Okumaya değer, tavsiye edeceğim oldukça güzel bir kitap ancak perspektif eksiklikleri var. Böyle bir kitabın kurmaylık ve bir kurmay subayın yetişmesini, yaşantısını, kariyer perspektifini de verebilmesi gerekirdi. Kitap "o yıl şu terfi etti, bu yıl o edemedi"nin pek ötesine geçememiş. Ayrıca kitapta denizciler neyse ama havacılara az yer verilmiş. Bir de bir takım bilgi hataları var, bir kaçını burada yazayım. 8. sayfada hava kuvvetlerinde her yıl bir korgeneralin orgeneral olduğunu yazıyor ki bu yanlıştır; iki yılda bir böyle bir terfi olur. Yine aynı sayfada ordumuzdaki 30.000 subaya karşın 300 civarında general olduğu, yani her yüz subaydan birinin general olabildiğini yazıyor ki bu bir ilkokul çocuğunun bile yapmayacağı bir istatistiki hata; general olma istatistiğine Harbiye'den yeni mezun bir teğmeni katamazsınız ki. Bu istatiğin doğrusu her sene Harp okullarından mezun olan öğrenci sayısıyla o yıl tuğgeneralliğe terfi edenlerin sayısı karşılaştırılarak yapılmalıydı ve bu kitabın kurmaylıktan bahsederken buna da yer vermesi gerekirdi. 77 ve 315. sayfalarda "ABD Genelkurmay başkanı Tommy Franks" diyor; bu da yanlış, Franks hiç bir zaman genelkurmay başkanı olmadı. 224. sayfada amiral Işık Biren ABD genelkurmay başkanının rotasyonla belirlendiğini, röportajın yapıldığı 2003 itibarıyla mevcut genelkurmay başkanının karacı, ondan öncekinin havacı, ondan önceki komutanın da denizci olduğunu söylemiş ki bunlar da yanlış. 2003'te ve halen genelkurmay başkanı olan general Richard Myers havacıdır, ondan önceki general Henry Shelton karacıdır; Amerikan ordusunda böyle bir rotasyon sistemi de yoktur ve mesela ben ilk genelkurmay başkanı general Omar Nelson Bradley'den beri de tek bir denizci genelkurmay başkanı da hatırlamıyorum. Ayrıca kitabın yine 77. ve 315. sayfalarında ve katıldığı televizyon programlarında emekli tuğgeneral Nejat Eslen'in sürekli olarak "Tommy Franks'in sınıf arkadaşı" diye tanıtılmasını hem tuhaf bulduğumu ve yadırgadığımı belirtmek isterim.
