Onaylı Yorumlar

Bir Çocuk Kitabı Değil, Bir Uyanış Rehberi!

Bu kitabı okumayı neden bu yaşıma kadar ertelediğimi gerçekten bilmiyorum. Okurken o kadar çok etkilendim ki, neredeyse tüm kitabın altını çizdim, sayfa kenarlarına uzun uzun notlar aldım. Çoğu kişi ismine aldanıp bunu bir masal ya da çocuk kitabı sanabilir ama kesinlikle bir çocuk kitabı değil. Bu eser, bataklıklar içindeki yoksul bir ülkenin, bir avuç aydının önderliğinde halkla omuz omuza vererek küllerinden doğup nasıl bir anka kuşuna dönüştüğünün muazzam bir destanı.

Eğitimin, dayanışmanın ve idealizmin bir toplumu nasıl kökünden değiştirebileceğini o kadar çarpıcı anlatıyor ki, bu kitap okullarda kesinlikle zorunlu ders kitabı olarak okutulmalı. Ancak iş sadece çocuklara öğretmekle bitmiyor. Öncelikle biz yetişkinler bu satırları okumalı, derinlemesine özümsemeli ve kendi hayatımıza, toplumsal bilincimize geçirmeyi başarmalıyız.

Psikolojik gerilim sevenler için ilginç bir deneme olsa da anlatım tarzı oldukça bölünmüş ve fasılalı. Olaylar parçalı bir yapıda sunulduğu için de akışı takip ederken heyecanınız azalıyor, bağlantıları kurmak için bir merak içine giremiyorsunuz ve bu da kitaptan aldığınız keyfi kaçırıyor. Eğer akıcı ve hızlı tempolu gerilim romanlarını tercih ediyorsanız bu kitap sizi sıkabilir; sabırlı ve bulmaca gibi çözülen, yavaş yayılan hikâyelerden hoşlananlar ise sonlara doğru tatmin olabilir. Beklentiyi “parçalı ve ağır tempolu psikolojik gerilim” seviyesine ayarlayarak okumak en iyisi.

Mehmet Rauf’un bir aşk üçgenini anlattığı başka bir romanı. Avrupalılaşma gibi sosyal birçok konuya değinirken insan psikolojisini de kitabında konu edinmiş. Kitabın adı da yine diğer kitaplarında olduğu gibi bir teşbih içermekte. Eylül kitabının ismi; orta yaşlarda olan bir kadının hayatının “eylül”ünde aşkı bulabilme ihtimalinden gelmekteydi. Böğürtlen kitabında ise kitabının baş kadın karakterini dağın zirvesinde yetişen asil bir meyve olan böğürtlene benzetmişti. Bu kitapta ise iki kadın arasında kalan Samim’in düştüğü psikolojik durumu anlatırken; yazar bu iki kadını karanfil ve yasemine benzetmiş. Gizemli ve tehlikeli fakat cezbedici karanfil; saflığı ve masumiyeti temsili ile yasemin…

Bazı hikayeler vardır; yalnızca okunmaz, insan içinde dolaşır. Hamnet benim için böyle bir kitaptı.
Bu romanın en güçlü tarafı bence yalnızca bir kaybı anlatması değil. Bir çocuğun dünyasını, çocuklukla yetişkinlik arasındaki o görünmez bağı ve aile içinde dolaşan duyguları çok derin bir sezgiyle anlatması.
Kitabın içindeki o küçük gibi görünen hikayeye takıldım ben.
Miço, pire ve kedi hikayesine…
Ve sonra vebanın gelip Judith’i bulmasına.
Hayatta her şeyi kontrol edemezsin.
Agnes “benim suçum” diyor.
Judith “benim suçum” diyor.
Oysa bazen hayat, ardı ardına gelen sayısız küçük rastlantının içinden akar. Bir pire, bir kumaş, bir yolculuk, bir temas… Ve binlerce küçük neden birleşip bir sonuca dönüşür.
İnsan ise geriye dönüp mutlaka bir suçlu arar.
Bazen hayatın akışını durduramazsın. Ama o acının içinden anlam üretmeye çalışırsın.
Belki de sanat tam olarak böyle doğuyor.

Enis Batur, edebiyatımızın devlerinden. Şairliğiyle, denemeciliğiyle ve yayıncılıktaki yapıp ettikleriyle. Bu dev adam, şimdilik belki Türkiye'de, Türk edebiyatında herkes tarafından böyle kabul edilmiş değildir. Ama öldükten sonra bu gerçek herkesçe bilinip kabul edilecektir. Çoğu yazarın başına gelen, onun da başına gelecek: ölümünden sonra değeri anlaşılacak. Tıpkı bu kitapta hakkında yazdığı Tanpınar gibi. Tanpınar şimdi edebiyatımızda ne kadar büyük ve çok okunuyorsa, Batur da seneler sonra Türk edebiyatının zirve noktalarında bir yere yerleştirilecek ve kitapları çok okunacak... Memnu Mıntıka'ya gelecek olursam: Batur'un klasik denemelerinden biri: Okunması keyifli, bilgilendirici ve yönlendirici. Tanpınar hakkında kısa bir çalışma. Ama bu metinler 1980'lerden 2016'ya kadar uzanan ayrı zamanlarda yazılmışlar. Yani Enis Batur'un uzun yıllar Tanpınar hakkında düşünüp, okuyup yazdığını gösteriyor. EB ve Tanpınar hakkında önemli bir yere sahip bu kitap.

Uçurum bence gerçekten bir başyapıt. Hikayenin akışı, derinliği, kurgusu, olayların örgüsü beni çok etkiledi. Bazen bir hikaye bizim hayatımızı anlatmaz ama insan olmanın mesela yalnızlık, kırılganlık, çaresizlik, umut gibi.. ortak duygularını hissettirir, yaşatır. Kitapta ki Mateo karakteri sanki benim yakınım gibi bazen kızıp söylendim, bazen onunla hüzünlendim. Kitabı okumakla kalmayıp içinde yaşadım. Dili oldukça sade ama çok etkili. Kitaptan çıkardığım, bazı insanlar gerçekten hayatın kenarında yaşıyor, sorunlar tam çözülmüyor. Bu arada Serhat Kaya'nın romanda bahsettiği ülkelerin kültürüne, olaylara hakimiyeti olağanüstü bir emeği ve araştırmayı gösteriyor. Benim son zamanlarda Türk edebiyatı adına okuduğum en nitelikli kitaplardan birisi. Tüm okurseverlere tavsiye ediyorummmm. Okuyun ama mutlaka okuyun. Çok seveceksiniz ️

Müslüman sufi bir adamla, yalnızlığa itilmiş Yahudi bir çocuğun dostluk hikayesi diye özetleyebilirim, bu Kısacık ama Sıcacık, samimi kitabı. Kısa bir sure önce okuduğum Onca Yoksulluk Varken kitabını anımsattı okurken.

Dinsel dogmaların çok ötesinde, insanlığın ön planda tutulduğu, karşılıklı anlayış, sevgi ve hoşgörüyle birinin hayatına dokunabilmenin nahif hikayesi... ve hangi dinden olursan ol insan olmanın gereği olan o anlamlı alıntıyı paylaşmak istiyorum:) "Verdiğin sonsuza dek senindir. Sakladığın ise ebediyen yitmiştir.”

ilk sayfasından itibaren insanın içini titreten bir seri katil hikâyesi. Ölümcül bir hastalığından dolayı zaten bir kaç haftalık ömrü kalan bir savcının korkunç şekilde öldürülmesi anlamsız geliyor herkese. Başta dedektif Hunter olmak üzere. Savcıdan sonra iki kişi yine aynı şekilde öldürülüyor. Cinayetlerden sonra en şaşırtıcı ve korkunç olan ise katilin geride bıraktığı imza
Katilin bıraktığı imza hem ürpertici hem de zekice her ipucunun, bir adım ileri götürürken iki adım geri düşürmesi de kitabın sürükleyiciliğini arttırıyor. Her ipucu yeni bir çıkmaz, her çıkmaz yeni bir ters köşe. Katilin sanatsal yaklaşımı ise hikâyeyi ürpertici bir boyuta taşıyor.
Tüyleri diken diken eden atmosferi, zekice örülmüş kurgusu ve nefes kesen temposuyla "Ölüm Sanatçısı" Carter sevenler için kesinlikle kaçırılmayacak bir kitap. Sonuna kadar merak, bol ters köşe ve gerçek bir akıl oyunu...
Çok iyiydi.

İki yakın arkadaşın mektuplaşmaları sonucu pek çok ailede karşılaşabileceğimiz kesitlere şahitlik ediyoruz. Mizahla ironiyi titizlikle harmanlayan Aziz Nesin’in çok güzel hikâyelerini okuduğum için bunun dili biraz vasat geldi. Tabii yetişkin bağlamında değerlendirdiğimde vasat diyorum yoksa ortaokul öğrencilerinin severek okuyacağını düşünüyorum. Böyle diyorum ama bir yandan da ben doksanların çocuğu olduğumdan belki bu kesitler bana çok tanıdık gelmiş de olabilir, diye düşünüyorum. Alfa, Beta diye tanımladığımız bu yeni nesle gerçekten hitap eder mi onu da okutup fikir aldıktan sonra netleştirebiliriz. Bu arada bazı hikâyeleri okurken Hababam Sınıfı izliyormuş gibi oldum. Bir şans verebilirsiniz. Kitapla kalın.

Normalde bir kitabı tavsiye ederken “yaş”ı çok göz önünde bulundurmam. Neticede herkesin okuma kültürü farklı olabilir. Bu kitap için 7. sınıf ve üstü diyorum. Üstü diyorum bakın; tüm yetişkinler, kendini güçsüz hisseden tüm kadınlar okusun, okuttursun. Toplumsal konular; üstelik, bu kadar da güzel edebî bir dille nasıl anlatılır, okuyun da görün. Monologlarla zenginleştirilmiş bir ortaokul kitabından bahsediyorum. Üstelik, kadına şiddetin vurgusunu yapan bu kitabın anlatıcısı da bir kadının doğurduğu “Erkek Çocuğu!” Tesadüf değildir, diyorum. Kelimelerime heyecan çığlıklarım yansıyor mu bilmiyorum ama yansımıyorsa açın, okuyun. Aynı çığlıkları siz de atabilirsiniz! Konu çok hüzünlü bu arada. Küçük yaşta evlendirilmek zorunda bırakılan KIZ ÇOCUKLARI, şiddet gören kadınlar, yoksulluk ve o yoksulluğun içinde kaybolmaya yüz tutmuş yaratıcı zihinler… Kitapta işlenen bir diğer konu da “Umut!” Kitabı alıp sürükleyip göklere çıkaran belki de o umut!.. Daha fazla okuyun demeden kitapla kalın