Onaylı Yorumlar

Yansımanıza baktığınızda kendinizden kaçamayacağınızı bilmenin tedirginliği var bu kitapta. Dostoyevski, Golyadkin’i delirtmemiş, sadece kibirli topluluğun ve görünmez olma korkusunun bir insanı nasıl ufak ufak kemirdiğini göstermek istemiş gibi geldi bana.
İki Golyadkin var karşımızda. Biri gururundan ve kırılganlığından adım atamayan, diğeri ise çoğunluğun tam da istediği gibi pişkin, kurnaz, başkalarının omuzuna basarak yükselen taklit. Biz hep o ilk Golyadkin’iz aslında. Ne zaman bir ortama uyum sağlamak için kendimizden ödün versek, kendi ötekimizi besliyoruz.
Kitabı okudukça ona acımaktan ziyade tamam, geçti, bak buradayız gibi cümleler kurmak istedim. Çünkü onun telaşı, sevilmek ve onaylanmak için çırpınan çoğunluğun en net hali. İnsan, kendi gölgesiyle rekabete girdiğinde kesinlikle yenilir. Golyadkin kaybetti ama bize şefkatin ve bir insanı olduğu gibi kabul etmenin ne kadar hayati olduğunu çok güzel öğretti.

Okumakta geç kaldığım bir kitap oldu ve bunun hüznünü yaşıyorum. Tante Rosa’yı bitirince “Tüm kitaplarını okuyacağım.” demiştim. Şimdiyse “Okumalıymışım.” diyorum. Bu kitapla birlikte yazarın dördüncü eserini okumuş oldum. Okuyun, okutun.

Sevgi Soysal, yalnızca bir gözaltı gecesini anlatarak 12 Mart döneminin baskı atmosferini ve insan ruhunda açtığı yaraları etkileyici bir şekilde aktarıyor. Romanın en güçlü yanı, politik söylemlerden çok karakterlerin korkularına, umutlarına ve dayanışmalarına odaklanması. Baskı dönemlerinin hayatın her kademesine nasıl nüfuz ettiğini okurken çok daha iyi anlıyorsunuz. Sade ama yoğun anlatımıyla özgürlüğün değerini en sıradan anlar üzerinden hissettiren, dönemin ruhunu anlamak isteyen herkesin okuması gereken güçlü bir roman.

Girişte yer alan Semih Gümüş’ün yazısı da romanı anlamak açısından oldukça açıklayıcı. Şimdiden iyi okumalar diliyorum.

Uyumadan önce birkaç sayfa okuyup bırakırım diye elime aldım ama kendimi kitabı bitirmiş buldum. Gerçekten aşırı akıcı ilerliyor. Sadece son sayfalarda tempo biraz düştü ama onun dışında okurken hiç sıkmadı.

Bu, Jean Teulé’den okuduğum ikinci kitaptı. Açıkçası keşke ilk bunu okusaymışım diyorum. Yazarı ilk kez okuyacaklar için bence İntihar Dükkanı çok daha iyi bir başlangıç kitabı çünkü hem daha akıcı hem de hikâyesi okuyucuyu kolayca içine çekiyor.

Konusunu da oldukça sevdim. Alan’ın bebekliğinden itibaren ailesinin aksine hayata umutla bakması, her şeyin iyi tarafını görebilmesi ve zamanla bu bakış açısını ailesine de yavaş yavaş aktarışı çok hoşuma gitti. Jean Teulé ile tanışmak isteyenlere ilk olarak bu kitabı gönül rahatlığıyla öneririm.

Hyunam-Dong Kitabevi… benim için bir kitaptan fazlası oldu. Hayatın koşuşturmasından sıyrılıp içimi ısıtan ve beni sarıp sarmalayan sıcacık bir kitabevinde buldum kendimi. Karakterlerin gündelik yaşamlarında birbirleri ile kurdukları gündelik iletişimlerde bile hem sakin ve huzurlu hem derin sohbetler okuyoruz. Öyle bir kitap ki yorgunluktan bitap düştüğüm gecelerde okumaya kıyamadığım ve her bir sayfanın huzurunu harcamaktan ve yeterince hissedememekten korktuğum bir kitap haline geldi. Çok tatlıydın Hyunam-Dong Kitabevi. Bir kitabevi nasıl ayakta tutulur diye sıkça soruyordu baş kahramanımız ve bence bunu başardı benim aklımda hep ayakta kalacak ve biraz sakinlik, huzur istediğimde kahvemi alıp ışınlanacağım bir kitabevi olacak Hyunam-Dong Kitabevi.

Geleceği Anlatırken Bugünü Hatırlatan Bir Roman

Binlerce Mavi, bilimkurgu çatısı altında ilerleyen ama aslında insan ilişkileri, aile, kayıp ve yaşamın hızı üzerine kurulu, içimi ısıtan bir romandı. Yaklaşık yüz yıl sonrasını anlatan bu gelecekte robotlar hayatın pek çok alanında insanların ve hayvanların yerini almış durumda. Buna rağmen kitabın asıl meselesi teknoloji değil; insanın giderek hızlanan hayat içinde neyi kaybettiği.

Dili sade, yalın ve sakin; anlatımı da anlattığı mesele gibi acele etmiyor.

Bende bıraktığı duygu ise çok netti: Seni mutlu eden şeylerin peşinden git, engeller karşısında yılma ve hayatın hızına kapılıp sevdiklerini ihmal etme. Çünkü zaman gerçekten çok hızlı geçiyor.

Bence bu kitabı sakin anlatımları, duygusal ama ajitasyona kaçmayan hikâyeleri, aile ilişkilerini ve “yumuşak bilimkurgu”yu sevenler çok sever. Gerçek bir bilimkurgu, yoğun aksiyon veya sürekli olay bekleyenler içinse biraz yavaş kalabilir.

Hüseyin Rahmi Gürpınar’dan yine keyifle okuduğum eserlerden biri oldu. Benim için 8/10’luk bir kitaptı. İçerisinde romantizm, komedi ve dönemin büyük felaketlerinden biri olan kuyruklu yıldız paniğini mizahi ve düşündürücü bir şekilde ele alan farklı bir konu işleniyor. Bu yönüyle oldukça ilgi çekiciydi.

Kitap genel olarak akıcı ilerlese de Hüseyin Rahmi Gürpınar’ı daha önce hiç okumamış biri için dil ve anlatım bakımından biraz zorlayıcı olabilir. Bu yüzden yazarı tanımaya bu kitaptan başlamanızı pek önermem. Bence üçüncü ya da dördüncü kitabı olarak okunursa çok daha keyifli olacaktır.

Kitapta özellikle kadınlara dair değinilen düşünceler ve toplumsal eleştiriler oldukça hoşuma gitti. En sevdiğim noktalardan biri ise İrfan’ın dış görünüşe değil, saf ve içten bir sevgiye âşık olmasıydı. Bu, hikâyeye ayrı bir güzellik katmış.

Ben kitabı severek ve beğenerek okudum. Hüseyin rahmin’nin kalemini sevenlerin de keyifle okuyacağını düşünüyorum.

10/10

Melike İlgün’den okuduğum ilk kitaptı ama son olmayacağı kesin.
İlk sayfalarda “Sonunu tahmin ettim.” diye düşündüm. Hatta Hasret ile Furkan’ın kesin evleneceğine emindim. Fakat yazar öyle bir final yazmış ki, bütün tahminlerimi boşa çıkardı. Son sayfayı çevirdiğimde bir süre kitabı elimden bırakamadım.
Bu hikâyede beni en çok etkileyen şey ise Hasret’in iç dünyasıydı. Onun eksiklik hissi, kırgınlıkları ve hayata tutunma çabası bana birçok yerde kendimi hatırlattı.
Melike İlgün’ün kalemini ilk kez okudum ama anlatımı o kadar akıcı, duyguları o kadar gerçekti ki karakterler bana kurgu gibi gelmedi. Sayfaları çevirmedim, sanki onların hayatına tanıklık ettim.
Ben bu kitabı sadece okumuş olmadım; hissettim, düşündüm ve finaliyle gerçekten şaşırdım.
Melike İlgün’ün okuduğum ilk kitabıydı ama son olmayacağı kesin. Diğer kitaplarını da en kısa zamanda kitaplığıma ekleyip tek tek okumayı dört gözle bekliyorum. ️

İlahiyatçıların Sait hocası, Kur'an'ı temel alan İslam anlayışının ülkemizdeki öncü isimlerinden, aklını geleneğe, moderniteye, mezhep, ideoloji ve cemaat yapılanmalarına kiraya vermeyen, delilin çocuğu olarak hür bir düşünceye sahip, nevi şahsına münhasır bir ilim, fikir ve hareket insanı. İkna etmeye çalışmaz, izah eder. İkramı bol, cömert, babacan bir abi. Fikirleri dinler, baskı ve tahakküm değil tahammülün hakim olduğu derslerin hocası. 1980 sonrası ilahiyat camiasının serencamını hem kişiler hem de fikirler üzerinden iz sürdüren bir hatırat. Hocamızın kendisiyle yapılan söyleşiler, hayatına girmiş şahsiyetlerin şahitlikleri ile kaleme alınmış bir hayat hikayesi. Fikirleri ile ilahiyat camiasında sevenleri kadar yerenlerinin olduğu sıradışı bir müfessir. Görüşleri ile üzerimizde hakkı olan hocama Rabbimden rahmet dilerken hatıratın hazırlanmasında emeği geçenlere şükranlarımı sunarım. Bu eseri ilahiyata ilgi duyan herkes okumalı, tanımalı ve fikirlerinin özetine sahip olmalıdır.

Bazı kitaplar vardır, yalnızca cümleler dökülür yavaş yavaş içerisinden. Anlattıkları içinizi kanatmaz ya da bir anda nereden geldiği belli olmayan bir tokatla yüzünüzü bulmaz. Anlatımı nahiftir, kelimeler üzerinde dans eder ve okuduktan sonra hatırladıklarınız yalnızca enstrümantal müziğin çağlayan sesidir. Ritmi giderek artmaz belki ama ağzınızda öyle bir tat bırakır ki üstünden günler geçse de iyi ki okumuşum dersiniz. Adına münhasırdır bu eser. İsmi gibi Bilinmeyen Sular'dır. Yazar, okura bilmediği karanlık sularda yüzdürür, tam tamına on öykü boyunca. Karanlık deyince aklınıza karamsar, canınızı acıtacak öyküler gelmesin. Belki anlatılanlar üzücüdür ama öyle bir edebi dile bürünmüş ki sonunda yüzünüzde kalan acıyla karışmış bir tebessümdür.

Kitapta, gözüme en çarpan konulardan biri yazarın diyalog anlatımına son derece hakim olması. Öykülerin bir kısmında bol miktarda diyalogla karşı karşıyasınız. Ve yazar, okuru sıkmadan son derece başarılı bir şekilde diyalogları işlemiş.

Eser çocuklar için yazılmış olmasına rağmen yetişkin biri olarak bende okudum, istifade ettim ve çok beğendim. Konusu, içeriği itibariyle, çağımız şartlarında, sanki bir yaraya parmak basmak yada bir hastalığın tedavisi için yazılmış gibi. Kitap öyle bir iddiada bulunmasa da hadis karşıtlığı gibi bir hastalığın tedavisi yada böyle bir fitnenin önüne geçmek için yazılmış. Çocuklarımızın yönünü ve ufkunu aydınlatma da başarılı olacağına inanıyorum. Yazarının eline, gönlüne sağlık, çok kıymetli bir çalışma ortaya koymuş. İslamın doğru anlaşılmasında daha nice eserler ortaya koyması dua ve temennilerimle...