Onaylı Yorumlar

Jane Austen’in eserlerinde karakterlerin kalabalık oluşu, akrabalık, dostluk ilişkileri açısından ilk başlarda beni korkutur, kafam karışacak, ipin ucu kaçacak diye. Ama sonradan konu, kurgu, olaylar yerli yerine oturur, anlatıma kendinizi kaptırırsınız ve sadece arkanıza yaslanır olayların akışına bırakırsınız kendinizi. Hikayenin sıcaklığı, samimiyeti ve yalınlığı kalbinizi fetheder ve sonunda karakterlerden ayrılmanın hüznü ve bitmiş olmasının boşluğu içine düşersiniz. Bu eserde de bir nebze öyle oldu.
Kişilerin konuşmaları, sohbetleri öyle sıcak ve samimi geçiyor, öyle gündelik bir üslup kullanılıyor ki sanki oradayız ve sessizce olup biteni izliyormuşuz gibi. Mekanların tasviri yeterli düzeyde ve yalın, uzun uzadıya ağdalandırılmıyor, konudan kopmuyor, okuma zevkini bölmüyor. Bu açılardan oldukça beğendim.

Kitabın başında yer alan çevirmen notunu çok beğendim. Eğer bu not olmasaydı ve yazarın kendi hayatı hakkında bu kadar bilgi verilmeseydi, doğal olarak yazarın kendini ana karakter ile özdeşleştirdiği düşünülebilirdi. Kitabı bitirdikten sonra notu tekrar okuduğumda yazarın aslında ağırlıklı olarak K karakteri olduğunu gördüm(bkz. evlatlık verilmesi, üvey ailesinin istemediği bölümü okuması, budizm eğitimi,...) Onun dışında hassas bir ruh tarafından anlatılan dokunaklı bir roman. Kitap 20. yüzyılın başında yazıldığı için, hikaye boyunca anlatılan sıkıntının günümüze göre hafif bir olay olmasından korkmuştum ancak kurgu başarılıydı.

Hepimiz Hz.Ali (R.a.)ile Hz. Fâtıma Validemize özeniyor ve imreniyoruz...
Evliliğinde Hz.Ali ile Hz. Fâtıma'nın muhabbetini istiyoruz..
Ama onlara benzemek için ne yapıyoruz..
Hangimiz in evi sade,
hangimizin evinde olmasa da olacak
aksesuar yok
Hangimiz sadeliğe talibiz ?
Hangimiz bu kadar sabırlıyız
***
Yazar o kadar güzel yazmış ki
Allah razı olsun

Hz. Fâtıma Validemizin düğününde ki sadelik
Şimdi kimin düğünü bu kadar sade
Kimin gelinliği tesettüre uygun.
Batı ya o kadar özeniyoruz ki
Düğünler, nişanlar..
Her şeyimiz batı âdeti olmuş.

Batı bize imrenmeli iken biz batıya imrenir hâle gelmişiz

bir düşünelim Allah Resulünun kızı mi Makyaj yapmış düğününde.
Allah Resulü'nün kızı mi dans etmiş kendisine haram olan onlarca erkeğin içinde...
Allah Resulü'nün kızı mi tavizler vermiş tesettüründe nasılsa bir kere evleniyorum diye

Sizce bizler Hz. Fâtıma ve Hz. Fâtıma gibilerin şefaatine layık mıyız
***
Her genç kız bu kitabı okumalı, okutmalı bence.

Daha önce İOA hoca'yı okumamış okuyucu için başlangıç kitabı olmamalı yazan arkadaşlara katılmakla beraber Puslu Kıtalar Atlası ve Amat gibi veya herhangi bir kitabıyla karşılaştırmaları da çok manasız buluyorum. Çünkü gelmiş, geçmiş en usta yazarların bile sadık okuyucu kitlesinin daha az benimsediği eserleri vardır, ama kalemlerinin o özgün ruhunu asla kaybetmezler. İhsan hocanın da Tiamat'ı böyle bir kitap. Karakterler, diyaloglar, metaforlar, hikayenin örgüsü, her şeyiyle kendine has üslubunu hissettirdiğini düşünüyorum..

Yazar, uzay bilimlerine ömrünü adamış, NASA'da çok önemli çalışmalar yürütmüş, uzay araçlarını yönetmiş bir bilim insanı olarak, uzayı adeta avucunun içi gibi bilen bir kişi. Uzayı anlatan onlarca kitap yayınladı. Bu kitabında ise uzaydan dünyaya bakıyor.
Uzaydan bakıldığında galakside soluk bir toz zerresi gibi görünen dünya uzayda ne ifade ediyor. Uzayda bizim için dünyadan daha elverişli bir yer var mı, yoksa dünyanın kıymetini daha iyi mi bilmeliyiz. Evren yaklaşık 15 milyar, dünya ise yaklaşık 5 milyar yaşında. Evren ortaya çıktıktan itibaren 10 milyar yıl boyunca dünya ortada yoktu. Dünya bir ateş topu olarak ortaya çıktıktan sonra da 4 milyar 999 milyon 900 bin yıl boyunca insan ortada yoktu. İnsan dünyada ortaya çıkana kadar dünya çok badireler atlattı bunca milyar yıl boyunca. Bir kaç yıl içinde yaşanmaz hale getirip acaba Mars'a mı yaşasak diye arayışa girmenin alemi yok.
Bu kitabı okumak düşünce dağarcığınıza çok şeyler katacak, aynı yazarın diğer kitapları gibi.

Kimlik, "insanın zaman içindeki incelişinde onu dünyaya bağlayan bir ayna" diyor Amin Maalouf. Peki Milan Kundera'nın romanındaki "kimlik" neyi ifade ediyordu. Evli bir eş kimliği, annelik kimliği, peki beş yaşındaki oğlunu toprağa verince hangi kimlik. Hayatın içinde yaşadığımız olgularda takındığımız kimlikler neydi peki.
Neremizden yaralandıysak kimliğimiz orasıysa eğer, Chantal’ın çocuğunu toprağa vermesiyle bir teselli miydi genç sevgilisi Jean-Marc ile ilişkisi.
Kitap, aşkı sorgulatıyordu, yaşam ve kimlikler üzerinden. Birbirlerinin gizli yönlerini bilmek isteyen bir ilişkinin, bunun için yaptıkları küçük oyununun bir karabasan'a dönüşümünü izletiyordu okuyucusuna. Rüya nerede başlıyordu, gerçeklik hangisiydi. Keyifle okunacak bir Milan Kundera klasiği.

Kitap oldukça güzel, büyükelçi olayların çıkışını, arka planını, çözüm için ne kadar uğraşıldığını tecrübe ettiği olaylar ve gözlemleriyle harmanlayarak gerçekçi şekilde anlatmış, gayet güzel bir dil kullanmış, taraflı yazıldığını düşünmüyorum, zaten yazarın kendisi de kitap içeriğinde bir devlet memuru olarak bilip gördüğü olayları anlattığını beyan edip Suriye'ye ziyarete giden muhalefet vekillerini temsilcilikte ağırlarken de yaşanılanları anlatırken sanki taraflı şekilde davranış içerisindeymiş gibi bir hava oluştuğundan kitap içerisinde bahsetmiş.

Farklı eserlerde adına rastlamamla edindiğim bir klasik Klara Miliç.
Kısa ama doyurucu. Bitirmeden elden bırakmak mümkün değil. Bir bölüm bitiyor ve sonraki bölüme başlamak için bir acelecilik çıkıyor ortaya, sanki sonu ve başı yokmuş öyle akıyormuş gibi, bölümleri ara vermek için birbirinden ayrı tutmak haksızlık olur gibi, sanki ara verirsen bıraktığın yeri kaybedecekmişsin ve bir daha dönemeyecekmişsin gibi.
Kısa ama oldukça etkili. Bir yandan sonunu tahmin ederken ve tahmin ettiğin sona yaklaşırken bir yandan “mümkün mü?” diye sorduruyor. Tüyleri diken diken eden türden. Gerilim desem dilim varmıyor, masalsı gibi ama üstünde kalıyor. Muazzam bir klasik.

Tavsiye puanım 5 / 5
Kitap 19 öykü ve bir kaç tane kısa şiirden oluşmaktadır. Bir oturuşta keyifle okuyabileceğiniz şekilde tasarlanmış. Her öykü çok tadında, yalın bir dille yazılmış. Öykülerin aralarına serpiştirilen kısa şiirler diğer öyküye geçişe hazırlıyor insanı sanki parfümler arası geçiş yaparken koklatılan kahve gibi... Öykülerin içinde en çok Tırtılış'ı sevdim. Bu arada hani öykü dediğime bakmayın, öyle bildiğimiz alalade öykülerden değil, her birinin üzerinde saatlerce konuşulabilecek tartışılabilecek konuları var. Kendileri kısa ama anlamları bir dünya...
.
Kalemine, yüreğine sağlık arkadaşım gurur duydum. Nicelerini yazasın, bizler de okuyalım

kitap beklediğimden daha şamil çıktı. Yazar Sessizliği muhtelif vechelerden ele alıp bunu yaparken de edebiyat, sanat, felsefe, din ve doğal olarak tarihten beslenmiş. Çok ta güzel olmuş. Daha önce sessizliğin bilmediğiniz veyahutta düşünmediğiniz bir mahalline muhakkak tesadüf edersiniz kitapta. Belki kitaptaki (aşırı yorum olarak alınabilecek) tek taraz yazarın Fransız olmasından mütevellit bu alıntılanan ve beslenilen kaynakların ekseriyetinin de fransız metinleri olması. Elbette hepsi oldukça kaliteli metinler lakin alışık olmayınca( yabancı olunca) insan hafif bir dışarıda kalmışlık, dışardan bakmışlıkta hissetmiyor değil.