynaklı tasalanma hakkımı Murakami yolculuğunun sonuna saklıyorum. Yazarın eserleri için metafor kullanacak olsam "kek" derdim, ucundan tadına bakanın tamamını mideye indirmeden kendini tutamaması olayı.

Şule Gürbüz okuması zor bir yazar. Okudum bitti , anladım gitti diyemiyorsunuz. Anlam içinde anlam var hem yazar iyi okuyucu istiyor. İstiyor ki okuyucu eline kalemini alsın, yüklemini aradığınız cümleleri kelime kelime okusun, odaklansın, anlatmak istediği meramını hemencecik anlamasın, derinlikli incelikli okusun der gibi yazıyor. Ya da bana öyle geliyor ? “ İnsan yaşadığı yere benzer” şair sözü imiş, şair sözü yalandır deseler de bu cümle bir kaç gün zihnimizde geziniyor. Kitap üç bölümden oluşuyor öyle miymiş onlardan biri. Öyle miymiş bölümünü okurken tüm yüklemlerin rivayet edilen geçmiş zaman kipinde çekimlendiğini, “başlık ve yüklemlerin böylesi uyumu olsun şaşılacak şey doğrusu” hayretiyle okuyoruz.