Onaylı Yorumlar

Melisa Kesmez'in öyle bir kalemi var ki başladığınızda bırakmak istemiyorsunuz. Bir sonraki sayfada ne olacağını, karakterin ne hissedeceğini merak ediyorsunuz. Bir olayı, bir duyguyu ya da bir düşünceyi anlatma şekli o kadar güçlü ki okurken siz de onun içindeymişsiniz gibi oluyor. Sanki onun üzüntüsünü siz de hissediyor, yaşadıklarına siz de ortak oluyorsunuz.

Melisa Kesmez'le ilk olarak Nohut Oda’da tanışmıştım. O kitabı okurken insanların yaşadıkları beni biraz etkilemişti galiba çünkü ilk başta çok sevemedim sanmıştım. Sonra durup düşününce aslında beni etkileyen şeyin tam da yazarın kalemi olduğunu fark ettim.

Bu kitapta da yas sürecinde, hayallerini belki geride bırakmış, belki de hiç kuramamış, zamanla biraz kendini unutmuş bir kadının yeniden yaşama dönmesini okuyoruz.

Ben gerçekten çok etkilendim. Bitirdikten sonra bir süre daha kitabın içinde kaldım sanki hatta birkaç gün daha Türkan’la yaşayacağım gibi duruyor. Çok sevdim, tavsiye ederim.

Bir tane martının gözünden her şeyi önkabulle kabullenmiş bir sürünün içinden kendine inanarak ve bazı zorluklara da katlanarak ayrılıp gitmenin ne demek olduğunu anlatan güzel bir hikaye. Aslında bizi özelde ise bence bizim toplumu anlatan bir kitap diyebilirim kafa yapısı olarak. Sen bir şey yapmaya niyetlendiğinde ve adım attığında önce başta ailen ve sonra çevrende bilgisi//tecrübesi olmayan ama her konuda fikri olan tipler başlar akıl vermeye. O olmaz, yapamazsın, boşuna uğraşma... ardı arkası gelmez bu akıl vermelerin. Ama ne zamanki onları dinlemez ben bu işi yaparım diyerek azimle o işe girişip başarıya ulaşırsanız kalkıp bir tanesi de tebrik etmez, çıkarları varsa sana yanlarlar sadece. Eğer başarısız olursan "ben demiştim zaten" naralarına da hazır olmanız gerek. Ama neticede bence hayat herkesi ciddiye alıp dinlemek için çok kısa, aptallar da yaşlanır nitekim. O yüzden hazır olduğunda doğru olduğuna inandığın adımı atman gerek çevreye kulak tıkayıp.

Kitabı bir kız babası olarak okudum. Kitabı bitirip kapattığım zaman dakikalarca insanlığı sorguladım. Ve duygularıma hakim olamayıp göz yaşlarına boğuldum.

kitap beni o kadar derinden etkiledi ki elimden bırakamadım. Zavallı diana keşke ebeveynlik şuurunda olan bir ailen olsaydı.

Kitap Fransada yaşanmış gerçek bir hayat hikayesi baz alınarak yazılmış. Zavallı diananın yaşadıklarını okurken acaba dünyada kaç çocuk bu muamelelere maruz kalıyor diye düşünmekten, üzülmekten kahrolmaktan kendimi alamadım.

Kendisini dünyaya getirdiğin bir günahsız çocuğa eziyet etmek hangi akla hangi vicdana sığar. Madem bu çocuğu sevmeyecektin neden onu dünya'ya getirdin. Üstelik bu bir çocuk daha doğruyu yanlışı bilmeyen bir insan. Kitap beni derinden etkiledi. Çocuğun yaramazlık yaptığı vakit kızarsın anlatırsın uyarırsın yeri geldiğin de dozunda ceza verirsin ama çocuğa işkence etmek ne demek. Zaten dini bi kenara bıraksak bile böyle bir muameleyi insan vicdanı kabul etmez.

Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatmaz; insanın kalbine usulca dokunur. Bu kitap da tam olarak öyle…

Akran zorbalığıyla mücadele eden çocukların yaşadıklarını anlatırken, bize iyiliğin ne kadar güçlü bir duygu olduğunu hatırlatıyor. Bazen bir çocuğun yanında durmanın, onu gerçekten dinlemenin, elinden tutmanın hayatında ne büyük bir iz bırakabileceğini gösteriyor. Bir iyiliğin başka bir iyiliği doğurduğu, iyiliklerin çocukları birbirine bağlayarak kocaman ve sıcacık bir arkadaşlığa dönüştüğü bir hikâye…
Ama belki de en güzel yanı, “Artık bitti.” dediğimiz yerde hayatın yeniden başlayabileceğini fısıldaması.
Zorbalığın karşısına cesareti, yalnızlığın karşısına dostluğu, umutsuzluğun karşısına iyiliği koyuyor.
Çocuklara umut aşılayan, iyiliğin çoğaldıkça büyüdüğünü gösteren, dostluğun en zor zamanlarda bile insanı nasıl ayağa kaldırabileceğini anlatan sıcacık, yüreğe dokunan ve umut dolu bir hikâye.

“Kadın Argosu Sözlüğü” alışılmış sözlüklerden çok farklı bir kitap. Filiz Bingölçe sadece kelimeleri açıklamıyor, kadınların yıllardır bastırılmış diliyle, mizahıyla, öfkesiyle ve dayanışmasıyla da tanıştırıyor. Okurken bazı kelimelere şaşırdım, bazılarına güldüm ama en çok da kadınların kendi aralarında kurduğu o gizli ve güçlü dili görmek hoşuma gitti.
Kitap yer yer akademik dursa da sıkıcı bir anlatımı yok. Özellikle gerçek hayattan örnekler ve deyimler kitabı canlı tutuyor. Kadınların toplum içinde kendilerini ifade ederken nasıl farklı bir dil geliştirdiğini görmek oldukça etkileyiciydi. Sadece bir sözlük değil, aynı zamanda kültürel bir arşiv gibi hissettirdi.
Bazı bölümlerde tekrar hissi oluştuğu için temposu biraz düşüyor ama genel olarak merak uyandıran ve farklı bir okuma deneyimi sunan bir kitap. Dile, kültüre ve kadınların görünmeyen dünyasına ilgi duyanların sevebileceğini düşünüyorum.

Bir dönüm noktası olan, çoğu ezberi bozan tarihi bir olayın safahatı etraflı ama sürükleyici bir şekilde kaleme alınmış. İsimlerin çokluğu bazen kafaları karıştırsa da darbecilerin en büyük ve rezil taraflarının rahatlıkla bile isteye yalana, türlü bahanelere ve psikolojik baskıya nasıl başvurup zihinleri karıştırdığını kitapta görüyorsunuz. Mesela derdest edilen tüm generallere aynı şey söylenmiş: "Emniyetiniz için"
Diğer taraftarı darbeye karşı koyanların en büyük silahları emir-komuta zincirini ısrarla takip etmeleri, meşruiyetten şaşmamaları, her şeye rağmen kararlı, dirayetli ve öngörülü olmaları.
Tabi siyasi liderliğin dik durması, bunun halka verdiği güven ve vatan-millet-devlet aşkı.
Bu darbe girişiminden en üst düzey askerinden erine, amirinden memuruna, siyasetçisinden bürokratına kadar herkesin alacağı büyük dersler var.
Kitabın en son kısmını zayıf buldum.
Darbenin kronolojisi, saat saat seyri kitaba eklenebilirdi.

Japon edebiyatıyla ilk münasebetim oldu Gönül ve benim gibi bu edebiyata yabancı olup ilk kez adım atacak okurlar için kesinlikle çok doğru bir karar. Kitap, neredeyse hacimli sayılabilecek bir yapıda olmasına ve son bölüme kadar kayda değer büyük bir olay örgüsü barındırmamasına karşın şaşılacak derecede sürükleyici. Sōseki'nin sade fakat etkileyici üslûbu sayesinde sayfalar su gibi akıp gidiyor. Metin boyunca, "Cidden işin sonu nereye varacak?" dedirten türden bir merak duygusu, yakanızı bir lahza olsun bırakmıyor. Özellikle son tahlilde ana karakterin derin trajedisiyle yüzleştiğinizde kitaptan kopmak imkânsızlaşıyor; nitekim ben de son bölümü soluksuz bir şekilde, tek oturuşta bitirdim. Kesinlikle iç burkan, ruha dokunan unutulmaz bir yapıt.

İskender Pala’nın kalemiyle Yunus Emre’nin izine düşmek, bir od gibi insanı pişirmesine şahit olmakmış. Çoğu kişi İskender Hoca’nın kitaplarına serpiştirilmiş eski kelimelerden kaynaklı okumanın ağır ilerlediğini düşünebilir. Benim içinse kitabın en etkileyici tarafı tam olarak burası oldu. Günümüz sözlüklerine sıkışıp kalmış zihnimi tazeledim. Yabancı gelen her kelimenin bugünkü karşılığını kenara not etmek, satır aralarındaki anlam hazinelerini keşfetmek okuma keyfimi ikiye katladı.
Od, insanı içine çeken bir tasavvuf romanı. Yunus Emre’nin "ben"den geçip "biz"e ulaşma çabasını okurken, dilin zenginliği sayesinde hikâyenin atmosferine çok daha rahat girdim. Üzerimizdeki günlük telaşı sıyırıp alan, sabırla okunmayı hak eden bir eser.

Taptuk’un kapısına odun taşımak gibiydi her notum. Sözün doğrusuna ermek için kelamın çilesini çekmek gerekmiş..

Bazı kitaplar sadece bir hikâye anlatır, bazıları ise insanın içine dokunur. Adem’in Mümkün Dünyaları benim için ikinci gruptaydı. Okurken zaman zaman Adem’in çaresizliğini, yalnızlığını ve içindeki sessiz mücadeleyi gerçekten hissettim. Sayfaları çevirdikçe sadece karakteri değil, insan olmanın yükünü, kırılganlığını ve umudu da düşündüm. En çok etkilendiğim şey, olaylardan çok hislerin bana geçmesiydi. Karakterlerin yaşadığı duygular samimiydi; bazı satırlarda durup düşündüm, bazı satırlarda ise boğazım düğümlendi. Özellikle empatiyi ve merhameti farklı bir bakış açısıyla ele alması kitabı benim için unutulmaz kıldı. Bitirdiğimde zihnimde hâlâ dönüp duran cümleler ve hisler kaldı. Umarım bu kalem daha birçok hikâyeyle okurlarla buluşur. Emeğine ve yüreğine sağlık.
‘’İnsan yalnızca sevgiyle sınanmaz. Sevgiyle de sınanır.’’

Öncelikle Asimov'un tarzını severim ama bu kitabı yarım bırakmayıp hızlıca bitirebildiysem sadece dilinin akıcı olması sayesinde. Kitap kötü değil ama eksileri çok. Birincisi fazla bilimsel açıklama var, diyaloglar ders verir gibi. Hatta bilimsel gerçeklerle örtüşmeyen yani kurgu olan kısımlar da bu yüzden diğer açıklamalar gibi gerçek sanılabilir. Karakterler çok sığ, hiçbiri sıcak gelmiyor. Çirkinlik ve yaşlılık gibi vurgular çok fazla kullanılmış, bu da sıkıyor ve rahatsız ediyor. Ve uzun uzun anlatılan onca şeye rağmen final apar topar bağlanmış. Ama yine de okunmasını tavsiye ederim. Asimov sevenler için eksik kalmasın ve Vakıf'ın öncesiymiş gibi bağlandığından okunması iyi olur. Zaten çeviri çok güzel, ilginç şekilde kendini okutuyor, kitap gereğinden çok fazla uzatılmış olsa da dili sayesinde akıp gidiyor.