Onaylı Yorumlar

Çocuklara tüketim ve çevre bilinci kazandırmak için yeterli, merak uyandıran, eğlenerek öğrenmeyi sağlayan, herkesin kütüphanesinde bulunması gerektiğini düşündüğüm bir set. Kitaplar aşırı, gereksiz tüketimin ve çevre kirliliğinin nelere yol açtığını anlatırken, çocuklara düşünmeyi ve çözüm üretmeyi öğretiyor. Her kitabın sonunda önce özet geçilmiş sonra çocuğun yorumuna bırakılan bir bölüme yer verilmiş ,konuyla bağlantılı çocukların merak edebileceği sorular ile ilgili bir test yapılmış ve en sonunda cevapları verilmiş. Herkes tavsiye ederim.

Thomas Mann'ın 1919 yılında yayımlanan ve otobiyografik ögeler barındıran eseri. Hikaye Bauschan adlı bir av köpeğiyle sahibi arasında geçer. Kitap okuru, bakir bir doğanın içerisinde hissettirerek, oldukça detaylı pastoral betimlemeler ile içine çekiyor, Bauschan ve sahibiyle birlikte, Münih'te nehir kıyısında ve kentin yeşil alanlarında günlük gezintilere çıkarıyor.

Bir köpek ve onun davranışları, sahibinin gözünden o kadar güzel betimlenmiş ki, okuyucu köpeğin duygularını film izler gibi duyumsayacak, sahibiyle köpeğinin arasındaki ilişkiye tanıklık edecek.

Batılılaşmaya çalışan Türk "aydın"ının serencâmı bundan daha güzel nasıl anlatılabilir.... Bu Ülke ve diğer kitapları okunmadan Cemil Meriç ve "modernleşme sevda"mız anlaşılamaz. Üstâd'ın üslübuna hayran olmamak mümkün değil! Açıklama yerine "Kaneviçe" diyen başka bi' yazar daha görmedim/okumadım... Bu "bölüm"deki ifadeleri bile okurunu "büyülüyor"! Yazarın "Bu ülke"sinde, Said Nursî'den Dante'ye, İbn Hâldun'dan Marx'a değinmediği kimse kalmamış... Üstâd'ın dili de en fikirleri kadar mehabetli.

Çok güldüm. Tamamen sakin, ağırkanlı bir kentten bahsediyor kitap: Quiquendone. Misal, insanlar ancak 10 yılda evlenebiliyor, çok doğal bu onlara göre. Bir yüzyıldır arabacıların küfretmediği, birbirlerine sövüp saymadığı, atların huysuzlanmadığı, köpeklerin ısırmadığı, kedilerin tırmalamadığı, kısacası tartışmanın gölgesine bile rastlanmayan bir kent bu! Sulh ceza mahkemelerinin bile tüm bir yıl iş olmadığı için çalışmadığı bir kent! Ne sanatın ne de işin, hiç ama hiçbir şeyin coşku yaratmadığı bir kent! Yüz yıldır, hiçbir zaptın tutulmadığı, jandarmaların laf olsun diye ortalıkta dolaştığı bir kent! Uzun sözün kısası, üç yüz yıldır ne bir yumruğun ne de bir tokadın atıldığı bir kent! Bu böyle devam edemez, tüm bunları değiştireceğiz, anlıyorsunuz değil mi üstat Ygéne?

Doktor Ox bunu değiştirmek istiyor ve bir deneye kalkışıyor. Denk gelirse mutlaka okuyun.

Ve çeviri: Öyle güzeldi ki... Elleri zihni dert görmesin Alev Özgüner'in.

Yine çok geç kalınmış bir kitap. Başka dillerdeki romanları okuduktan sonra kendi edebiyatıma dönüyorum ve uluslararası güçte eserler yazdığımızı geç fark ediyorum hep. Benim ayıbım.

Teşbihte hata olmasın, bir Stefan Zweig romanı okumuş gibi hissediyorum. Belki önce Sabahattin Ali romanları okuyup sonra Stefan Zweig'la tanışsaydım benzetme yönüm farklı olurdu.

Hikayesi, dili, roman kişileri ile harika bir roman okudum. Yerel değil tam bir dünya edebiyatı örneğiydi. Zamanının çok ötesindeydi. Üzerinden muazzam bir feminist okuma yapılabilir.

Kitapta kurgu iki farklı zamanda ilerliyor. Kitapta en sevdiğim yerler, olayın akışına yerleştirilmiş ve aslında hepimizin bildiği ama aslında bilmiyormuşuz da sanki o an tam olarak orada öğrenmişiz gibi hissettiğimiz daha doğrusu o an durup fark ettiğimiz gerçekler. Mesela: “Öğrendiğim şu, hayatta her şeyi tüketen, ruhu öldüren, sahip olduklarının kıymetini unutmana sebep olan tek bir şey vardır, o da alışmak”, “Kibir ruhuna usul usul sirayet eder, haberin olmaz”, “Susan adamın kafası gürültülü olur”. Kitabın sevmediğim yanı ise çok fazla sigara ve rakı güzellemesinin olması. Kitabın sonuna kadar kurgu müthişti. Heyecan ve merak duygusu hep vardı. Ama kitabın sonu o kadar hızlı ve o kadar şaşırtıcı bitti ki. Kitabın bittiği noktadan ayrı bir kitap yazılırmış ama tabi yazarın kararı. İyi ki okumuşum. Edebiyat, tarih, sosyoloji, psikoloji, felsefe iç içe geçerek ilgi çekici bir kurguyla keyif veren bir romana dönüşmüş.

Kitap, başlığındaki "edebiyat" sözcüğüne yeterince yer vermiyor. Postmodern edebiyata dair birçok bilgi edineceğimi sandım, kitaplardan yazarlardan onlarca örnek okuyacağımı düşündüm ama birkaç isim zikredildi o kadar. Bu açıdan beklediğimi bulamadım ama tanımları/tarifleri zihnimde bir sis gibi dolanan modernizm ve postmodernizmin farkına dair çok doyurucu bir metin okudum, bu da beni çok tatmin etti.

Postmodernizm ve inancın yeniden doğuşuna dair kısımları okurken acaba yazar kendi ideolojisini mi dayatıyor diye düşündüm ama sonraki sayfalarda böyle olmadığını gördüm.

Hasılı, anlaşılması zor kavramları iyi örnekler ve uygun tekrarlarla anlatan, sizi başka metinlere sevk eden ve böylece, kısa olmasına rağmen, genişleyen bir eser.

Yaş sınırlaması olmadan okunabilecek bir eser, çocuğunuza alıyorsanız da mutlaka okuyun. Macar isimlerin telaffuzları zor, bunun için kitabın başında bir liste var ama o kadar ismin telaffuzuna alışana kadar kitap bitiveriyor.

Kitabin okuyan herkesi çocukluğundan anılarına götüreceğine inandığım bir yönü var. Bu bağlamda sanki çocuklar arkadaşınız, oyun oynadıkları yer de evinizin yani gibi geliyor, tüm ayrıntıları benimsiyorsunuz. Bunun yanında olay örgüsü oldukça akıcı, gereksiz yineleme, hikayeyi soğutacak ayrıntı yok. Hasılı rahatlıkla alın okuyun derim.

Hans Blumenberg diyor ki: "Her düşünürde, kendisinden çok, çağına ait gibi görünen metaforlar vardır. Bunlar, kimi zaman onun teknik sorularının ve teknik kararlarının arka planını açığa çıkarırlar." ( s.97)
Hal böyleyken, açılıyor felsefe perdesi ve peşinden bazen teoloji bazen edebiyat ve onunla bağlantılı anekdotlar huzura geliyor. Kolay bir okuma olmamakla beraber kıymetli bir içeriği var. Bu derece yoğun içeriği akıcı bir Türkçe ile dilimize kazandıran Cemal Ener'e de teşekkür etmek gerek.

Uzun süredir bekliyorduk. TİMAŞ kataloğunda görünce hemen aldık bitirdik bile. Önceki kitaplardan farklı. Anlatım çok ilginç. Çok sayıda türü tek konuda birleştirmesi en büyük başarısı. özellikle bilime çok önem vermesi, düşündürücü teorileri eğlenceli anlatması çok hoşuma gitti. Oğlum da kızım da sayısalcı ve BİLSEM'de Fen eğitimi alıyor. Bidur'un bu kitabı o kadar hoşlarına gitti ki. Bilimle ilgili her satırın altını çizdiler. Sanki bir çocuk kitabı değil de teori kitabı gibi önemsediler. Kitabın ilk 9 sayfası çok tuhaf. Bidur'la ilgisi ne derken... Özetle çok eğlenceli , öğretici, aksiyon dolu. Önceki kitabı da beğenmiştik ama Hatıra Avcısı kesinlikle çok daha üstün. Öve öve bitiresim gelmiyor gördüğünüz gibi. Oğlum 6. sınıf, kızım 4. İkisi de çok beğendi.