İzzet Can Bezircioğlu
Üstat
Tempo, görünüşte bir anlatıcının dostuyla kurduğu karmaşık ilişkinin ve yol açtığı karanlık olayların hikâyesi. İlk sayfalardan itibaren psikolojik gerilimden çok varoluşsal bir sorgulamaya dönüşüyor: Dostluk tehlikeli bir takıntıya, gözlem suç ortaklığına evriliyor. Yazar, okuru olaydan çok zihnin ve vicdanın içine davet ediyor; kimin gerçek, kimin yankı olduğu sorusuyla yüzleştiriyor. Şiddeti eylemde değil, dil ve iç hesaplaşmada kuruyor; öldürmek bastırılmış duyguların ve suçlulukların dışa vurumu hâline geliyor. Kesik, ritmik ve soğukkanlı üslup kara mizahı besliyor; cümleler bazen akıp gidiyor, bazen duraksıyor. Tempo, okuru sarsan, bastırılmış yankılarımızı gösteren, yüksek tempolu bir iç hesaplaşma romanı.