Onaylı Yorumlar

Denizhan Yakupoğlu müstear isimli Kaan Murat Yanık'ın çocuklar ve gençler için yazdığı serinin ikinci kitabı. Yazarın pek çok kitabını severek okumuş biri olarak kızıma aldım. Gelir gelmez hemen okumaya başladım ben de. Öğrencilerin severek okuyacağı, yetişkinlere de hitap eden, masal-bilgelik kitabı. Akıcı dili nedeniyle nasıl bittiğini anlamıyorsunuz. Baskı kalitesi ve resimlemeler mükemmel. Kitaptaki deyim ve atasözleri gerçek bir hazine. Dilimizin öğretilmesine ciddi katkısı var. Serinin bir önceki kitabını da almış biri olarak devamını da almayı düşünüyorum.
Gelelim kitaba... Temür Efendi (Bilge Dede), çırağı Bahadır ve ressam Danyal'ın maceralarını anlatıyor. Evrensel doğruların Mesnevi hikâyeleri ile sunulduğunu, alıntılar yapıldığını ve özellikle Güneydoğu illerinin bazı detaylarıyla renklendirildiğini söyleyebilirim. Günümüzde hasret kaldığımız bilgelik ve doğruluğun bu kadar güzel bir şekilde nakşedilmesine de çok sevindim gerçekten. Çünkü buna çok ihtiyacımız var.

Yazarın hiçlik kavramını bir son değil, bir yüzleşme durağı olarak seçmesi oldukça etkileyici. Özellikle sokaktaki sıradan bir kahvehanedeki hiyerarşiyi, insanların birbirine olan bakışını ve küçük bir çocuğun gururunu koruma çabasını okurken, modern dünyanın yüzeyselliği ile karakterin derin sessizliği arasındaki uçurumu net bir şekilde hissediyorsunuz. Eğer toplumsal sancıları ve bireyin içsel derinliğini harmanlayan eserleri seviyorsanız, bu kitap size kendi yaşamınızdaki anlam krizlerini sorgulatacak duygusal bir deneyim sunacaktır.
.

Bu esere "Türklerin Piri" ismi verilmesinin önemli olduğunu düşünüyorum. Türklerin Mürşidi, Yol Göstericisi anlamında bir tanımlama kullanılmasını beğendim. Giriş bölümünü saymazsak üç ana bölümden oluşuyor. Tarihi süreç içerisinde Ahmed Yesevî'den çok gerilere giderek ve ayrıntılayarak anlatım tarzı benimsenmiş. Bu da okurken bağlantıları kurmanızı kolaylaştırıyor. Birinci bölümde tarihi kişiliği ve menkıbelerden bahsedilirken ikinci bölümde Türkistan ve Anadolu'daki etkilerinin yanında halefleri de anlatılmış. Hikmetlerinin bugünlere kadar nasıl geldiği ve etkileri üzerinde durulmuş. Üçüncü bölümde ise "Yesevî'nn Zamanötesi Çekimi" konusu etrafında geçmiş ve gelecek arasında varılan ve varılması düşünülen noktalar irdelenmiş. Bölüm sonlarına konulmuş notlar ve açıklamalar merak edenler açısından aydınlatıcı ve yol gösterici olmuş. Dipnot yerine böyle bir metot kullanılması daha iyi olmuş. Herkes tarafından okunmasını öneririm.

Ben kimim?
Şimal Yıldızı bu sorunun cevabını çok derinlerde veriyor. Zaten yazarımız diğer 3 kitabında bu kadar içten ve bu kadar derin yazacağını hissettirmişti.

İnsan hiçbir şeyin sahibi değildir ve çoğu zaman da hayatı elinde tutamaz. Bazen aksaklıklar bazen kırılmalar olur. İşte insan bu kırılma noktalarında kendini yeniden inşaa eder. Kitap da sizi yeniden inşaa ediyor.

Eskiler mi güzeldi eskiden mi güzeldik? Sanırım eskiler güzeldi ve biz eskiden güzeldik. Anadolu motifleri çok güzel işlenmiş. Çoğu yerde derin benlik sorgulamaları, toplum eleştirisi var.

Öze bakmayı bilen özü görür. Kabuğa bakan ise sadece bahane bulur. Kitap bir "öz" e yolculuk meselesi.

Kaleminize, yüreğinize sağlık Oğuz hocam.

İspanya gibi iç savaş ve Franco diktatörlüğünü görmüş bir ülkeden bu kadar sağlam sanatçıların çıkması artık beni hiç şaşırtmıyor. David Sala çizgiroman değil adeta bir retrospektif yayınlamış. Her karesi, her sayfası bir tablo gibi. Dedelerinin hüzünlü ve travmatik hayatlarından yola çıkarak sinema estetiğinde iş çıkartmış. "Uçma Sanatı", "Unutulan Ruhların Çukuru" ve "Omzumda Kahramanların Yükü" benim için artık çizgi-grafik romanda İspanya İç Savaş üçlemesidir. Hepsi büyük sanat eserleri. Ben bu kitabı çok beğendim. Artık elimdeki İspanya İç Savaşı kitabına başlamak şart oldu. Bu harika sanatçı ve kitabını ısrarla tavsiye ederim, umarım diğer kitapları da basılır.

Bu kıymetli eseri hazırlayan Dr.Hayati Bice Bey'e teşekkür ederek başlamak istiyorum. Hoca Ahmet Yesevî'nin 256 hikmetinin bulunduğu bu müstesna eser en geniş koleksiyon olarak karşımıza çıkıyor. İlk basımından bu yana 33 yıl geçmiş ve ulaşılan yeni hikmetler de her baskısında eklenmiş. Ahmet Yesevi'yi 33 yıldır tanıtıyor ve tanıtmaya da devam ediyor. Eserin başında ayrıntılı olarak Hoca Ahmet Yesevî anlatılmış. Bu da onun hakkında genel bilgiye ulaşmak isteyenler için de oldukça ehemmiyetli olmuş. Eserde dipnot kullanılmamış olması okuyanların gramer ve değişik ifadelere takılmadan metni ve anlatılanları kolaylıkla anlaması açısından böyle bir yol izlendiğini düşündürüyor. Akademik kaygıdan ziyade halka yönelik, ortalama lise düzeyinde öğrenimi olanların bile rahatlıkla anlayabilmesinin sebebi de bu olsa gerek. Hoca Ahmet Yesevî ile ilgili ülkemizde yazılan pek çok eserin de nüvesinin bu kıymetli eserde yazılanlar olduğu kanaatindeyim.

Kitap, klasik " ders çalışma teknikleri" kitabı gibi görünse de aslında öğrenmenin zihinsel ve ahlaki altyapısını da tartışıyor. Diyeceğim o ki "nasıl not tutulur?" gibi pratik yöntemlerle beraber niçin öğreniyoruz, doğru bilgiyi nasıl seçeriz, öğrenme insanı nasıl dönüştürür gibi sorulara da cevap arıyor, bu sorulara da odaklanıyor.
Altay Cem Meriç kitap boyunca samimi üslubuyla kitabın bir felsefe kitabı olmaması için uğraşmış. Öyle olsa da kitap sanki kişisel gelişim ile bir düşünce kitabı arasında kalmanın belirsizliğine sahip gibi. Ayrıca yazarı takip etmeyenler için bazı noktalarda bağlam eksikliği kaçınılmaz olabilir.
Okuma disiplini kazandırma motivasyonu, zaman yönetimi konusunda pratik tavsiyeler veriyor. Kendi öğrenme sistemini kurmak isteyenler , entelektüel gelişim ile ilgilenenler için ideal bir kitap diyebilirim. Yoğun ama aynı zamanda samimi bir kitap.

Hikayeci Tavşan'ın anlattığı hikaye güzel ve içinde birçok düşünce işlenmiş. Ama hikâyeyi anlatan tavşan, kendi tahkiye ettiği(uydurduğu) hikâyeden onun ana fikrinden hiç nasiplenmemiş. Doğrusu Tavşan'ın tutarsız ve tamahkar mizacı için; su testisi su yolunda kırılır misali bir musibet, bir ders -Tavşan hakkında- beklerdim. Yazar burda ne düşündü onu da anlamadım. Otelinde bir gün fazla kalsınlar ve kendisi de para kazansın diye tüm kötürüm hayvanlara hayalî bir adanın varlığı ve oradaki rüya gibi bir hayatın güzelliğinden bahseden bir Tavşan. En sonunda -Kerizler nasıl da yuttular demediği kaldıydı bi- Keşke Tavşan karakteri bilge, hakikat konuşan, gizemli ve Sözü Muteber biri olsaydı. Anlattığı Hikâyede böyle bir karakter var; ama kendi ise bunun aksi. Bu çelişki üzerinden verilen bir ana fikir de yok, orası mühmel kalmış. Tüm bunlar ile birlikte kurgu akıcı ve ardını merak ettirici. Kurgu içinde kurgu gibi bi yapı var kitapta.

Tahir Sami Bey'in Özel Hayatı, kitap kurdu olan ve kitaplarla haşır neşir olan hemen herkesin özel hayatı diyebilirim. Bir çok kitap sever, kitap biriktiren, özel kütüphanesi olan kişi Tahir beyin evinde yaşadığı sıkıntıyı kendi evinde ve aile fertleriyle yaşaması mümkündür. Bu toplumda uzun zamandır kitap denilen objeye ya düşman ya kuma gözüyle bakılmış çoğu zaman da bir tehlike bir tehdit olarak görülmüş ve kitap okuyan insanlar bir dönem tamamen tehlikeli kişiler olarak addedilmiştir. Bu gün artık çoğu kişinin kitap okumak gibi bir derdi olmadığından dolayı, kitaplara ve kitap okuyanlarada fazlaca ilişilmiyor.

Aziz Sancar'ın ilk çocukluk yılları ve Nobel kimya ödülünü almasına kadar geçen çalışma süreçlerini otobiyografik bir dille fotoroman mantığıyla anlatmaktadır. Akılda kalıcı ve 10 yaş grubunun dahi anlayabileceği bir dilde olmuş bu yönüyle sevdim. Aziz Sancar bu ödülü 2015 de almış oysa aklımda daha dün gibi. Onun azim ve sebatı gençlere örnek olur. Ne acı ki böyle bilim insanları bu bilimlerini ülkemizde yapamıyor ve yaptıkları batıya hizmet oluyor. Bir gün ülkemizin de bilimde sanayide iyi yetişen insanına sahip çıkabildiğini görebiliriz inşallah. Not: Nobel ödüllerine biraz soğuğum. Sanki Alfred Nobel dinamit savaşta kullanıldığı için bu ödülleri vererek kendini rahatlatmak istemiş gibi gelir.