Onaylı Yorumlar

Georges Perec ile ilk defa bu kitapla tanıştım ve açıkçası beni tamamen kendine hayran bıraktı. Harikalar Odası, ilk bakışta zengin bir adamın tablo koleksiyonunu ve açık artırma sürecini anlatıyor gibi görünse de aslında arkasında müthiş bir bulmaca barındırıyor.

Hikaye ilerledikçe resimlerin ve ayrıntıların içinde kayboluyorsunuz. Perec, detaylarla sanki okurla tatlı bir oyun oynuyor. Sanat dünyasını ve insanların koleksiyon tutkusunu ince bir mizahla ele alırken, kitabın sonundaki sürprizle de insanı gerçekten hayrete düşürüyor. Bir hikayenin sadece konusuyla değil, anlatım biçimiyle de nasıl böyle etkileyici olabildiğini görmek harikaydı.

Yalnız şunu belirtmeliyim ki; sanat tarihine, tablolara ya da resimlere ilginiz yoksa bu kitap sizi mutlu etmeyebilir. Ancak bu alana merakınız varsa, tam anlamıyla bir şölen.. Okuma listenize mutlaka almalı, bu özel kurgunun tadını çıkarmalısınız. Perec’in diğer kitaplarını da kesinlikle okuyacağım.

Murakami’nin dünyasına ilk adımı attığımda kendimi yabancı hissettim. Hikâye ağır ilerliyor, karakterler mesafeli duruyor ve “Acaba bana göre değil mi?” diye düşündüğüm anlar oldu. Ama sayfalar ilerledikçe roman beni yavaş yavaş içine çekti. Gerçekle düş arasında kurduğu o ince çizgi, yalnızlık, hafıza ve insanın iç dünyasına dair anlattıkları beni derinden etkiledi. Kitabı bitirdiğimde yalnızca bir hikâye okumamış, sanki uzun ve tuhaf bir rüyadan uyanmış gibiydim. Üzerinden günler geçmesine rağmen bazı sahneler ve hissettirdikleri zihnimden çıkmadı. Her okurun sabır göstermesi gereken bir kitap olabilir ama o sabrın karşılığını fazlasıyla veriyor. Benim için okudukça büyüyen ve bittikten sonra asıl etkisini gösteren romanlardan biri oldu.

Ulis Fransa'da özel eğitim gerektiren çocukları eğiten programa verilen isimmiş. Fabien Toulme'nin down sendromlu bir kızı olduğunu Beklediğim Sen Değildin adlı çizgi romanından bildiğimiz için bu kitap da şaşırtmadı. Bana gayet iyi geldi zira bu tip gerçek hayata dair çizgi grafik romanlara bayılıyorum. Ama çok genç yaştaki okurları belki biraz sıkabilir. Tipik Toulme kurgusu, benim gibi eser sahibinin hayranlarındansanız severek okursunuz. Rahatlıkla bir film ya da dizi yapılabilir de bir hikayesi var.

Yıllar önce biri demişti ki; Klasikleri gençken bir de yaşlanınca okumak gerek.25 yaşında babamın kitaplığından alıp okuduğum (eski bir baskıydı) Anna Karenina'yı 30 yıl sonra tekrar okudum. Kitabı yorumlara bakarak seçtim. Çevirisinin en iyi bu olduğu yazılmıştı. İki cilt olmasıda elde tutmayı kolaylaştırıyor. Çok kalın kitaplar bu nedenle beni zorluyor. Kitabı ikinciye okuyup konusunu bildiğim halde aynı lezzeti aldım. Bu yaşımdaki bakış açımla toplumun iki yüzlülüğünü, Anna' ya yapılan haksızlığı ve Anna'nın yaşadığı kapana kısılmışlık duygusunu, çaresizliğini içimde hissettim. Yavaş yavaş sonuna giden yolda ilerleyişi canımı acıttı. Yine yaşım itibarıyla 1935 yılında çevrilen Clarence Brown yönettiği Greta Garbo ve Fredric March başrolleri paylaştığı siyah beyaz Anna Karenina filmini özellikle tavsiye ederim. Bence en iyi uyarlama.

Bu kitap ile Freud, toplumun kökenini, insanları bir arada tutan şeyi psikanaliz yardımı ile açıklamaya çalışıyor. Oldukça cesur bir eser, gelişmemiş medeniyetleri inceleyip, günümüz teknoloji ile bile kanıtlayamayacağımız hipotezlerde bulunuyor. Çok sübjektif bir eser olduğu için dediklerine katılıp katılmamak okuyucuya kalıyor, şahsen katılmadığım pek çok noktası olmasına rağmen okuması ilginç bir kitap. Bilimsel bir metin gibi düşünmekten ziyade, felsefe ve psikoloji arasında tartışmaya açık bir eser. Freud okumaya başlamak isteyenler bu kitaptan başlayabilir. Okurken anlamadığınız kelimeleri araştırmak gerekiyor. Çevirisi de güzel. Tavsiye ederim.

John Steinbeck’in kalemiyle tanıştığım ilk kitap oldu ve bende çok derin bir iz bıraktı. Kitabın değindiği konular, hikâyenin ilerleyişi ve akıcılığı gerçekten etkileyiciydi.

En çok da Lennie karakteriyle güçlü bir bağ kurdum. Onu okurken içimde sürekli bir hüzün vardı. Saflığı, masumiyeti ve dünyayı algılayış biçimi beni derinden etkiledi. Sonunda yaşananlar ise beni gerçekten çok duygulandırdı. Son sayfaları okurken gözlerim doldu; ilk defa bir kitabı okurken bu kadar yoğun duygular hissettiğimi söyleyebilirim.

Benim için kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir eser oldu. Fareler ve İnsanlar, yalnızca okunan değil, hissedilen kitaplardan biri. Lennie her ne kadar hikâyede aramızdan ayrılmış olsa da kalbimin bir köşesinde yaşamaya devam edecek.

Herkesin hayatında en az bir kez okuması gereken, unutulmayacak eserlerden biri olduğunu düşünüyorum.

Derya Sönmez’le ilk karşılaşmam bu kitap sayesinde oldu. Aldığı ödüllerin yarattığı beklenti yüksekti; sayfalar ilerledikçe bunun karşılıksız olmadığını gördüm. On bir öykü boyunca insanın en kuytu köşelerine, görünmeyen yaralarına eğilirken, beklenmedik anlarda doğaya, ormana ve hayvanlara açılan ince patikalar kuruyor. Dili yalın ama derin; okurken dinginlik hissi veren cümleleri, kitap kapandıktan sonra gerçek ağırlığını bırakıyor. Bazı öykülerde zihne usulca yerleşen o ince “acaba?” duygusu uzun süre peşimi bırakmadı. Her metin aynı ölçüde bana yaklaşmasa, bazıları bilinçli bir eksiklik hissiyle sonlansa da, kitabın kurduğu atmosfer ve anlatım gücü bunların önüne geçti. Son zamanlarda okuduğum en etkileyici öykü kitaplarından biri oldu; Derya Sönmez ise bundan sonra merakla takip edeceğim yazarlardan biri.

Türkiye'de, okullarda tarih öğretilmiyor; resmi ideoloji öğretiliyor. Tarihi gerçekleri anlayabilmek için farklı kaynakları birlikte okuyup, değerlendirmek gerekiyor. Zabel hanım, bir Ermeni olarak muhakkak ki kısmen de olsa taraflıdır ve bazı bilgileri sorgulamadan kabul etmiştir. Ancak, yazdıklarında haklılık payı da bolca bulunmaktadır. Beklediğimden çok daha tarafsız bir eser buldum. Türk tarafının bakış açısını taşıyan eserleri de okuyunca, Adana olaylarının, zaten karışık olan bir dönemde, otoritenin kısmen ortadan kalktığı anlarda, devlet yöneticileri tarafından değilse de, bazı başka iç güçler tarafından gerçekleştirilen planlı eylemler olduğu anlaşılıyor. Bunların çeşitli gruplara karşı tekrarlanmaması için okumak gerekir. Ahmet Erdoğdu ve Seda Bayındır Uluskan'ın kitaplarıyla birlikte okunmasını tavsiye ederim.

Senai Demirci’yi yıllardır okurum. Aralıklarla okurum ki tek yazarla hayatıma devam etmemek için. Ama kendisi her kitabında o kadar akıcı ki! Konu her bir kitabından bağımsız ve akılcı ilerliyor…Bu kitabında ise yazar Mevlana’nın hikayelerinden yola çıkarak kendi terapilerindeki izlediği yolların nasıl kesiştiğini açıkça ortaya koyuyor. Mesleği hekimlik olan bir yazarın böylesi kaleminin güçlü olacağını aklıma hiç getirmezdim. Psikiyatri alanında uyguladığı yöntemler ve düşünce gücü aslında mesleğine olan sevgisine bir kanıt. Kitabın özeti ise kapağındaki cümlede gizli. “Ey kafesine tutkun kuş, sana kanatlarını hatırlatmaya geldim.” Tüm kitapyurdu kurtlarına Senai Demirci tavsiye ederim.

Oğuz Atay Oyunlarla Yaşayanlar’da, tiyatro formu üzerinden aslında bütün insanlığın çıkmazını anlatıyor. Karakteri Coşkun Ermiş üzerinden anlattığı şey çok net: Gerçek hayatın soğukluğu ve sıradanlığı karşısında insanın çareyi kendi zihninde yarattığı oyunlara sığınmakta bulması.
Oğuz Atay, oyunda hayal ile gerçek arasındaki ince çizgiyi çok silik çizmiş, bir noktadan sonra karakterlerin nerede rol yapmayı bırakıp nerede kendileri olduğunu ayırt edemedim. İnsanın üzerindeki toplumsal baskıyı ve çevresine yabancılaşmasını kendine has ince düşünceleri ile çok güzel işlemiş.
Günün sonunda bize gösterdiği şey bir kaçış hikayesinden fazlası. İnsanın ayakta kalabilmek için uydurduğu oyunların, zamanla nasıl birer hapishaneye dönüştüğünü gün yüzüne çıkaran bir eser.

Gerçek hayatın ağırlığı altında ezilen insan ayakta kalabilmek için oyunlar icat eder. Ancak en sonunda oyunlar gerçek, gerçekler ise çekilmez birer oyun haline gelir.