Onaylı Yorumlar

Nermin Yıldırım'la tanışma kitabım. Eserlerini kronolojik okumak istedim, buradan başladım. Yazar "ben yazarım" demiş adeta. Okumaya başlar başlamaz dil ve üslup dikkatimi çekti. İfade gücü çok yüksek. 'Ben böyle anlatamam' duygusuna daha kitabın başında kapıldım. Açıkçası konu da ilgimi çekti. Çocukluğunda annesi tarafından terk edilmiş bir kadının hayatı, o kadının da kendi çocuğunu terk etmesi... Bu hayat insana eksiklik, yarım kalmışlık, olmamışlık, huzursuzluk tadı veriyor ama aslında bir taraftan kadın hiç o benim beklediğim arabesk, mazlum, mağdur, ağlak karakter de değil. Hikayesi, diğer hikayelerle kesiştikçe roman sürükleyip götürüyor.

Harika, Metis bilimin şaşmaz kalitesinde bir popüler bilim kitabı. Bir kimyager sıradan bir gününü kimya gözüyle anlatıyor. Günlük kimyasal işlemleri sıralıyor, molekülleri çiziyor, öznel yaşantınızda nesnelliği gösteriyor. Sabah çalan alarmdan vücudun uyku-uyanma kimyasına, şarjı biten telefondan pil kimyasına, laboratuvar hallerine, deneylere, akademiye, kokunun işin içine girmesine, derken aşkın ve sarılmanın kimyasına, misafire pişirilen kekin kimyasına, akşam içilen içkiden alkolün beyinde etkisine... böylece bütün bir günü bitiriyoruz. Farkındalığı artıran, bilimsel bakış açısı kazandıran bir kitap. Eşyanın Tabiatı kitabı gibi- onu da çok sevmiştim- bunu da çok sevdim.

Bazen herkesi memnun etmeye çalışırken kendimizi unutuyoruz. Susuyor, alttan alıyor, duygularımızı bastırıyoruz. Peki, yıllarca sustuktan sonra içimizdekileri serbest bırakmak gerçekten özgürleşmek mi, yoksa bu kez de kendi öfkemizin esiri olmak mı?Yeong-ha’nın hikâyesinde beni en çok düşündüren şey buydu. Deneyin onun içindeki bastırılmış öfkeyi ortaya çıkardığını düşünüyorum. Ancak başkalarının beklentilerinden kurtulurken bu kez de deneyin esiri oluyor. Herkesi memnun etmeye çalışmak kadar, kendi özgürlüğümüz uğruna başkalarının duygularını hiçe saymak da bizi yanlış bir yere götürebilir. Kitabın sayfalarının nasıl akıp gittiğini anlamadım. Anlatımı bana çok derinlere inmeden, biriyle sohbet ediyormuşum gibi geldi.

Yahudi tarihçi İlan Pappe, İsrail hakkındaki on temel miti farklı başlıklar altında ele alarak tarihsel argümanlarla çürütmeye çalışmış.

Konuların ayrı başlıklar altında toplanması, kitabın takibini kolaylaştıran olumlu bir tercih. Ancak yazarın bazı konularda düşüncelerini gereğinden fazla uzatması ve benzer argümanları tekrarlaması ise önemli bir eksiklik. Ayrıca iddiaların her zaman yeterince güçlü kaynaklarla desteklendiğini söylemek zor. Özellikle bazı bölümlerde kendi çalışmalarını kaynak göstermesi, daha geniş ve çeşitli bir kaynak kullanımına ihtiyaç olduğu izlenimini veriyor.

Önemli tarihsel tartışmaları masaya yatırıp karşıt görüşleri sorgulaması değerli olsa da argümanların sunuluş biçimi her zaman ikna edici gelmiyor.

Sonuç olarak, önemli bir tartışma alanına odaklanan ve üzerinde düşünmeye değer konular içeren bir eser; ancak ağır üslubu nedeniyle iyi bir giriş kitabı olduğunu söylemek benim açımdan güç.

Bazı kitaplar vardır, okurken yalnızca yeni bilgiler edinmezsiniz; aynı zamanda kendi düşüncelerinizi, inançlarınızı ve hayata bakış açınızı da yeniden gözden geçirirsiniz. Şüphe ile İnanç Arasında benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Eser, insanın zihninde zaman zaman beliren ama çoğu zaman dile getirmeye çekindiği soruların peşinden gidiyor. İnanç nedir, şüphe etmek insanı inancından uzaklaştırır mı, kader ve özgür irade birbiriyle nasıl bağdaşır, dünyadaki kötülüklerin ve acıların anlamı nedir? Yazar, bu gibi önemli meseleleri ele alırken okuyucuyu düşünmeye ve sorgulamaya davet ediyor. Kitap boyunca Allah'ın varlığı, imtihan, bilim ve din ilişkisi, evrim, mucizeler, Kur'an'ın anlaşılması ve insanın sorumlulukları gibi pek çok konuya değiniliyor. Özellikle insanın aklına takılan soruların üzerini örtmek yerine onlarla yüzleşmesi gerektiği düşüncesi oldukça dikkat çekici. Güzel bir kitap ben çok beğendim yazarın kalemi daim olsun emeğine sağlık.

Glaux benim için çok farklı bir deneyim oldu. Yazarla tanışma kitabım.
Kitabın içeriğine geçmeden önce ismiyle ilgili biraz bilgi vermek isterim.,
Eski Yunancada baykuş anlamına geliyor.
Mitolojik olarak, Antik Yunan mitolojisinde bilgelik tanrıçası Athena’nın simgesi olan baykuş için kullanılır; bu bağlamda karanlıkta görebilmenin, farkındalığın ve bilginin metaforu sayılır.
Kitabı okuduğunuzda yazarın ne kadar doğru bir ismi seçtiğini anlayacaksınız. Tabi aynı şey kitap rengi için geçerli değil. Öyle pembiş hikayeler yok .
İçerisinde birbirinden farklı çok güzel öyküler, yaşanmışlıklar ve deneyimler var. Kara mizahın bol olduğu, yazarın içinde kalan, konuşarak karşısındakine anlatamadığı ne varsa sanki bu kitapta yer vermiş gibi. Bazen “ sen bunu çoktan hak etmiştin” deriz ya işte kitabı okuyunca böyle durumları hissedeceksiniz. Özellikle “Tüplü Televizyon”da.

Kitabı kara mizah seven herkese tavsiye ederim.

Hayatımda her zaman ayrı bir yeri olacak bir yazar. Prometheus nasıl tanrılardan ateşi çalıp insana veriyorsa, ayn rand’da aynısını yapıyor. Kendine güvenmenin, kendine inanmanın verdiği özgüven tartışmasız her zaman başkalarının size olan güveninden daha önemlidir. Bu hikaye temeline mimarlığı alan bir öykü ama inanıyorum ki hiç fark etmeksizin her meslek bu hikayeye uyarlanabilir ve hepsinde mucizevi başarılar yakalanabilir. Avukat mısınız, bu hikaye hukuk üzerinden gitseydi biz adaleti, doktorluk üzerinden gitseydi insan hayatını, daha da basit bir elektrikçi üzerinden gitseydi belki de teslayı bulacaktık bu hikayede. Hikayeler değişir ama fikirler ve idealizm değişmez. Bu güzel eser için teşekkürler ayn rand.

Elçin Poyrazlar yine temposu hiç düşmeyen, merakı sürekli canlı tutan bir polisiyeyle karşıma çıktı. Kayıp Yüz, ilk sayfalardan itibaren "gerçek ne?" sorusunu aklınıza yerleştiriyor ve cevaplarını acele etmeden, dozunda veriyor. Özellikle Suat Zamir karakterini takip etmek yine keyifliydi. Olaylar ilerledikçe birbirinden bağımsız görünen vakaların yavaş yavaş birleşmesi hikâyeyi daha da ilgi çekici hâle getiriyor.
Yazarın en sevdiğim yanı, sadece katili bulmaya odaklanmaması. Karakterlerin geçmişlerini, ilişkilerini ve psikolojilerini de işin içine kattığı için olaylar daha gerçekçi hissettiriyor. Gizem unsuru son ana kadar büyük ölçüde korunuyor ve tahmin yürütmeyi seven okurlar için güzel bir okuma deneyimi sunuyor.

Bir sonraki sayfada ne olacağını merak ederek, adeta bir solukta bitirdiğim harika bir romandı. Diyet Yapan Kırlangıç, hem cezaevi koşullarını gözünüzün önünde canlandıracak kadar gerçekçi hem de insan ruhunun derinliklerine inecek kadar felsefi bir altyapıya sahip. Karakterin yaşadığı psikolojik dönüşüm ve hikayenin o şok edici ama umut dolu finali beni çok etkiledi. Gerçekçi hayat hikayelerinden ve insan analizlerinden hoşlanan kitap kurtlarının mutlaka şans vermesi gereken 5 yıldızlık bir eser.

Kitaba başlarken içimde hafif bir önyargı vardı açıkçası. Fakat sayfaları çevirdikçe o dönemin sokakları, havası ve kokusu beni öyle bir içine çekti ki bu çekincem hızla dağıldı. Bence romanın en güçlü tarafı kesinlikle atmosferi. Okurken kendinizi o günlerin tam ortasında buluyorsunuz.

Girişteki Sylvain’in kendi kendine konuştuğu şiirsel iç ses çok hoşuma gitti. Hikâyeye karakterin ruh haline girerek başlamak çok iyi bir tercih olmuş. Üstelik kitap durağan ilerleyecek sanırken olayların seyri değişiyor, tempo yükseliyor ve merak duygusu bir şekilde hep canlı kalıyor.

Devrime giden Fransa fonu arkada sadece bir dekor olarak kalmamış. Sylvain’in aldığı kararları ve ilişkilerini doğrudan etkiliyor. Çoğalan karakterler ve detaylı betimlemeler sabırsız okuru biraz zorlayabilir ama zihnimde canlandırmayı kolaylaştırdığı için ben bu yoğunluğu sevdim.

Sözün özü derinliği olan, atmosferi güçlü ve kesinlikle beklentimin çok ötesine geçen bir okuma oldu. İyi ki şans vermişim.