Onaylı Yorumlar

Işık Öğütçü ’nün Unutma kitabı, sade diliyle geçmişle bugünü buluşturma çabasında bir şiir yolculuğu sunuyor. Şiirlerinde duygular net, bu da kitabı herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir sıcaklığa taşıyor. Ancak ben şiirlerde daha derin bir katman, içe dokunan bir yankı aradım ve bunu tam anlamıyla hissedemedim. Yine de Öğütçü’nün duyguyu doğrudan ve samimi biçimde aktarma niyeti hissediliyor. Unutma, derinliğinden çok içtenliğiyle hatırda kalan bir kitap olmuş.

Bazı şiirler okuru sarsmaz, sessizce yanına oturur.
Unutma’nın dizeleri de tam olarak bunu yapıyor.

Bu kitabı okurken duygusal olarak etkilendim. Sylvia Plath’in kaleminden çıkan her cümlede, kendi iç dünyasının ağırlığını hissettim. Zaten yazarın yaşamı ile romanın iç içe geçtiğini düşünürsek, neredeyse kendi hikâyesini okur gibi oldum. Esther’in yaşadığı iç çatışmalar, toplumsal baskılar, kendini bulma çabası ve zaman zaman çaresizlik hissi çok derinden geçti bana. Bazı bölümlerde öyle tanıdık duygular vardı ki, sanki ben de o fanusun içindeymişim gibi hissettim. Dışarıdan her şey normal görünürken içeride kopan fırtınaları anlatışı hem sade hem de çok çarpıcıydı. Dili ağır değil bence. Kitap sizi alıp götürüyor.

İclal Aydın'ın kitapları olduğunu öğrenince dedim ki içten içe "Ya yazarsındır ya da oyuncu. bir koltukta iki karpuz taşınmaz ki" Ah, bütün bu sözlerimi yuttum. "Salkım sokak No:3" kitabıyla tanıdım, yönünü duygularıyla belirleyen kıymetli yazarımızı, ve o kitabı aldım kalbimin en güzel rafına koydum.
Ardından, 'Üç kız kardeş' 'Kalbimin can mayası' kitaplarını okudum, ve şimdi de "Bunu sen oku".
Okudum. Ancak bu kadar yüreğime dokunabilirdi, ancak bu kadar gözlerimi yaşartabilirdi.
Kendi kişisel menkıbesini yazmış diyebiliriz. ama ne yazmak... Anladım ki, Kimse zirve gördüğümüz yerlere, çiçek bahçelerinden, güle oynaya, koşarak, hemencecik ulaşmıyor. Düşüyor, dizi kanıyor, gözleri yaşlara aşina oluyor... ama pes etmiyor. Hayatta hiç bir şey emeksiz olmuyor. Hissedilerek yazılan her satırın, hissedilerek okunduğuna çok inanırım. ne çok hissetmişsiniz, ne çok ağladım okurken...
Ah, kaleminiz daim olsun.

Aşırı yorum mudur yoksa her okuyan da zaten bunu mu anlıyordur bilmiyorum ama hayatın o engebeli, inişli çıkışlı yapısı porselen bir tavşanın yaşam yolculuğuyla gözler önüne serilmiş. Hayatımıza girip çıkan onca insan, sadece kendi algısı kadar hayatımızda iz bırakıyor. Hani “Takıldığımız beş insanın ortalamasıyız.” sözü var ya… İşte, hayatımızı birlikte geçirmek zorunda olduğumuz insanların bizde bıraktığı izlerle, biz olarak kalmaya çalışıp özümüzü unutmadan bir yaşam mücadelesi vermeye çalışıyoruz. Kimi zaman o dayanacak gücü kendimizde bulamadığımızda biri çıkıyor karşımıza -Tabii bu Lucius Clarke olmuyor.- ve kırılan parçalarımızı -şey pardon kırılan kalbimizi- tamir etmeye çalışıyor. O zaman hayata yeniden tutunup kaldığımız yerden devam etmeye başlıyoruz. Kitabın bir diğer efsane olan tarafıysa anlatıları bu kadar gerçekçi kılan resimlerdi. Öylesine derinlerdi ki… Okuyun, okutun.

John Fante bana hep Bukowski'yi andırırdı. Yahut Bukowski bana hep John Fante'yi andırırdı. İkisinin de tarzının da yaşamının da çok benzer olduğunu düşünürdüm hep.
Sonra bu kitabı okuduktan sonra farklarının dikkate değer olduğunu düşündüm.
Toza Sor kitabında ana karakter kendi dünyasının bir kısmını anlatırken duygusallığını ve bunun kendisini nasıl etkilediğini, bazen aldığı kararların ve bu kararlar neticesinde yaptıklarının pişmanlık uyandırıcı olduğunu sıklıkla sezdirir bize. Ana karakter Bandini, büyük bir yazar olmak istemekte ve bundan daha fazla istediği hiçbir şey olmamakta olan, idarelik şartlarda yaşayabilen, eline geçeni çoğunlukla ahmakça harcayan tez canlı bir adam. Aşık mı takıntılı mı yoksa kendi de tam olarak ne olduğunu bilmiyor mu bilmiyorum. Okuyarak siz de kendiniz kişisel görüşlerinizi oluşturun derim. Büyük beklentilerle okumamanızı da rica ederim.

Peygamber Efendimizin sütannesinin yanında geçirdiği dönemden başlayarak, annesine ve dedesine teslim edilmesiyle devam ediyor. Ardından ilk gençlik yıllarında Hz. Hatice ile yollarının kesiştiği ana kadar uzanıyor.

Çizimleri gerçekten çok başarılı buldum. Kurgusu da ilk kitaba göre çok daha akıcı, ilgi çekici ve etkileyiciydi. İki kitap arasında favorim kesinlikle 2.si oldu bu da serinin giderek daha da güzelleşeceğini düşündürerek heyecanımı arttırdı.

Peygamber Efendimizin çocukluk ve gençlik yıllarında ne kadar dürüst, iyi niyetli ve iyi kalpli olduğu; yaşıtlarına ve büyüklerine saygısı, hayvanlara ve çevresine olan duyarlılığı kitapta çok güzel yansıtılmış. İnsanların ona duyduğu güvenin, “Muhammedü’l Emin” ismini nasıl hak ettiğinin altı özenle çizilmiş. Tüm insanlığa rol model olarak yaşamış olan Efendimizi, çocukların tanıması ve rol model alması adına sunulabilecek çok güzel bir kitap olmuş.
Üçüncü kitabı heyecanla bekliyorum.

Kitap kısa öz bir anlatıma sahip. Özellikle ebeveynlerin sıkışıp kaldığı noktalarda onlara rehberlik ediyor ve ebeveynlikte sıklıkla görülen sabırsızlık, kibir, acziyet, korku gibi duygular temel alınarak pratik ve uygulamalı alıştırmalar sunuyor. Sakın zamanlarda hepimiz iyi insanlarız mesele kriz anlarında nasıl birine dönüştüğümüz ifadesi bile kitabı okumaya yeter sebep kılıyor. Kriz anları insan için bir eşik kriz anlarında kendimizle yüzleştiğimiz zaman bu kriz anları insanın değişimine olumlu anlamda kapı aralanır vurgusunu özellikle dikkat çekiyor. Kitap kesinlikle sıkmıyor. Çözüm odaklı bir ebeveynlik kitabı arıyorsanız kesinlikle tavsiye ederim.

Hiç ummadığınız bir zamanda ummadığınız biriyle tanışsanız ve başlasanız birbirinize hayat hikayelerinizi anlatmaya. Bu paylaşımda birbirinizin yaralarını sardığınızı fark etseniz, aslında ne kadar çok ihtiyacınız olduğunu dinlemeye ve anlatmaya. Anlasanız ki "tesadüf" diye bir şey yoktur. Sizin onunla yollarınızın kesişmesi bir tesadüfün çok daha ötesindedir.
Selime teyze her şeyini geride bırakıp bir köyde yaşamaya başlamıştır. Çocuklarına kırgınlıkları, küslükleri, yaşadıkları onu her şeyden kaçmaya sürüklemiştir. Meltem de hayatı boyunca yalnızdır. Annesi onu bırakıp kaçmıştır. Babası da yanına almamıştır. Babaannesi ve dedesi de vefat edince yalnız kalmıştır. İşte bu iki hayat bir sohbette kesişir ve sarılan yaralar olur sohbet sonunda. O sohbet iki yürekte de saklı nice sırları çıkarır ortaya.
Ertelediklerimizi, önemsiz diye düşünülen detayların aslında basit olmadığını, bizim için değerli insanlara bir kez daha sarılmak için beklemememiz gerektiğini hatırladık.

Geçmişte ve bugün dünyadaki bazı ülkelerin uğradığı felaketlerin, kötü olayların neredeyse hepsi bir bir İrlanda'nın başına gelmeye başlıyor. Ülke hızla iç savaşa sürükleniyor, gelişmeleri kocası gözaltına alınan ve dört çocuğuyla ortada kalan Eilish'in hikayesi üzerinden izliyoruz. Yazarın pek de gizleyemediği bir alt metni var: "Bu felaketler bizim başımıza gelseydi neler hissederdik?" Bu 'empati' topunu duvara asıyor ve romanın sonunda o top patlıyor! Mültecilik üzerine bir roman da diyebiliriz.

Uzun cümleleriyle, çok işlevli virgülleriyle, şiirden el alan yazım tekniğiyle sıra dışı bir roman.

Romanın merkezinde Ali Rıza var.

Rahmetli Aziz ve Nergis Kadın'ın oğlu. Annesi onu şehirde yatılı okumaya gönderiyor. Çünkü onun kalem tutan, vicdanlı, cesur bir insan olmasını istiyor. Ali Rıza, tam da böyle birine dönüşüyor. Okulunda sevilen bir öğrenci oluyor, edebiyatla tanışıyor, yazmaya başlıyor.

Ama hayat herkes için olduğu gibi onun için de kolay akmıyor. Annesinin vefatıyla birlikte zor günler yaşıyor.

Kitap boyunca onun çocukluğuna, öğretmenliğine, yazarlığına ve iç dünyasına konuk oluyoruz.

Yazar o kadar samimi, akıcı ve sade bir dille anlatmış ki bazı cümlelerde durup düşündüm, bazılarını tekrar tekrar okudum.