Onaylı Yorumlar

Kitap beklentimin üzerinde dolu dolu geldi bana. Oğlumla okurken keyif aldık. Sabah balıkları ve insanları selamlayan Yunus, balık isimlerini öğretmekle başlıyor işe. Yunus Emre'nin dizeleriyle devam ediyor söze. Denizin kıymetine dikkat çekerken insanoğlunun hoyratça kirlettiği denizin nelere sebep olabileceğini balık arkadaşlarıyla anlatıyor. En sonda ise Yunus peygamberin yaşadıklarını, burada verilmek istenen mesajı belirtiyor. Üstelik de her sayfasında şiirsel bir dille. İşte bu yüzden dolu dolu bir hikaye kitabı olmuş. Yazarını tebrik etmeli. Güzel bir çabanın ve iyi niyetin eseri diyebiliriz. Tüm bu sebepleri itibariyle çocuklarımızın kütüphanesinde yer almalı kanaatimce.

Bu kitabın bir önceki siyah beyaz baskısını okumuştum. Camus’yü anlamak adına benim için bir mihenk taşı olmuş bir eser Tersi ve Yüzü. 22 yaşında yazdığı bu ilk eserinde daha o yaşında ne kadar kuvvetli bir gözlem yeteneğine sahip olduğunu bize çok net hissettiriyor. İçinde yer yer otobiyografi içerikli ufak hikayeler var, ben en çok Alay isimli hikayesini sevdim. Camus’nün diğer kitaplarında da hep bu ilk kitabından faydalanıp bunun üzerine koyduğu fikirlerin ne denli çok olduğunu gördüğümde keşke Yabancı’dan, Düşüş’ten, Sisifos Söyleni’den önce bu kitabını okusaymışım dedim. Bir çırpıda bitirebileceğiniz, Camus’nün edebi çizgisini başından beri ne denli tutarlı takip ettiğini gösteren çok değerli bir eser. Kitabı bitirince damağınızdaki tat sizi hemen ardından bir başka Camus eserine başlatacak kadar da kuvvetli üstelik.

Camus 22 yaşında yazdığı bu ilk eserinde daha o yaşında ne kadar kuvvetli bir gözlem yeteneğine sahip olduğunu bize çok net hissettiriyor. İçinde yer yer otobiyografi içerikli ufak hikayeler var, ben en çok Alay isimli hikayesini sevdim. Camus’nün diğer kitaplarında da hep bu ilk kitabından faydalanıp bunun üzerine koyduğu fikirlerin ne denli çok olduğunu gördüğümde keşke Yabancı’dan, Düşüş’ten, Sisifos Söyleni’den önce bu kitabını okusaymışım dedim. Bir çırpıda bitirebileceğiniz, Camus’nün edebi çizgisini başından beri ne denli tutarlı takip ettiğini gösteren çok değerli bir eser. Kitabı bitirince damağınızdaki tat sizi hemen bir başka Camus eserine başlatacak kadar da kuvvetli üstelik.

Birbirinden ayrıymış gibi görünen fakat birbiriyle bir o kadar da bütünleşmiş hikayecikler toplanıvermiş, kendi iç dünyasını saf bir tutkuyla tüm aksi yöndeki zorlamalara rağmen yaşayan bir insanın hikayesinin tamamını oluşturmuş.

Taş imgesini, insanın günahları, pişmanlıklar, tutkuları, zafiyetleri, yaşanamayanları, kaderi ya da bir bütün olarak yaşamının kendisi olarak algılamak mümkün.

Her birimiz kendi hayatımıza hükmettiğimizi sanırken, hayatın (veya kaderimizin) bize getirdikleri aslında bu konuda yanıldığımızı bir şekilde göstermekte.

Sonuç olarak her birimiz kendi yaşantımızın yapı taşlarını sektirmeye devam etmekteyiz ömür denen süreçte.

Bilinç akışı tekniği kullandığı için bazı okuyuculara okuması zor gelmiş ama bu kitabın kötü veya sıkıcı olduğunu göstermez. Yazarın "Ses ve öfke" kitabı benim için birinciliği korusa da bu kitabını da çok beğendim. Gerçekçi kişilerin zihinlerinde neler döndüğünü bir kez daha göstermiş. "Kimi zaman kesinlikle bilemiyorum, bir adamın ne zaman çatlak, ne zaman akıllı olduğunu kimin söylemeye hakkı var. Kimi zaman diyorum ki hiçbirimiz tam deli ya da tam akıllı değiliz, denge bir yana doğru kaymadıkça. Hani bir adamın yaptıklarından çok, onları yaptığı zaman çoğunluğun o adama bakışından anlaşılıyor bu galiba." Cash.

Öncelikle kitabın yazarı Hatice Şahin'e, çizeri Melike Dadak'a teşekkürle söze başlamak isterim. Hikayenin Afrika'da geçmesi alışılmışın dışında bir kurgu olduğu için orijinallik katmış. Hayvanlarla dostluk kuran Mustafa'nın Ramazan için heyecanı çocuklar için heveslendirici nitelikte. Beraberliğin coşkusu da gayet sade bir dille verilmiş. Ramazan'a dair verilmesi gerekenler en güzel haliyle bu kitapta yer almış . Özellikle de Tarık Efe'nin çizdiği resimden etkilenilip böyle bir hikayeye imza atılması ayrıca bir güzellik olsa gerek :)

Yine muhteşem, şiirsel üslup, muhteşem anlatım, içe işleyen olay örgüsü ve yüz otuz yıla yayılan ve beş ülkede geçen bir ailenin yaşamında bu kez Ferko, Marie ve Çaykovski'nin öyküsüyle 1952-1971 arası geri dönüşler ile birçok olaya şahitlik ediyoruz.
Mavi, Sophie, Roza, Şir-i Siyah, Mariam, Aliyar ile sevgiyi, şefkati, kıyımı okuyoruz. Bunlar olmak zorunda mı diye düşünmeden edemiyor insan, güç bu kadar merhametsizlik getirmeli mi?
Kızıl Göz bu kadar zalim olmak zorunda mıydı?
Aliyar sorgulamadan itaat etmek zorunda mıydı?

Mutlaka okunmalı gönülden tavsiyemdir.

Sağlığın kamu yerine özel şirketler tarafından işletilmesinden tutalım da hekimlerin çalışma saatlerine, ilaçların çoğunun leblebi gibi yutulmak için üretildiğine ve bazen de devlet eliyle halka yutturulduğuna kadar geniş bir eleştiri yelpazesi karşılıyor okuru. Şimdi katıldığım nokta, çok çok uzun süredir tıp tarafından insanlara itelenen sağlık tanımı. Sağlığı esenlik yerine hasta olmama şeklinde tanımladığımız zaman kapsam biraz daralıyor ve ister istemez her üç kişiden ikisi hasta durumuna düşüyor. Kesinlikle katılmadığım nokta ise ilaçları para kazanma aracı olarak kullanıldığını ve birçoğunun işe yaramadığını söylemesi. Şimdi şunu kabul ederim, bazı ilaçların bazı yan etkileri faydasından fazla, evet. Gel gelelim aşılarla ilgili yazdığı bölümü hayretle okudum.

Kitap iki bölümden oluşuyor. İlkinde Seneca'nın "bilge" olarak tanımladığı insanın özelliklerinden bahsediyor. Bu bölümde bilge diye tabir ettiği kişilerin aslında yüzyıllar sonra Maslow'un meşhur hiyerarşisinde insanın en üst mertebesine ulaştığı "kendini gerçekleştirme" aşamasından bahsetmiş. Bilgenin ne kadar kusursuza yakın bir insan olduğunu ve toplum için ne kadar kıymetli olduğundan dem vuruyor. İkinci bölümde ise insanın o kendini gerçekleştirme aşamasına ulaşması için yaşaması gereken inzivadan bahsettiği inziva üzerine isimli bir bölüm mevcut. Seneca, Stoa Okulu olarak anılan felsefi akımın öncülerinden olduğundan kitabın genelinde Stoacı bakış açısı hakim. Nedir bu açı? Mutluluğun hakimiyeti, doğaya teslimiyet ve mantığın eğitiminin ön planda oluşu. Latinceden çevrilen kitapların anlaşılmaları ekseri zor oluyor kendi açımdan fakat bu kitapta öyle bir zorluk yaşamadım.

Kitap da yer alan şiirler bir şeyleri anlatan şiirlerden değiller. Gösteren ve duyumsatan şiirler desek daha doğru olacaktır. Bu inşa, şiiri şiir yapan temel unsur ve şiirlerin tadını da vermektedir. Bu şiir diliyle açmazlara, tahammülfersalara dahi bir ses olabilmektedir pekâlâ. Üslup anlamında, toplumcu gerçekçi şiirlerden böylelikle ayrıştığını da söylesek yeridir. Taşıllaşmış imgelerden ziyade yeni buluşların, yeni doğumların timsallerini görmekteyiz. Bu sarih anlatım, sözün derinliğini de imlemektedir. Nasıl ki dünyamızın yirmi üç buçuk derece eğik olması mevsimleri ve daha genel anlamda hayata zemin olduğu gibi gerçek ve kalıcı şiirlerde de ses, tını ve biçemin kattığı bir hayat vardır. bütüncül bir bakışla bakacak olursak; şiirler akıcı, kendi içinde ritmi, tavrı ve duruşu olan şiirler diyebiliriz. Şiirlerin, anlam ve imge derinliğinin yanında anlaşılır ve keyifle okuma sağladığını da söyleyebiliriz.