Onaylı Yorumlar

Beyza Alkoç sevdiğim yazarlardan biri. Kurguları, karakterlerin isimleri çoğu şeyi hoşuma gidiyor. Karantina serisinin en sevdiğim kitabı. Bu kitabı okurken ki keyifi serinin diğer kitaplarında bulamadım. Tam lise kurgusu tarzında. En sevdiğim iki türün birleşimi diyebiliriz. (Polisiye ve lise kurgusu). Burak'ın esprilerini, Mert'in hemen çözüm bulmaya çalışması, Onur'un sinir ve kıskançlık krizleri; Zeynep'in sürekli kaçırılması... Eğer lise kurgularını ve polisiye tarzı kitapları seviyorsanız okumanızı öneririm.

Her ne kadar okudum bitti desem de aslında öyle tek oturuşta bitebilecek bir kitapla gelmedim. Üstünde uzun uzun düşünülecek, sindirerek okunacak başladığınızdaki sizle bitirdiğinizdeki siz arasında farklarla dolu bir kitapla geldim.
Bavul hazırlamadan, herhangi bir araca binmeden yolculuğa çıkmaya hazırsanız başlıyorum. ️
Yazarın kalemiyle geçtiğimiz senelerde “ Sonsuzluğun Işığı” adlı kitabıyla tanışmıştım. Anlatımı sade, dili yalın ama etkileyiciydi.
Bu kitapla yazarı bir kez daha tanıma şansım oldu.
Gelelim yolculuğumuza ( kitabımıza); Yolculuğa çıkarken kişisel gelişim kitapları gibi bir kaçış öğretisi vermiyor. Tam tersine mevcut durumunuza; tasavvuf, felsefi ve modern çağın bakışıyla kendinize yöneltiyor.
Düşünmekle başlayıp, özne nedir, benlik nedir, akıl nasıl çalışır, birlik ne demektir, boşluk nedir ve farkındalık nedir sorularının her sayfa da sizin cevaplayacağınız şekilde anlatımıyla sorgulatırken kendi benliğinize giden bir yolculuğa çıkıyorsunuz.

Çocukların dünyasını büyük laflar etmeden, onların gözünden anlatan sıcacık bir hikâye. Betül ve Mustafa'nın yeni bir okula alışmaya çalışırken yaşadıkları dışlanmışlık, üzse de verdikleri mücadeleyi keyifle takip ettim. Özellikle dostluklarının birbirlerine güç vermesi ve pes etmek yerine çözüm aramaları çok güzeldi.
Kitap, zorbalık, dayanışma, adalet ve emek gibi önemli konuları çocukların anlayabileceği sade bir dille ele alıyor. Okurken sadece eğlenmiyor, aynı zamanda empati kurmayı ve farklı yollarla da başarıya ulaşılabileceğini hatırlıyorsunuz.
İlkokul ve ortaokul çağındaki çocukların severek okuyacağı, öğretmenlerin ve ailelerin de gönül rahatlığıyla önerebileceği, hem düşündüren hem de umut veren güzel bir çocuk kitabı.

Boğaziçinin çok güzel, masalsı ve doğal halinin korunduğu son demlerine denk gelen çocukluk anılarının sanatsal üslupla anlatıldığı müthiş anılar...
Yazarın Boğaziçinin doğa ve medeniyetinin her ayrıntısına hakim oluşu, bunların psikolojik etkisini sanatlı anlatması harika!
Bu arada yazarın sanatçı kimliğinin oluşmasında Boğaziçi ve medeniyetinin etkisi de anlaşılıyor.
Kitap anılardan oluşuyor tüm anıları roman okur gibi tek seferde okuyup bitirmekten ziyade şiirsel olduğu için birer ikişer tadına vararak okumak daha mantıklı. Keyifli okumalar...

İlgi çekici ve merak uyandıran konusuyla neredeyse her sayfasında gerilimi iliklerime kadar hissettiğim güzel bir okuma oldu benim için.
Bir gün her zamanki gibi uyandığınızı düşünün, kalkıp işinize gidiyorsunuz veya ne yapıyorsanız onu yapıyorsunuz. Her şey normal gibi görünse de aslında hiç de öyle olmayan şeyler olduğunun rahatsız edici farkındalığını varıyorsunuz. Gördüğünüz, tanıdığınız insanlar hâlâ orada ama bir şeyler eksik, fiziki olarak hâlâ tanıdığınız o insanlar ama bir şeylerden yoksunlar, onlar da duyguları.
Dünya istila edilmeye çalışılıyor, uzaydan geldiği düşünülen kapsüller sizin bedeninize bürünüyorlar. Sizi yok edip, bilincinizin farkında olduğunuz yeni bir siz yaratıyorlar ama duygulardan yoksun olarak...
Eğer çoğu zaman şikâyet ettiğimiz o duygulardan yoksun bir şekilde yaşama şansınız olsaydı bunu kabul eder miydiniz? Bence kitaptaki asıl mesaj buydu.
Kesinlikle öneridir.

“Dünyayı anlattığımız kelimelerde dünyalık vardır,” der Nuriye hocamız.
Bu romanı okurken kendimi bulduğum yerde dünyalık yoktu. Asâ, anlatılan bir hikâyeden çok insanın iç âlemine tutulmuş bir ayna gibiydi.

Hz. Musa’da mücadeleyi ve adalet arayışını, Hz. Hızır’da hikmete teslim olmayı, Hz. Asiye’de zulmün ortasında sarsılmayan imanı gördüm.
Yohebed… Kur’an’da Rabbimiz’in “kalbini sağlamlaştırdık” buyurduğu kadın; Hz. Musa’nın annesi. Yohebed’den teslimiyeti öğrendim. “Anneler Yohebed olursa, çocuklarımız Firavun’un sarayında Musa olur.”

Maşita…
Maşita’da ise ateşe yürüyen bir sadakati gördüm. Evlatlarını gözlerinin önünde ateşe vermesine rağmen sarsılmayan bir iman, tereddütsüz bir teslimiyet…

Okudukça kelimeler geride kaldı; sabır, teslimiyet ve hakikat üzerine derin derin düşündürdü.

Bu senenin okuduğum en güzel romanıydı.

Benim için bu yıl okuduğum en etkileyici ve en verimli eserdi. Kitapta Kur’an’ın “Ahsenü’l Kasas” olarak adlandırılan Yusuf Suresi çok derin bir şekilde ele alınıyor. Hocamız tefsirde ayetleri yalnızca açıklamakla kalmıyor; kelime kelime ilerleyerek hem akademik anlamlarını hem de tasavvufi derinliklerini aktarıyor. En dikkat çekici bölüm ise giriş kısmıydı. Burada Musa (as) ile Yusuf (as)’ın Kur’an’da anlatılan hayatları karşılaştırılıyor; benzerlikleri, zıtlıkları ve verilen mesajlar ele alınıyor. Bu bağlantıları daha önce hiç bu şekilde düşünmemiştim. Kitabı okurken Kur’an’daki her kelimenin ne kadar derin hikmetler taşıdığını yeniden idrak ettim. Eser sadece bir tefsir değil, aynı zamanda bir tefekkür yolculuğu. Kıssalara bakışımı da değiştirdi; artık yalnızca olayları değil, verdiği mesajları da okumaya çalışıyorum. Tefsir henüz tamamlanmadığı için ikinci kitabı sabırsızlıkla bekliyorum.

Tahsin Yücel’in daha önce Yalan ve Komşular adlı romanlarını okumuştum. Son olarak Vatandaşı da bitirdim ve bir kez daha ne kadar büyük bir dil ustası olduğunu gördüm.

Onu diğer yazarlardan ayıran en önemli özellik, en sıradan olayları bile derinlikli ve düşündürücü bir anlatıya dönüştürebilmesi. Kendine özgü üslubu, ince ironisi ve güçlü dili sayesinde okuru yalnızca hikâyenin değil, cümlelerin de peşinden sürüklüyor.

Her kitabında aynı özeni ve edebî gücü hissettim. Farklı bir tarzı var; alışması zaman alabilir ama bir kez içine girince bıraktığı tat gerçekten bambaşka.

İmam Gazâlî; gıybeti, dedikoduyu, yalanı, boş konuşmayı, kırıcı sözleri ve dilimizin bizi farkında olmadan nasıl günaha sürükleyebileceğini öyle sade ama etkileyici bir şekilde anlatıyor ki, okurken sürekli kendinizi sorguluyorsunuz.
En çok da şunu düşündüm: Bir insanın karakterini en çok dili ele veriyor. Bazen tek bir cümle bir gönlü onarırken, bazen de yıllarca unutulmayacak bir yara bırakabiliyor. Açıkçası bu kitap, etrafında sürekli dedikodu yapan, insanları eleştiren, laf taşıyan ve “narıçlık” yapmayı alışkanlık hâline getiren herkese hediye edilmesi gereken eserlerden biri. Ama dürüst olmak gerekirse, başkasına almadan önce herkesin kendisi için okuması gereken bir kitap.
Çünkü kitabı bitirdiğinizde başkalarının dilinden çok, kendi dilinizi sorgulamaya başlıyorsunuz. Ve bence kitabın en büyük başarısı da tam olarak bu.

Dirlik Düzenlik Apartmanı, ortak mekân üzerinden kurulan altı hacimli öyküden oluşuyor. Öykülerin her biri yirmişer sayfalık ve karakterler apartmanın sakini. Metinlerdeki tüm karakterlerin gerçeğe uygun olduğunu, farklı toplumsal tabakalardan olsa da o karaktere ait bir dilin kurulduğunu görebiliyoruz. Özellikle bu yanıyla güçlü bir kitap. Yazar iyi bir hikâye anlatıcısı. Buna daha metnin başında yer alan, apartmanın anlatıldığı "Prelude" kısmından itibaren denk geliyoruz. Öyküler sadece ortak mekâna dayanmıyor, Selvi Boylum Al Yazmalı filmi ya da bozacı gibi laytmotifler kullanılarak birbirlerine teyelleniyorlar da. Kurulan bu yapı nedeniyle kimi karakterleri her öyküde görüyoruz. Bunun bir avantajı olmakla birlikte karakterin hikâyesini parça parça da olsa tekrar okumak gibi bir negatif yanı da bulunmakta. Ayrıca tematik bir öykü kitabı olmasının da dezavantajıyla metinlerin finalleri hacimlerine rağmen biraz zayıf kalıyor. Yine de sonuç olarak gayet başarılı bir eser.