Onaylı Yorumlar

Serinin bir kitabı dışında hepsi kitaplığımızda. Oğlum tam bir Tarçın hayranı... Her yeni kitap eline geçtiğinde gözlerindeki heyecanı görmek tarifsiz bir mutluluk.

Tarçın ve arkadaşlarının sıcacık dünyasında dostluğun, sevginin, paylaşmanın, vefanın ve birbirine değer vermenin en güzel hâline şahit oluyoruz. Bazı kitaplar sadece okunmaz; kalbe dokunur, insanın içine usulca yerleşir. Tarçın da bizim için tam böyle bir dost oldu.

Bir anne olarak, oğlumun böylesine güzel değerlerle büyümesine katkı sağlayan bu seriyi her okuduğumuzda içim umutla doluyor. Eminim yıllar geçse de Tarçın ve arkadaşları, çocukluğunun en güzel hatıralarından biri olarak kalbinde yaşamaya devam edecek.

Büyülü Gerçekçilik akımıyla tanıdığımız Latin Amerika edebiyatında farklı yerde duran bir eser Mezarımdan Yazıyorum. Adı üstünde ölmüş birinin Bras Cubas'ın yazdıklarını okuyoruz. Öldükten sonra yazdıklarını okuduğumuzdan roman en başından itibaren ilgi çekici. Buna, tıpkı Laurence Sterne'ün Tristram Shandy romanını hatırlatan mizahi dil, anlattığı hikayeden çıkıp başka hikayelere giriş yapan bir anlatım, yer yer okuruyla konuşan bir kalem eklenince enteresan bir kitap ortaya çıkıyor. Elbette 19. yüzyılın son döneminde yazıldığını düşünürsek dönemine göre ileri bir eserdir diyebiliriz. Roman boyunca bekar vefat etmiş Cubas'ın aşk hikayelerini okuyoruz. Tabii ki bunu okurken klasik bir aşk hikayesi anlatımından uzak, kimi zaman romantik kimi zaman mizahi bir dille karşılaşıyoruz. Kısacası adına rağmen keyifli bir roman Mezarımdan Yazıyorum. Çok bölümden oluşan yapısıyla okuması rahat, dili gayet akıcı, çevirisi de güzel.

Yazar Menderes Çil’in mesleki olarak PDR olması, karakterlerin iç dünyalarını, baba-kız ilişkisindeki bağımlılık düzeyine varan duygusal bağları ve travmaların insan üzerindeki etkilerini analiz ederken belirgin bir avantaj sağlamış bu güzel. "Birine aşırı bağlanmanın getirdiği kırılganlık" teması oldukça baskın. Özellikle aile dramı ve melodrama yakın kurguları seven okurlar için çabuk okunan bir tempoya sahip bence. Sadece, puan kırmama sebep olan durum; mekan ve çevre betimlemelerinin (örneğin ev veya mutfak detaylarının) hikâyenin temposunu biraz yavaşlatması. Buna takılmazsanız gayet güzel bir kitap. Keyifli okumalar.

Ergün Kazanır’ın önceki kitaplarını sevdiyseniz, bu kitabını da gözünüz kapalı alıp okuyabilirsiniz. Sıcacık, samimi ve dili o kadar sade ve o kolay okunuyor ki... Sanki karşımıza oturmuş bizimle sohbet ediyor gibi yazıyor. (keşke adalet tohumu kitaplarını özellikle tüm ilkokul öğrencilerine okutulsa)

​Son kitabı Çok Şık Hayaller’de de yine döktürmüş. Yeni okullarında dışlanan ve zorlanan iki yakın arkadaşın, Betül ve Mustafa’nın hikâyesini anlatıyor. Ama pes etmek yok! Zekice planlar yapıp dostluklarıyla her şeyin üstesinden geliyorlar. Ayrıca yazar o akıcı anlatımıyla bize şunu çok güzel hissettiriyor: Hayal kurmak harika bir şey ama dostlarla omuz omuza verip o hayal için çabalamak çok daha güzel.

​Kesinlikle okumalısınız, biz kızımla birlikte okuduk tüm kitaplarını. bayılıyoruz dilinin sadeliğine. herkese yüzde yüz tavsiye ....

Okurken sanki birinin anılarına değil de, kendi içimde sakladığım duygulara dokunuyormuşum gibi hissettim. Bige Güven Kızılay’ın dili öyle sıcak ve samimi ki, daha ilk sayfalardan itibaren mesafe diye bir şey kalmıyor. Anlatılanlar yabancı değil; aksine fazlasıyla tanıdık.
Kitapta en çok hoşuma giden şey, o küçük anların kıymetini hatırlatması oldu. Büyük olaylardan çok, gündelik hayatın içindeki ince detaylar, unutulmuş duygular ön planda. Okurken bazen gülümsedim, bazen de durup düşündüm. Özellikle bazı cümleler var ki, sanki altını çizmek için yazılmış.
Yazarın okura yukarıdan bakmayan, aksine yanına oturup anlatıyormuş gibi bir hali var. Bu da kitabı daha da “yakın” kılıyor. Abartıya kaçmadan, sade ama etkili bir anlatım kurmuş. Bitirdiğimde içimde yumuşak bir his kaldı; hani uzun zamandır görmediğin biriyle güzel bir sohbet etmişsin gibi.
Kısacası, çok büyük iddiaları olmayan ama kalbe dokunan bir kitap. Sıcak, samimi ve insanın içinde bir yerlere sessizce yerleşen türden.

Kısacık bir hikâye olmasına rağmen uzun süre etkisinden çıkamadığım kitaplardan biri oldu. Ursula K. Le Guin, yalnızca birkaç sayfada son derece sarsıcı bir ahlaki ikilemin içine çekmeyi başarıyor. Omelas'ın kusursuz görünen mutluluğunun, karanlık bir bodrumda acı çeken tek bir çocuğun varlığına bağlı olması, "Bir toplumun refahı tek bir masumun acısı pahasına meşru olabilir mi?" sorusunu zihne kazıyor. Kitabı bitirdikten sonra kendimi ister istemez kendi hayatımı sorgularken buldum. Acaba biz de farkında olmadan başkalarının acısı üzerine kurulmuş bir düzenin konforunu mu yaşıyoruz? En çok da "O çocuğu kurtarmanın gerçekten hiçbir yolu yok muydu?" sorusu aklımda kaldı. Kitap, kesin cevaplar vermek yerine insanı rahatsız eden sorular bırakıyor ve belki de en büyük gücü tam olarak burada yatıyor. Kısa ama etkisi çok büyük; okuduktan sonra uzun süre üzerine düşünmeye değer bir eser diyebilirim.

Isaac Asimov'un geç dönem romanlarından Nemesis, yazarın en çok konuşulan eserlerinden biri olmasa da özgün bilimkurgu fikirleriyle dikkat çekiyor. 23. Yüzyılda Dünya'dan ayrılan Rotor kolonisi ile gizemli Nemesis yıldızı etrafında gelişen hikaye; uzay kolonizasyonu, insanlığın geleceği ve farklı yaşam biçimleri üzerine düşündürüyor. Özellikle Erythro' daki kolektif bilince sahip yaşam formu ve ötegezegen tasvirleri romanın en güçlü yönleri arasında.

Buna karşın, roman fikirlerinin gücünü anlatımına aynı ölçüde yansıtamıyor. Karakterler yeterince derinleşemiyor, diyaloglar ise zaman zaman açıklama ağırlıklı kalıyor. Bu nedenle bilimsel yönü etkileyici olsa da duygusal bağ kurmak zorlaşıyor.

Sonuç olarak Nemesis, Asimov'un en başarılı eserlerinden biri değil. Yazarı ilk kez okuyacaklara önermem; ancak farklı bilimkurgu fikirleri keşfetmek ve Asimov külliyatını tamamlamak isteyenler için okunabilecek bir roman.

Bir psikolog kendi psikoloğa ihtiyaç duyduğunda ne yapar? Sosyal ilişkilerinde canını sıkan, moralini bozan durumlar yaşadığında nasıl bir çözüm bulur? Beyhan Budak, kendi kendini rahatlatma yollarını bu kitaba dökmüş; okuduğunuzda siz de o hafiflemeyi derinden hissedeceksiniz. Kısa bölümlerden oluşan bu kitabı ister bir çırpıda bitirin, isterseniz ilaç niyetine günlük dozlar halinde okuyun. Nasıl okursanız okuyun ferahladığınızı ve canınızı sıkan o küçük olaylara artık farklı bir pencereden baktığınızı göreceksiniz.
Kitapta yalnızca 'kibar insanlarla' ilgili bölümdeki bakış açısını çok doğru bulmadım. Hayatımızda zaten yeterince nezaketsiz insan varken, kibar olanları da 'ihmal edilmiş' etiketiyle değerlendirip uzaklaştırma fikri bana pek uymadı. Ancak bunun dışında kesinlikle herkesin okumasını tavsiye ederim. Okuyun, okutturun; sosyal ilişkilerde yara alan taraf olarak siz hafiflerken, belki yaralayan tarafların da okuması onlarda bir farkındalık yaratır.

Çoğumuz zaman zaman gördüğümüz arkeoloji haberlerine ilgi duyuyoruz ama sadece haberi izleyip geçiyoruz. Konu üzerine araştırma yapsak da ilgimizi daha çok yalan yanlış içerikler olan "bunu uzaylı yaptı, uzaylılar için yapıldı, dünya dışı canlılar" gibi şeylere daha çok merak salıyoruz. Bu da bizim konu hakkında gerçekçi bilgiler edinmemize engel oluyor. Bu kitapta ise binlerce yıl öncesinden yapılan ve günümüzde arkeolojik çalışmaları devam eden yerlerin son bilimsel veriler ışığında açıklamasını okuyoruz. Yazar gizemli ve merak edilen konular üzerine bilimsel verileri çok akıcı ve sade bir şekilde ortaya koymuş. Yazarın kalemine sağlık.
Türkiye bir arkeoloji ülkesi. Hemen hemen tüm şehirlerimizde arkeolojik bir alan var ve bunlar bizim kültürel mirasımız. Bunlara sahip çıkmak da bizim görevimiz. Bu alanlara sahip çıkmak da ancak bilinçli olmakla olur. O yüzden bu kitabı ve yazarın ilk kitabını mutlaka okuyun, okutun.

Küçük Prens, asla sadece bir çocuk kitabı değil; büyükler için de hayatı sorgulatan, derin anlamlar taşıyan bir eser. Kitabı okurken büyük kavramına girmenin verdiği o burukluk ve hüzün bana çok dokunuyor.

İçinde hayatımıza katmamız gereken sayısız alıntı var. Özellikle tilkinin şu sözü, kitabın özünü çok güzel anlatıyor: “İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Gerçeğin mayası gözle görülmez.” Bunun gibi paylaşmak istediğim daha pek çok cümle var ama en güzeli, onları kitabı okurken kendiniz keşfetmeniz.

Bu kitabı birden fazla kez okudum ve her okuyuşumda kendime farklı dersler çıkardım. Bence Küçük Prens, 7’den 70’e herkesin mutlaka en az iki kez okuması gereken eserlerden biri. Çünkü ilk okuyuşta fark edemediğiniz birçok anlamı, ikinci kez okuduğunuzda keşfedebiliyorsunuz.;)