Onaylı Yorumlar

Sonlara doğru şiddeti giderek artan yoğun bir duygu seliyle yüreği olan herkesi derinden etkileyecek nitelikte bir eser. Hatta sadece bir eser değil, bir "magnum opus" bu kitap. Sadece kısaltılmış metinlerle yetinilmemeli, tam metni mutlaka okunmalı. Ben sayfaları kırpılarak hazırlanmış bu baskıyı bitirirken başka bir sefer tam metnini okuyacağıma dair kendi kendime söz verdim. Çünkü bazı olaylar arasında kopukluklar sezdim bu baskıyı okurken. Tam metin okunmayı bekliyor. Böylesine büyük bir yazarın, Fransa'nın gelmiş geçmiş en büyük aydınına bir vefa borcu olarak mutlaka tam metni okunmalı. Sonlarına doğru romantizmin ve coşkunun sular seller gibi aktığı bu roman edebiyatın zirvesinden okurları selamlıyor.

Agota Kristof, geçtiğimiz sene birkaç metnini okuduğum bir yazar. Zadie Smith gibi onu da yeni keşfettim. Öykü okumaya eğilen bir okur olarak Katherine Mansfield'in ardılları olarak görüyorum bu iki yazarı. Bu yazarları birbiri ile yazıdaki hünerleri için karşılaştırmakta sakınca görmedim. Agota Kristof, yazıda bütün hünerini gösterdiğini düşündüğüm biri ve 'Neredesin Mathias'da o kadar iyi metin toplamı. Oyun ve öyküsü onun için bir o kadar harika.

Yazarın okuduğum ikinci kitabı.
Kitabın da son sayfalarını gözyaşları içinde bitirdim. Bazı kitaplar vardır, sadece okunmaz; insanın içine dokunur, kalbinde bir yere yerleşir… Bu kitap benim için öyle oldu.
Yazarın kalemi gerçekten çok güçlü. Kurgunun akışı, olayların birbirine bağlanışı ve o derin, etkileyici dili insanı sayfaların içine çekiyor. Okurken sadece bir hikâye okumuyorsunuz; yaşıyor, hissediyor, hatta bazen içten içe sızlıyorsunuz.
Bosna’yı, Srebrenica’da yaşanan o büyük acıları anlatırken, bir yandan da insanın en özel yaralarına, ailesi içinde taşıdığı acılara öyle dokunuyor ki bazı satırlarda nefes alıp durma ihtiyacı hissettim.
Bu yüzden kitabı çabuk bitirmeye kıyamadım, yavaş yavaş okudum. Çünkü bazı hikâyeler hemen bitsin istemiyorsunuz; biraz daha sizinle kalsın, biraz daha içinize işlesin istiyorsunuz.
Gönülden tavsiye ediyorum… Hiç düşünmeden okuyun derim.

Bu ülkede Osmanlı'dan Cumhuriyet'e değişmeyen bir sorun var ve halen de farklı boyut ve biçimlerde devam ediyor. Adına ister geçim derdi, ister ekmek parası ister gelir dağılımı adaletsizliği deyin. Yazar bir zamanlar Çukurova denilen bölgede pamuk tarlalarında çalışan ırgat denilen insanların acılımı acılı öykülerini anlatıyor. Bir kısmı kurgu ve hayal ürünü olsa da çoğu gerçek ve can yakıcı. Ne yazık ki bu ülkenin tuzu kuru, doğuştan şanslı, seçkin kitlesi azınlık olsa da çoğunluğu işçi, emekçi, ırgat, maraba, açlık ve yoksulluk sınırında ya da altında yaşayan insanlar. Yazarın mahpushane yıllarından kalma dili rahatsız edici de olsa, roman da olsa, sıradan, adı sanı bilinmeyen fukara Anadolu insanının, köylüsünün hikayesi satırlara iyi yansıtılmış. Yitip giden hayatlar, cehennemi andıran bir vasat, telef olup giden insanlık. Akıcı, sarsıcı, yürek yakan ve kahreden bir roman, yüreğiniz elverirse okuyun derim. İyi ki ahiret var, hesap var, cennet ve cehennem var.

Zor bir dönemden geçerken bu kitap ilaç gibi geldi bana. Bazı şeylere engel olamayız karşısında duramayız olmasını istemediklerimizin olmasında vardır bir hikmet biz bilemeyiz Allah bilir..! Kitap sade ve anlaşılır bir dille yazılmış hatta anlamını bilmediğin bazı kelimelerin açıklaması çok güzel yapılmış. İçerisinde farklı testler var ve sonuçları insanın kendini tanımasını sağlıyor çünkü bazen kendinizde olanı bilseniz bile bunu görmek duymak görmezden geldiklerinizi gözlerinizin önüne seriyor. Okumaktan büyük keyif aldım. Bu yazarın okuduğum ilk kitabıydı ve diğerlerini de okumama vesile olacak. Bitirdiğimde içimde güzel bir his bıraktı benim yazarın emeğine sağlık

Orijinal dilinde ilk basımı Eylül 2020 olan kitabın Kasım 2023 tarihli ilk Türkçe baskısını 2026'da okuyunca önce dünyayı ne kadar geriden takip ettiğimizi kabullenmem gerekti. Kuralları adım adım kaldırmanın kural olduğu, deneyimlerden yola çıkarak bağlamların uluslararası çalışma düzeninde nasıl şekillendiğini anlatan, esneklikle birlikte sorumluluk veren, her çalışanın amaca uygun olduğu müddetçe yaratıcılığın asla sınırlandırılamayacağı bir ortam yaratmış Netflix. Başta Türkiye için çok ütopik geldi ama sağlık, savunma gibi hayati bir sektörde ya da endüstriyel üretim yapan bir şirkette değilseniz bu sistem imkansız değil. Öncelikle 20 tane ortalama çalışan yerine işinin en iyisi 5 ekip arkadaşınız olması için bu vizyona ve bütçeye sahip olmanız gerekiyor.
Liyakat yoksa, hısım akraba dolu bir şirket, egosu yüksek bir patron ve patron yalakası bir İK'nız varsa mümkün olmaz tabi.
Bu kalitede çalışan insanların emeklerinin karşılığını aldığı güzel işler bulması dileğiyle.

Görmem gerek!
Sonsuza dek seninim!

İnanılmaz.

Güç , para , aşk , yaşlanma ve kendini kanıtlama çabası mı? Yoksa ?

Zaman lehine işlemezken küllerinden doğmaya çalışan Casonava! Eski bir aşkın peşinde gelip son kez kendini yaşamın son sahnesine atma mı?

Son Sahne yöneten/oynatan Francesca…

Hele tek bir cümleden sayfalarca okurun canına okuyup elinden bıraktırmayan Parma Kontu!

Francesca öyle bir güç oyunu oynuyor ki , Casonova’nın üzerine kurduğu tüm planlarını öyle uyguluyor ki şaşırtıcı. Aynı zamanda Casonova’nın güçsüzlüğünü öyle yüzüne vuruyor ki ; intikam böyle alınırın dersi gibi. Ama öyle küçük düşürmek gibi değil geçmişte yaşadığının (Casanova’nın yaşattığının) dengesini kurmak.

Bağıra çağıra bir ayrılık mı yoksa sessizce bir kopuş mu?

Her şeyi kandırıp inandırabilirsiniz ama zamanı asla ! Zamanın sizin üzerinizde kurduğu hükümranlığa ancak doğru oyunlar kurarak ortak olup akışa katılabilirsin. Yoksa Casanova bile olsan fark etmez

Neden "Külüstür Çocuk?" Kahramanımız arkadaşlarından biraz farklı. Onun bir telefonu yok, onun akıllı saati yok, onun en büyük eğlencesi ninesinden masallar dinlemek. Bu yüzden de lakabı "Külüstür". Bir gün evden yaydanlık sandıkları bir lamba bulurlar ve bunun aslında Alaaddin'in sihirli lambası olduğunu anladıklarında değişir her şey. Üç dilek hakları vardır. İkisini diledikten sonra üçüncüye sıra gelir ve...İşte o zaman başkalarının değer vermenin, en yakınının mutluluğuyla mutlu olmanın karşılığını alırlar. Bir masal diyarındadırlar...Yaşadıkları macera, yardımseverlik, dostluk, dürüstlük gibi değerlerle aile olabilmenin öneminin harmanlandığı çok keyifli bir hikaye. 5.sınıf öğrencilerinin severek okuyacağı değerli bir eser. Gerçek dostluk nedir? Bir kez daha sorgulamaları için bile okunmaya değer.

Yazarın kitaplarını okumuş kişilere aşina bir tarz, dil. Çocuk kitabı gibi duran ama önce annem ve benim eş zamanlı okuduğumuz ve bayıldığımız kitap. Hikayenin anlatıldığı yerlerde saray hayatı ve karakterler çok güzel yedirilmiş, yer yer vah yavrum diyor yer yer kıkır kıkır gülüyoruz şamaroğlanına️ bazı kelimelerin manasının adeta biz not düşmüşüz gibi sayfanın hemen kenarına ok ile belirtilmesi, aralarda İlber Ortaylı'dan tarihi, akademik, ama çocuklar için uygun seviyede açıklamalar görüyoruz. Çizimler de punto da gayet dozunda. Okuyun okutun

Yazarın bu romanı atmosferik bir kabus. Evet bu kitabı gerçekten çok sevdim. Ama yarıya kadar.Karakterler çok iyi yansıtılmış, ailenin gelmesiyle başlayan giderek ürkütücü hale gelen eski bir evin içinde garip olaylar ve yavaş yavaş yükselen gerilim heyecan duygusuyla içine çekilmemek mümkün değildi. Hele bir sahne var ki adrenalinimin tavan yaptığını söyleyebilirim.Hala o sahne gözlerimin önüne geliyor.Issız bir ormanın ortasında çürümeye yüz tutmuş, harap bir evin derinliklerine doğru ilerledikçe klostrofobim yükselmeye başladı. Çatı ve bodrum katları beni her zaman ürkütmüştür. Ama bir gecenin soğuğunda hikaye öyle bir dönüş yapıyor ki hem okuma modumu hem de heyecanımı söndürdü. Ondan sonra bir türlü toparlayamadım. Halbuki hikaye tam gaz ilerliyordu. Kitabın başından itibaren bağımlılık yapıcı, rahatsız edici atmosfer ortamı vardı. Korkuyu da hissettim. Aslında müthiş bir olay örgüsüne sahip. Yazarın hikayeyi bitirme şekli hoşuma gitmedi.