Onaylı Yorumlar

Kitap olarak basılmamış bir romanı, aradan yüz yıl geçtikten sonra kaybolup gitmesine izin vermeden kitap hâlinde okuyabilmek son derece anlamlı. Bu tür eserler, yalnızca edebî bir metinle buluşmayı değil; aynı zamanda geçen yüzyıl içinde, değişmeden kalan pek çok unsuru görmeyi de sağlıyor. Bunun yanında gündelik dildeki dönüşümü, zamanın akışının ve algılanış biçiminin değişimini, insanların birbirleriyle kurduğu sosyal ilişkilerdeki dönüşümü fark etmek açısından da önemli bir deneyim sunuyor.

Bence Hizmetçi son zamanlarda okuduğum en akıcı gerilim kitaplarından biri. Kitabın başlarında olaylar çok sakinmiş gibi görünse de ilerledikçe evin içinde dönen garip şeyler ve karakterlerin davranışları insanın kafasında sürekli soru işaretleri oluşturuyor. Okurken bir yandan karakterlere güvenmeye çalışıyorsun bir yandan da acaba burada anlatılmayan ne var diye düşünüyorsun. Freida McFaddenın anlatımını da ayrıca seviyorum çünkü dili oldukça sade ve akıcı. Birkaç bölüm okuyayım derken fark etmeden baya ilerliyorsun. Benim için kitabın en güzel yanı okuru sürekli şüphede bırakması oldu. Başta bazı şeyleri çözdüğünü düşünüyorsun ama sonra olayların hiç beklemediğin bir yere gitmesi kitabı daha keyifli hale getiriyor. Eğer gerilim gizem psikolojik olaylar ve ters köşeler seviyorsanız kesinlikle tavsiye ederim. Öyle ağır ilerleyen bir kitap değil tam tersine çabuk okunuyor ve özellikle yoğun bir dönemde kafa dağıtmalık bir gerilim kitabı arıyorsanız bence güzel bir tercih olur.

2 kere okudum. Okudukça tekrar okuyasım geldi. Kitabın sonunda bize bir manifesto veriyor. Resmen psikologlara hiç iş kalmayacak. Biz bütün olayları böyle yapabilirsek sağlam bir nesil gelir.
Bir zamanlar inandığı başka hikâyeleri, zamanla ona gerçek gibi gelen yorumları düşünmeye başladı. Yaşlıların sıkıcı, çocuklarınsa sinir bozucu ve kontrolsüz olduğunu; işlerin sıkıcı, oyunların da eğlenceli olduğunu; hastalık zayıflık anlamına gelirken, kusmanın iğrenç göründüğünü… Erkeklerin güçlü, kadınların güzel olması gerektiğini. Paranın insanı mutlu ettiğini; ona sahip olmamanın bir başarısızlık sayıldığını, öte yandan fazla paranın da insanı bencil ve kötü yaptığını. İnsanların yapabileceği ya da yapamayacağı, yapması ya da yapmaması gereken şeyler olduğunu. Bazı seçimlerin doğru ve iyi, diğerlerinin ise kötü ve yanlış olduğunu. Dünyanın olması gereken bir yolu olduğu ama çocuk için öyle olmadığını. (71)

Yaşam tecrübesi insanı farklı yerlere götürse de bazı kavramlara yüklenen meşum anlam etkisini her daim gösterir. Kopuş da ruhtan bir parçanın ayrılması gibi kolay ifade edilecek bir şey değildir. Gerek kötü anlamından dolayı olsun gerekse de beynin unutma kabiliyetinin tecrübe alanı olmasından mütevellit kopuş zihnin ve geçmişin derin tabakları altına gömülür. Marin bir arkeolog hassasiyetiyle insanın görmezden geldiği bu kavramı yüzeye çıkarır. Sonradan ne mi olur? Herkes geçmişiyle karşılaşır. Zira kopuşu deneyimlemeyen insan yoktur. Felsefi bir kavramdan ziyade bilinen bir kavramın felsefe yordamıyla tanımlanmaya çalışılmasının okuru cezbetmeyeceği düşünülebilir. Ama Marin hayatın kalbinden insanın kalbine dönerek doğal bir çözümleme çabası gösterir. Romanlardan ve hatıralardan imbikledikleriyle insanın kopuş tecrübesinin sınırlarını çizmeye çalışan yazarın analitik kabiliyetini kabul etmek gerekir. Okuduktan sonra kopuşun daha manidar geldiğini söylemek olasıdır.

Klasik cehennem tasavvurları dini metinlerden çıkıp kişisel yargıların sosuna bulandıktan sonra farklı terkiplerin ortaya çıktığı bilinir. Cehennemin, cennetin ya da ahiret hayatının muammasının çözmek için kaleme sarılanların tek düşüncesi bu acıyı veya zevki kendi anlayış kalıplarına dökmektir. Bunun ilk aşamada başkasının ilgisini çekmeyeceği düşünülebilir. Ama hayatının ötesinin milyonlarca varyasyondan oluştuğunu düşünmek, kendi içinde çığır açıcı bir düşünce olup, ebedi ve ezeli bir güç için bu pek zor değildir. Herkesin kişisel cennet ve cehenneminin olduğu bu kurgusal dünya ilgi çekicidir. Gerek Dante’nin 9 katlı cehennemi gerekse de bir bibliyofilin büyük bir kütüphane şeklindeki cenneti olsun bilinmezin kalın perdesini aralama teşebbüsü okuyanı memnun eder. Borges’in bir öyküsünden ilham alarak cehennemini inşa eden Peck bu güzel novellasıyla yüksek hayal gücünün kıvrımlarına okurlarını davet ederken bilim ve felsefe cephesinden metafizik varoluşa yorumlar getirmeye çalışır.

Klasik mitolojik kalıpların içinde dökülen hikayelerden önemli eserlerin çıktığı, yapılan bu uyarlamaların satış rekorları kırdığı bilinir. Çünkü mitolojinin modası hiçbir zaman geçmez. İki bin küsur yıllık metinlerin nasıl akıllardan silinmeden kaldığının en bariz cevabını bu ilgide aramak gerekir. Kahramanı ve onun efsanevi yürüyüşünü anlatan bu uyarlama eserler Batı’dan bize intikal ettiğinde hep akla bir soru gelir: “Bizde neden bu tarz eserler yok?” Bu sorunun cevabının Azem Sevindik Odysseus isimli eseriyle layıkıyla verir. Böylelikle Batı’daki emsallerini çevirisinden okuyanların eline eşine az rastlanır bir fırsat geçer. Kelimelerin içine sırlanmış edebi tınısı yüksek şiirsel anlatımın okuyanı içine çekeceğine şüphe yok. Üstelik hikayenin çok biliniyor olmasının bir önemi olmadığını fark etmek için birçok sebep vardır. Efsanenin şanına yaraşır bu güçlü anlatımın Batıda yazılan emsalleri gibi ilgi görmesi temenni boyutunda kalmamalıdır.

Okuduğum en etkileyici distopyalardan biri oldu. Marlen Haushofer, yalnızca görünmez bir duvarın ardında hayatta kalmaya çalışan bir kadının hikâyesini anlatmıyor; insanın doğayla, yalnızlıkla ve kendisiyle ilişkisini de sorgulatıyor. Başlarda bir hayatta kalma hikâyesi gibi ilerleyen roman, zamanla çok daha derin ve sarsıcı bir hâle geliyor.

Kadının köpeği, kedisi ve ineğiyle kurduğu bağ özellikle etkileyiciydi. Yalnızlık, sevgi, sorumluluk ve kaybetme korkusu kitabın her sayfasında hissediliyor. En çok da insanın yokluğunda doğanın kendi düzenini sürdürmesi ve insanın aslında bu düzenin ne kadar küçük bir parçası olduğunu fark etmesi düşündürdü beni.

Yavaş ilerleyen ama zihinde uzun süre kalan, atmosferi güçlü ve düşündürücü bir kitap. 1963’te yazılmış olmasına rağmen bugün okunduğunda hâlâ şaşırtıcı derecede güncel. Haushofer’in kalemine ve bu güçlü hikâyeye hayran kaldım. Mutlaka okunmalı.

Değişen öğrenci profili karşısında öğretmenin kendini yenilemesinin ne kadar önemli olduğunu gösteren, öğretmenlik mesleği üzerine düşündüren bir kitap. Özellikle Z ve Alfa kuşağını anlamak, teknolojiyle doğru iletişim kurmak ve teknolojiyi eğitimin amacı hâline getirmeden etkili bir araç olarak kullanmak konusunda güzel öneriler sunuyor.

Bir öğretmen olarak okurken kendi sınıfımı, öğrencilerimle iletişimimi ve kullandığım yöntemleri sorguladığım birçok bölüm oldu. Kitabın yalnızca teknolojiye odaklanmayıp değerler eğitimini, eleştirel düşünmeyi, problem çözmeyi ve öğrencinin kendini keşfetmesini de önemsemesini oldukça değerli buldum. Günümüz öğretmeninin yalnızca bilgiyi aktaran değil, öğrenmeyi öğreten ve öğrencisine rehberlik eden kişi olması gerektiğini hatırlatıyor. Özellikle kendini geliştirmek ve çağın ihtiyaçlarına uygun bir öğretmen olmak isteyen eğitimcilere tavsiye ederim. Metin hocamın kalemi daim olsun, ellerine sağlık!

Taşların Anlattığı, daha anlatıcısını seçerken diğer romanlardan ayrılıyor. Ne var ki kitabı bitirdiğinizde, taşların dile gelmesinin romanın özgünlüğünün yalnızca en görünür tarafı olduğunu fark ediyorsunuz.
Engelli bir çocuğun dünyaya gelişiyle değişen aile dengelerini anlatan yazar, asıl ilgisini bu değişimin kardeşler üzerinde bıraktığı izlere yöneltiyor. Aynı gerçekle karşılaşan çocukların sevgiden korumacılığa, öfkeden kabullenişe uzanan birbirinden farklı tepkilerini yargılamadan anlatması romanın en güçlü taraflarından biri.
Kitabın özgün adı S'adapter, yani "uyum sağlamak". Gerçekten de romanın merkezinde tam olarak bu var: Hayat beklenmedik biçimde değiştiğinde, her insanın yeni gerçekliğin içinde kendine başka bir yer bulma çabası.
Kısa, şiirsel ve böyle ince bir çizgide, duygu sömürüsüne başvurmadan etkileyici olabilen; aile, kardeşlik ve kabullenme üzerine zarif bir roman. Kesinlikle tavsiye ederim.

İnsanlığın en ilkel zamanlarından bugünün çağdaş dünyasına uzanan bir yolculuk… Değişen yalnızca zaman ve şartlar; insanın “en iyi olma”, üstün gelme ve diğerlerinden daha fazlasına sahip olma arzusu ise hep aynı.

Kitap, hırsın, rekabetin ve birbirine üstün gelme çabasının aslında ne kadar beyhude bir emek olduğunu düşündürüyor. İnsanlık ilerledikçe gerçekten ne kadar yol aldık? Daha güçlü, daha başarılı, daha üstün olma uğruna harcadığımız onca çaba, sonunda elimizde ne bırakıyor?

Çizimleri de anlatımını destekleyen, üzerine konuşulabilecek ve düşündürebilecek güzel bir kitap. Tek sevmediğim yanı ise hemen her sayfada yaban domuzu görselinin tekrar etmesi; bir süre sonra biraz dikkat dağıtıcı hâle geliyor.

Bunun dışında, insanın kendisine ve hırslarına dışarıdan bakmasını sağlayan, keyifle okunacak ve üzerine sohbet edilecek bir kitap.