Onaylı Yorumlar

Derinin soğukluğu somut bir şekilde hissedilebilir ama büyülü gerçeklik sosuna bulanmış bir deriyi hisseder oluyorsanız yazar üzerine düşeni yapmıştır. Uzak diyarlar, sürpriz dolu maceralarla birlikte görülmemişi gözler önüne sererler. Kendisine yabancılaşan insanın inziva planları olduğu gibi dünyanın değişken havasının ahvali de insanı etkiler. Yağmurdan kaçarken doluya tutulanın dramı mı acıdır, yoksa kaçılan doğa mı daha zalimdir bilinmez. Ama insanoğlu her durumda ziyanda olmanın acısını çeker. Pinol, insanı doğanın dişlileri arasında ezerken toplumdan daha güçlü bir canavarı kullanır. Aslında Pinol cehennemleşen mekana bile adapte olabilen insanın potansiyeli karşısında saygı bekler. Farklı kurgusu ile insan doğasının bilinmezlerinin keşfedilmesi için Pinol’un eseri fazlasıyla yönlendiricidir. Öteki olan insanın ötekine karşı tutumu ise hayatiyetin yeni bir analizidir. Sonuçta akla abes gelen şeyler bile akılla bilinmeye başladığında büyü bozulmaya başlar.

Cadılık, toplum tarafından "kötü" olarak algılanan çoğu şey gibi, erkek dışı cinsiyetle ilgili olarak algılanmış, şu erkek-egemen dünyamızda; yüzyıllardır.

Dişi ya da, son yüzyıllarda homoseksüel kişiler, cadılıkla toplumdan dışlanmış, yargılanmış, mahkûm edilmiş, yakılmış hatta..

Gibson, 16. yüzyıldan 21. yüzyıla, Avrupa, Amerika ve Afrika'dan örneklerle bunu anlatıyor.

Çeviri pek sorunlu olmasa da; editörlük açısından bazı eksikleri olan bir çalışma.

"Cadılık" konusuna ilgi duyanlar, okuyabilir.

Gelecekte bir zamanda; Yasallar olarak adlandırılan ve yüksek teknoloji ile yönetilen bir bölge ve Sürgünler olarak adlandırılan, günümüze benzer şartlarda doğal bir yaşam sürülen bir bölgeden bir kadın ve bir erkeğin yolları kesişiyor ve diğer bölgenin koşullarıyla daha önce hiç karşılaşmamış olan bu iki insan birbirini kendi yaşam biçimlerinin daha iyi olduğuna ikna etmeye çalışıyor.

Yasallar bölgesinde tüm hayat yapay zeka destekli programların insanların her anını takip ve kontrol ederek onları yönlendirmesiyle sürerken Sürgünler bölgesinde ise teknolojiden oldukça az yararlanılan doğal yaşam koşulları hüküm sürüyor.

Romandaki en önemli ikilem; insanlar için seçme hakkını yapay zekaya vermek mi daha faydalı yoksa karar mekanizması tamamen insanlarda mı olmalı?

Son yıllarda hayatımızı etkisi altına alan yapay zeka fırtınasını anlamak için okunabilecek etkileyici ve sorgulatıcı bir roman.

Bir sözlükten fazlası. Keyifli. Seçtiği kelimeler gerçekten çok güzel, çok eski, eskimesi istenmeyen, yeri doldurması zor kelimeler. Arapça ve Farsça kökenli kelimeler ağırlıkta.

Özkan Öze bu işe neden giriştiğini, nasıl bir ihtiyaca yöneldiğini, yöntemini anlatmış en başta. Dilimizin sığlaştığı bir gerçek. Genç okuyucu bu kelimeleri görünce ne yapar tam bilemiyorum. Onların önyargı ve kayıtsızlıklarına bırakmadan ebeveyn ve öğretmenlerin bu işe el vermeleri gerekebilir. Sözlük okumayı eğlenceli hâle getirmek, dil ve zihin dünyamızı zenginleştirmek adına Özkan Öze kendi meşrebince, elinden geleni yapmış, bir yol açmış, kalemine sağlık. Yazarı sevenler bu kitabı da kaçırmasınlar.

Bazı hikâyeler vardır… okurken sadece sayfaları değil, içinizdeki duyguları da çevirirsiniz. Bu kitap tam olarak öyleydi.

Ayşe’nin masumiyetle başlayan, Çiçek’in hayatta kalma mücadelesine dönüşen ve Eylül’ün karanlık bir hesaplaşmaya evrilen hikâyesi… tek bir karakterin içinde üç farklı hayat, üç farklı savaş. Bu bir intikam hikâyesi gibi görünse de aslında çok daha derin: Adalet mi, intikam mı? Geçmiş gerçekten geride kalır mı? İnsan, yaşadıklarıyla ne kadar değişir?

Yazar, karakterin yaşadığı travmayı ve dönüşümü öyle gerçekçi anlatıyor ki, okurken rahatsız oluyorsunuz…ama bırakamıyorsunuz.
Hikâye ilerledikçe Eylül’ün içindeki karanlıkla birlikte siz de yüzleşiyorsunuz. Atmosfer karanlık, duygu yoğunluğu yüksek ve yer yer sarsıcı… Ama tam da bu yüzden etkileyici. Psikolojik gerilim ve sert gerçeklik sevenler için kesinlikle öneririm. Okuması kolay değil ama etkisi uzun süre geçmiyor.

“Bazı hesaplar vardır… kapanmadan insanı bırakmaz.”

Eser Tahrîm, Mücâdele ve Mümtehine surelerinin tefsirine dayanıyor. Kadını merkeze alan bu üç sure; bilhassa insanın insanla, insanın topumla ve toplumun toplumla ilişkilerine eğilmesi itibarıyla kılavuz niteliğinde. İslam coğrafyasında kadınların haklarının büyük oranda ellerinden alındığına dikkat çeken eser, olayları tarihsel arka plandan hareketle ve titizlikle yorumlarken günümüzde ilişkilerin nasıl inşa edilmesi gerektiği hususunda bizlere ışık tutuyor. Sorunun kadın erkek sorunu değil insan olma sorunu olduğu ve kadına - bilfiil Hz. Peygamber’in hayata geçirdiği gibi- “sükûnet, muhabbet ve merhamet” temeline oturan bir kavrayışla bakmanın vurgulanışı ne kadar da değerli. Derin insanlık hâlleri, içinizi ısıtan tespitler, tavsiyeler… Onca karanlık tablonun ardından ümit aynanızı parlatıyor yazar. İnsana yani ki kendinize güvencinizi…

Sorunu, 'göçmenlik' olan bir eser sayılabilir. İsim, o yüzden 'Kamboçya Elçiliği' olması gayet doğal karşılanabilir geliyor. Zadie Smith, çok sevdiğim bir yazar ve son dönemde dikkatimi çekti diyebilirim. Enteresan yerlerden olgulara bakıyor ve o derecede kendine özgü bakış açısıyla hikayelerine sonlar hazırlıyor. Kamboçya Elçiliği, kısa fakat bir o kadar etkili, yazarın metinlerini okumaya başlanması için ideal bir okuma vaat ediyor.

Beyaz Lale öyküsü "Barışta ter dökmeyen savaşta kan döker" ata sözümüzü hatırlatıyor. Savaşın ne olduğunu bilmeyen ve yaşamayanlara tüm gerçekliğiyle anlatıyor. Ömer Seyfettin' i gençliğimde ilk "Diyet" ile tanımıştım. "Beyaz Lale" ile tüm eserlerini bitirmiş oldum. Tüm Türklerin okuması gereken bir kitap. İnanmayanlar müzelerimizi gezerek yapılan zulümlerin delillerini görebilirler. Ben Bursa' da gördüm. Yalan aşklarla dolu, tozpembe kitapları okumaktansa, o günleri yaşamış yazarlardan gerçekleri okumak daha iyi bence.

Yazarın herhangi bir kitabını daha önce hiç okumadım kitabı da ismi çok ilgimi çektiği için almıştım. Polisiye- (cinayet?) romanı üzerine gibi ama böyle karakollarda polislerle satırlar dolusu yazıların olduğu bir roman değil o yüzden benim açımdan keyifliydi o kısımları ama sorun şu ki hayvanlar üzerinden meşrulaştırılan cinayetleri hoş gibi gösterme gibi bir duygu sezdim bence hoş değil tamamen cahilce bir düşünce. Sonunda çok şaşırdım beklemediğim bir kişi katil çıktı. Unutamayacağım romanlardan biri olarak hayatımda kalacağı kesin.

İstanbul’un yıkılmış, toz olmuş hâlini okumak; yok olan insanları düşünmek gerçekten ürperticiydi. Daha da sarsıcı olan ise hayatta kalanların duygularını kaybetmiş olmasıydı. Bu noktada ister istemez şunu sorguladım: Günümüzde insanlar zaten hissizleşmiş değil mi? Duyarsız, vicdan ve merhametten uzak bir insanlık… Bu da başka bir yok oluş biçimi. Kitap bir distopya sunarken, duygularını kaybetmeyen Arın karakteriyle umut ışığı da yakıyor.

Leke’nin yolculuğu boyunca onun çaresizliğini, aldatılmışlığını ve kırgınlığını birebir hissettim. Okur olarak duyguyu bana geçirmeyi başaran bir anlatım var. Yazarın dili akıcı, sade ama etkili. Yeni kelimeler öğrenirken hiç yorulmadan sayfalar aktı gitti. Kitabı elimden bırakamadan okudum. İyi ki duygularım var dedirten bir eser.