Onaylı Yorumlar

Şiddet, insanın hayvani yanı, iflah olmaz yanı. İnsanın olduğu yerde organize suçlar, organize işkenceler, organize şiddet olayları ya da bireysel suç, işkence, şiddet v.s ler olacaktır. Bosna'da insan avı için av turizmi yapanlar, organ nakli için savaş bölgelerinden insan kaçıran hayvanlar, Gazze de günahsız çocukların okullarını bombalayan insan kisvesindeki hayvanlar Burgess'in romanındaki Alex'ten daha mı masumlar. Distopik bir roman olarak yazdı belki Burgess Otomatik Portakal'ı ama bugün romandaki kurgu ürünü olan ve insanın hayal gücünü aşan davranışların görsel alanda her an farklı şekillerde sunulan yaşamın kaçınılmaz ve sanki düzeltilemez bir durumu gibi lanse edilmesi gerçekten çok ürpertici ve bir o kadarda umut kırıcı bir durum. Okunması gereken ve aynı zamanda ders çıkarılması gereken bir kitap.

Otuz yıl boyunca birlikte mizah yapan, hatta otuz yıl (evlilik dışında) ara vermeksizin beraber anlamlı bir iş yapan kaç ikili var? Benden önceki kuşağı, kendi kuşağımı, sonrakileri etkilemiş ve hala etkilemeye, güldürmeye devam eden radyocu, komedyen, kavuklu ile pişekar Cenk ve Erdem'in yeni kitabı yine kahkahalı, yine ironiyle dolu, yine hicivle sarmaş dolaş. Geyik muhabbeti söylemine katılmıyorum; mizah sadece beyne hitap eden bir muhabbettir ve ciddiye alındığında felsefeyi, sosyolojiyi, edebiyatı kapsar, kucaklar. Cenk ve Erdem nadide bir ikili. Bir taşla beş kuş vururlar. İlk iki kitaplarından sonraki uzun aranın akabinde bu üçüncüsü "Büyütıfıl Dünya" hem sevmeyi, hem de anlamayı yeniden hatırlatıyor. Şahane espriler tam bir olgunluk çağı festivali. Dilerim ki daha uzun yıllar hem radyolardan herhangisinde seslerini duyar, hem de daha nice kitaplarında gülücüklü kelimelerini okuruz. Çocuklarıma onları anlatıyorum. Je t'aime Cenk ve Erdem!

Okurken hem içimi burkan hem de umut duygusunu hissettiren bir hikâyeydi. Özellikle kayıp ve travma yaşayan bir annenin ve kızının hayatlarını yeniden kurma çabasını anlatması beni oldukça etkiledi. Steel, karakterlerin yaşadığı acıyı ve kırılganlığı çok sade ama dokunaklı bir dille aktarmış.
Hikâyede, geçmişin yaralarını taşıyan insanların birbirlerine tutunarak yeniden ayağa kalkma süreci anlatılıyor. Bu yönüyle kitap sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda iyileşme, güven ve yeniden hayata inanma üzerine bir roman. Özellikle küçük kızın yaşadığı korkular ve annesinin onu koruma çabası oldukça duygusaldı.
Danielle Steel’in anlatımı akıcı olduğu için kitap kolay okunuyor. Yer yer olayların biraz tahmin edilebilir olduğunu düşünsem de, duygusal atmosferi ve karakterlerin iç dünyası hikâyeyi sürükleyici kılıyor.
Benim için hüzün ve umut arasında gidip gelen, sıcak ve duygusal bir okuma oldu. Dram ve romantizm sevenlerin keyifle okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Öncelikle kapra yayınevine teşekkür etmek isterim. Çok çok kaliteli bu ve diğer kitapları da bizlere çok makul fiyatlarda buluşturuyorlar.

İnsancıklar kitabına gelecek olur isek; ben ilk başlarda okumakta zorlandım, sonrasında nasıl akıp gitti anlamadım. Mektup kısımlarını okurken çok duygulandım. Yoksulsun ve kendi ihtiyaçlarından kesip hala paylaşmayı düşünebiliyorsun. Beni etkileyen 1. kısım burası idi.

2. kısım ise şu alıntı; Sayfa 78; Tanrı yanımda olacaktır. Sonsuza kadar bir münzevi gibi yaşayamam.

20’li yaşlarda böyle bir eser yaratmak inanılmaz gerçekten.

“Yağmur ve Çocuk”, çocuklara yazılmış şiirlerden oluşsa da aslında sadece onlara değil; içindeki çocuğu unutmayan herkese sesleniyor. Sayfalar ilerledikçe kelimelerin sade ama derin bir ritimle aktığını hissediyorsunuz. Zorlamayan, öğretmeye çalışırken yormayan, aksine usulca kalbe dokunan bir dili var.

En çok etkilendiğim tarafı doğanın şiirlerin merkezinde bu kadar canlı yer alması oldu. Yağmur sadece bir hava olayı değil; ağaçların nefesi, kuşların sesi, toprağın hikâyesi gibi. Ağaçlar, çiçekler, mantarlar… Hepsi birer “canlı karakter” gibi şiirlerin içinde yaşıyor. Bu da kitabı sadece okunur değil, hissedilir bir hale getiriyor.

Cahit Kaya’nın dili gösterişsiz ama içten. Şiirler öğüt vermek için değil, fark ettirmek için yazılmış gibi. Bu da özellikle çocuk edebiyatında çok kıymetli bir denge.

Benim için “Yağmur ve Çocuk”, sessiz ama uzun süre akılda kalan türden bir kitap oldu. Sayfayı kapattıktan sonra bile doğaya daha dikkatli bakma hissi bırakıyor.

Ermiş, aceleyle okunacak bir kitap değil. Bazen bir sayfada uzun süre kalmak, bir paragrafı tekrar tekrar okumak istiyorsunuz. Çünkü Cibran’ın cümleleri ilk okumada güzel geliyor, ikinci okumada anlam kazanıyor, üçüncü okumadaysa insanın hayatına dokunuyor. Altını çizdiğim satırların sayısı arttıkça fark ettim ki aslında kitapta değil, kendimde yolculuk ediyormuşum. Bu eseri bitirdiğinizde aklınızda bir karakter ya da olay değil, içinizde yankılanan cümleler kalıyor. Belki de bu yüzden Ermiş, bir kez okunup rafa kaldırılacak kitaplardan değil; hayatın farklı dönemlerinde yeniden açılıp bambaşka anlamlar keşfedilecek nadir klasiklerden biri.

"Herkesin bir Meri'si vardır..."

Rüzgârın hiç dinmediği bir adada, herkes aynı kadını anlatıyor ama hiç kimse aynı Meri'yi görmüyor. Kimine göre masum, kimine göre günah, kimine göre ise umut... Aslında herkes Meri'ye değil, kendi içindeki karanlığa bakıyor.

En çok etkilendiğim nokta, Meri'nin hikâyesini kendi ağzından değil; onu tanıdığını düşünen insanların gözünden okumamız oldu. Her anlatıcı farklı bir parça sunarken, bir kadının nasıl toplumun önyargıları, dedikoduları ve hırsları arasında ezildiğine tanıklık ediyoruz. Yazarın şiirsel ve akıcı dili sayesinde kendimi İmroz'un o sert rüzgârında yürüyormuş gibi hissettim.

Roman; aşkı, ihaneti, göçü, inancı, yalnızlığı ve kadın olmanın yükünü derin ama sade bir anlatımla işliyor. Kısa olmasına rağmen etkisi uzun süre zihnimde kalacak bir eserdi.

Son sayfayı çevirdiğimde içimde buruk bir sessizlik kaldı.

Hocamızın mukabele dualarından oluşmuş dualar ama Fatma Hanım’ın yine ufuk açan bakışıyla. Surelerin içeriğiyle dua etmek onun yeni kapılar açan bir insan olma özelliğinden kaynaklanıyor. Yayımlanan tüm eserlerinden sıradan olmadan İslam’a daha derin bakabilme becerisine sahip Elhamdulillah. Hep aynı şeyleri söyleyen televizyon hocalarından sonra Hocamız Kur’an ,hadis, siyer ve şemail nurunun aydınlattığı şuurlu bir İslam’i bakış sunuyor. Allah razı olsun. Her yıl kendine verdiği ödevlerle yepyeni çalışmalara imza atıyor. Rabbim yolunu açık etsin. Dualarımız hocamız sağlığına ve ilmine olsun.

David Hunter serisinin Türkçede yayımlanan tüm kitaplarını okudum ve polisiye sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edebilirim. Özellikle adli antropoloji ve bilimsel ayrıntılar hikâyelere büyük bir gerçekçilik katıyor. Simon Beckett’ın anlatımı ilk sayfalarda sakin ilerlese de sabreden okuru giderek yükselen temposuyla tamamen içine çekiyor. Yazar, şüpheyi ustalıkla yönetiyor; sizi farklı ihtimallere yönlendirirken gerçek suçluyu son ana kadar gizlemeyi başarıyor. Üstelik bu ters köşeler yapay değil, olay örgüsünün doğal bir sonucu olarak karşınıza çıkıyor. Serinin en sevdiğim yönlerinden biri de David Hunter’ın sadece cinayet çözen bir karakter olmaması. Her kitapta yaşadığı olaylar onu değiştiriyor, yıpratıyor ve bu gelişimi sonraki romanlarda da hissediyorsunuz. Çeviriler de oldukça başarılı. Kitaplar birbirine bağlı olduğu için seriyi mutlaka yayın sırasına göre okumanızı öneririm.

Sadece ismen bildiğim Ayşe Şasa'nın hayatını konu edinen bir dizi izlemiştim. Ardından kitaplarını edinmek istedim ve Bir Ruh Macerası ile başladım. Kitapta batılılaşma, modernleşme adı altında yok olup giden bir neslin de hikayesi var aslında.
Osmanlı döneminde, kendilerine yaraşır şekilde İslamı güzel yaşayan insanların nesillerinin nasıl da kayıp gittiğini okuduğumuz acı bir gerçek maalesef...
Ayşe Şasa aradığı hakikatı tasavvufta ve tefekkürde buluyor. Ve şunu anlıyoruz yetiştiği ortam ne kadar acı verici olsa da bir tek anneannesinin küçücük bir yaklaşımı ruhuna tohumlar serpiyor ve zamanı geliyor o tohumlar bir bir gün yüzüne çıkıyor. Ben okurken hiç sıkılmadan, ibretler alarak okudum. Şimdi sırada Delilik Ülkesinden Notlar var.
Keyifli okumalar dilerim.