Onaylı Yorumlar

Yalnızlık bütün mükemmel beyinlerin kaderidir diyor Arthur Schopenhauer. Bunu söylerken, insanın zevklerinin kaynağını dışarıdan ziyade kendi içinde araması gerektiğini de söylüyor.
Pesimist bir dünya görüşüne sahip olmak olumsuzluk gibi görünse de, kişiyi kötülüklerden koruyucu tarafı da var değil midir sizce?

Dünyada hakimiyet genel olarak kötülüğün, sözde budalalığın değil midir? Kader acımasız, insanlar da zavallı? O zaman bu karamsar düşünürden de alacağımız öğütler yok mudur?

Sanmayın sizi karamsarlığa ve mutsuzluğa sürükleyecek bu kitap. Hayır hayata ve ölüme daha gerçekçi bakmanızı sağlayacaktır.

Mutluluk arayışında da değildir aslında, son tahlilde kendi yalnızlığında ve kendi içindeki mutluluğundadır kendisi. Ölüme methiyeler yazsa da söylemlerinde, yaşamın nasıl yaşanması gerektiğini de gösterecek ve sevdirecektir size.

Lego setleri, belirli tipte ve sayıda tuğla (lego parçası, brick) içeren ve bunları birbirine monte etmek için talimatlar içeren oyuncaklar. Peki o halde, Lego ile oynamak yaratıcılığı mı geliştirir yoksa talimatlara uyan bir insan profili mi yaratır. Kitapta bu konu çok eğlenceli bir şekilde tartışılmış. Önemli bir konu. Her ne kadar talimatlar ve sınırlamalar içerse de, iki 2x2 Lego parçasının birbirine kaç farklı şekilde monte edilebileceğinin cevabını düşünmek, bu konuda bir fikir verebilir. Herkese iyi okumalar.

Beyin hakkında çok güzel hazırlanmış ve kolay anlaşılır bir kitap olmuş. Yazarın dili çok sade ve çevirmen de çok güzel çevirmiş. Kitap korku, bellek, hareket, duyu, görme, dikkat ve ağrı gibi bölümlerden oluşuyor ve her bölümde gerçek hayattan vaka örnekleri var. Son bilimsel çalışmalara sık sık gönderme yapıyor ve öyle sandığımız birçok şeyin o kadar da öyle olmadığını çok güzel bir şekilde anlatıyor. Beyin ile ilgili çok kitap var ama sade ve anlaşılır bir şeyler okumak istiyorsanız bu kitabı tercih edebilirsiniz.

Uyuşturucu deyince aklınıza hangisi geliyor? Esrar, eroin, morfin, sigara, alkol, bali, tütün, bonzai, ....

Nargilenin 50 sigaraya bedel olduğunu biliyor muydunuz? Ya da sigara bırakmak isteyip bırakamayanlara tavsiye edilen elektronik sigaranın zararlarını...

Sadece bunlar mı uyuşturucu olarak görülüyor? Peki internet, sosyal medya, telefonun da en az uyuşturucu kadar bağımlılık yaptığını ve insanı tembelliğe alıştırdığını biliyor muydunuz?
Narkotik bölümünde yaşadıklarından örnekler vererek, bizleri ve çocuklarımızı ne kadar büyük bir tehlikenin beklediğini, bunlara karşı nasıl önlemler alabileceğimizi anlatıyor.

Kitabın son bölümünde, çeşitli kişi ve kuruluşlardan almış olduğu teşekkür mektupları da işindeki başarılarını gözler önüne seriyor.

Öyküler, taşrada inşa olunmuş kültürel kanonik yapının bir numunesi gibi işleniyor. Öykülerde her ne kadar Ankara ve Yozgat şehri mekânlar olarak daha çok gözükse de taşra ve köy sosyolojisi çoğunlukta işleniyor. Ayrıca bazı öykülerde konuların birbirinin içine girdiği, mürekkep unsurlar kendisini göstermektedir. Bazı öykülerde de okur ters yönden mugalâtaya (yanıltmacaya) uğratılmaktadır. Bu da öykülerin serüven ve heyecan yönünü resmetmektedir. Başka bir ifadeyle öykülerde hüzün makamı daha baskın gibi gözükse de yer yer heyecan ve macera kırıntıları da yok değil. Düşmemek için ilerlemesi gereken bir bisikletli gibi değil midir hayat? Sonuçta mücadeleler hep biz insanlar ve hatta canlılar için hep var olacaktır. Taşra ve bozkır kültürünün çerçevesi, biyopolitiği (sınırları) çizilmektedir böylelikle diyebiliriz. Bu güzel öykülerin okunmasını tavsiye ederim.

Süleyman Çobanoğlu'nun 'Türkiye'yi Türkiye yapan 10 şey' konseptinde bir düzyazı çalışması olduğu bilgisini çok uzun zaman önce duymuştum.

Şair hakkında en küçük malumatı takip edenler bilir ki Süleyman Çobanoğlu 'darası alınmış söz' yaklaşımını sadece şiirde değil ürettiği tüm eserlerde titizlikle uygular. Bu yüzden nitelikli ve derinlikli verimleri için umduğumuzdan daha fazla beklememiz gerekebiliyor..

Kitabın ilk bölümünde şairin Türk Kültür hayatına, kadim kültüre ve güncele dair çapraz okumaları, yorum ve çıkarımları, İkinci kısımda ise şairin bulunduğu döneme ilişkin tanıklıklarını ve eleştirilerini içeren görece kısa yazıları mevcut. Kitabı hem iştahla okumak hem de hızlıca bitirmemek için dinlene dinlene okumak arasında gidip geldim. Değişik zamanlarda birden çok kez okudum ve okumaya devam edeceğim. Kitabı hediye ettiğim yakın çevremden de hep olumlu geri dönüşler aldım.

'Yağma yok', Şairin düzyazılarını beklediğime değmiş.

Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı Burhan İşleyen tarafından yazılan bu eseri Diyanet kitapevinden alanlar güzel indirimlerden yararlanmaktalar. Bu eser okunması daha kolay olduğundan dolayı ve de bu yönde istek de bulunulduğundan dolayı yazılmış, kısa vaazlardan oluşmaktadır. İnşallah Kur'an-ı Kerim dışında herhangi bir kitap okumayan hocalarımızın okuma alışkanlıklarına katkıda bulunuz. Burhan Hoca vaazlarına diyecek bir şeyimiz yok, gayet güzel konulara değinmiş. Allah ondan razı olsun. Bir solukta okuyabileceğiniz bir eser.

Eser malesef dipnotlara boğulmuş gibi. Belki detaylar gerekli görülebilir ancak bazı şeyleri okurun iştiyakına bırakmak gerekiyor.
Mütercim ve editör çok iyi iş çıkarmış. Kolay bir eser değil.
Eser tam bir sosyalizm-kapitalizm savaşı. Çok tekrara düşse de birçok açıdan bakıldığında okuru doyurucu bilgiler mevcut.
Ancak Sosyalizm-Marksizm dayatması çok fazla var ve tek doğru ideal tek doğru ideoloji buymuş gibi bir dayatması da mevcut. Halbuki biliyoruz ki Sosyalizm-Marksizm ideolojisi iflas etmiştir.
Tabi İşçi hakları, eşit şartlar, emek hırsızlığı söylemleri duygusal anlamda çok destek toplayacak söylemler. Bu noktada da haksız değiller, doğru olanları dillendiren bir ideoloji.
Lakin Karl Marx'a karşı çıkan, tespitlerini tahlillerini eleştiren yine kendisi gibi Sosyalist olan kişiler. Bilenler bana hak verecektir. Ama bu demek değildir ki kitabın çoğu şeyi yanlış. Hayır tam tersine baştada söylediğim üzere çok fazla güzel doğru tespitler tahliller mevcut.

Kitap Musa serisinin ilk kitabı; savaş Birinci Dünya, açlarsa Dinamo ‘nün küçük Musa'sının da bulunduğu yetimler, dullar... Çoğunlukla İstanbul'u ve kalburüstü tabakayı işleyen yazarlarımızın aksine, o dönemin Anadolu'sunun, en yoksul kesimi en olağan çıplaklığıyla işleniyor burada. Öyle doğrudan bir anlatışı var ki Musa yerine Hasan'ı koysaymış birebir hayat öyküsü olmadığından kimse dem vurmazmış hiç. Hoş, isimleri değiştirmesi yazarın olayları nesnel olarak ele alabilmesi için hakikaten elzemmiş. Okudukça da anlaşıldığı üzere böyle acıklı bir romanı yazmak hele başından geçenlerden ibaretse, büyük bir soğukkanlılık gerektiriyor. Yoğun tasvirler gibi sanatsallığa hatta yorumlara bile pek girişilmemiş ama olay üstüne olay şeklindeki şiddetli bir edebi akıntının üzerinde küçük Musa'nın dimağının içindeymişçesine dönemsel yolculuğa çıkıyorsunuz.

Yayımlandığı 1984’ten beri dünyayı mı değiştiriyor, yoksa yazarı üstün vizyonerliğiyle dünyanın geleceğini mi gösteriyor? Bu görüşler komplo teorisyenlerini bir hayli yorsa da, kitabın fiziki zorlaması hâlâ bitmiyor. Neuromancer, 80’lerdeki siberpunk kıvılcımını bilimkurgu edebiyatında bir yangına dönüştürdü. Bu ticari genişleme, 90’larda Ghost In Shell‘i takiben, 2000’lerde The Matrix‘in ‘blockbuster’ patlaması olarak astronomik boyutlara ulaştı. 2020’lerde, oyun da dâhil çeşitli dijital platformlarda siberpunk anahtar kelimesi ile taratıldığında birçok yeni ürünün hâlâ üretildiği görülüyor. Bu demektir ki LOTR ve SW gibi yeni bir evren yaratacak kadar yüksek miktarda irfan içeriyor. İşlenecek cevher bolluğu başarının sürekliliğini getirir. Fakat benzerlerinden ayrıldığı, hatta üstünlüğü olan nokta ise bu kitapla sanki tek celsede tüm bir irfanın önümüze serilmiş olması. O nedenle, siberpunk’ın bu bol ödüllü kutsal kitabı bir hayli yüklü ve okuması da bayağı zor.