E-Dergi

Konuya yönelik Antik Çağ mirasıyla birlikte seleflerinden La Fontaine'in fabl anlayışlarını irdeleyip kendine özgü bir sentezi geliştiren yazarın şahsi üslubunun ışığı altında ortaya koyduğu özlü kıssaları okumak masal geleneğine bakışımıza yeni anlamlar katacaktır.

Masal anlatıcının not defteri misali çalakalem yazılmış üslup ve kısalıkta olunca etkisi yüzeysel ve sınırlı kalsa da Hint masal ve efsane geleneğinin önemli yapı taşlarından biridir. Söz konusu kültürün edebiyatına aşina olanlar için içerik fazlasıyla tanıdık gelecektir.

Yazar kendi yolunu çizebilmesi, hayatına anlam katabilmesi uğrunda yaşamının baharında gerek polislerle gerekse ana ulaşım aracı bellediği trenlerde görevlilerle köşe kapmaca oynayarak, yiyecek ve üst baş bulana dek çalmadık kapı bırakmayarak ânın tadını çıkarmaya, belirsizlik ve gelecek kaygısından sıyrılmışlığın akıntısına teslim olmuş vaziyette "yol" denen o ayartıcı ve karşı konulmaz, iptila yaratan efendinin kırbacının ucunda itaatkâr köle olarak tam bir berduşluk örneği sergilemeye azmetmiş halde kendine özgü eksantrik bir deneyim sahibi olurken hobo popülasyonuna dair belgesel tadında bir seyahatname ve hoboluğun el kitabını ortaya çıkarıyor, maceracı ve hayta mizacının bohem yaşayışa sürüklenmesi süreci serseri, yerinde duramayan ve isyankâr ruhunu besleyip dizginleyene kadar uslanmıyor. Tüm bu deli dolu ve kabına sığmayan şahsiyete konuk olurken mihmandarlık vazifesinin kalitesini en üst mertebeye taşıma istikrarından taviz vermeyen çevirmen faktörünü de atlamamak gerek.

Merak ettirip bir solukta okutan sürükleyicilikte Antik Çağ'a ait, İlyada kahramanlarından Odysseus'un destansı serüvenlerinin romanıdır. Truva atı hilesi ait olduğu İlyada destanı yerine burada geçerken Akhilleus'un Truvalı prens Paris tarafından sol topuğundan okla vurularak öldürülmesi her iki destanda da yer almaz. Binlerce yıl evveline ait olmasına rağmen o kadar da uzak bir geçmişte cereyan etmiş hissinden ziyade dedelerimiz zamanındaki yaşanmışlığı anımsatmaktadır.

Herodot Tarih'inin hava sahasında kâh tanrısal konumdan kâh ölümlü gözüyle, Akhalar olarak baş kral Agamemnon ve şürekâsı olan kralcıkların müttehit kuvvetlerinin Troya muharip güçleri ile çarpışmalarına tanıklık ediyoruz. İlginçtir ki onca hengâme bir kadın yüzünden ortaya çıkıp bir destana hayat verebilmiştir yahut da işin bu yönü sadece göstermelik bir bahaneden ibarettir. Savaş merkezli anlatımda dönem halklarının inanışlar, günlük yaşam, toplum yapısına dair fikirler edinebilmek de mümkün olmaktadır. Bir noktadan sonra tasvirlerin üslûbuna aşina olundukça tekdüzelik ve basmakalıplıkları şiirsellik seviyesini aşağılara çekmektedir.