E-Dergi

Yazarın daldan dala atlar gibi fikir yürütmesinin kendisi de farkında ve bunun için okuyucudan özür dilemektedir. İnsan-hayvan karşılaştırmasında vardığı sonuçlara ya da akıl yürütmelerine katılıp katılmamaktan ziyade konuyu farklı açılardan düşündürtüp irdeletme isteği aşılamasını yararlı buluyorum.

XVIII.yy. Fransasında geçiyor olaylar ki yazarın gerçek yaşamında görüp yaşadıkları ile örtüşüyor, diğer bir deyişle niyeti bu olmasa da varlıklı kesimin iğrenç yüzü, kibri ve tüm saçmalıkları nakış nakış işlenmiş durumda. Başkahraman her ne kadar köylü kökenliyim dese de onların aralarına katılınca üzüm misali kararmaktan geri duramıyor. Siyasî arenadaki hizipleşmeler, çekişmeler, güç ve mevki devşirme mücadeleleri ile bunun ruhbaniyet alanındaki paralel uzantıları, diğer yanda da krallık ve monarşinin kalıntılarının sancıları da hesaba katılınca ortamın sıhhatsizliği ve yarattığı güvensizlik ile umutsuzluk öne çıkmaktadır. Böyle bir ortamda yaşanan aşkın gerçekçiliği, samimiyeti ve inandırıcılığı da tartışılır şüphesiz. Okuduklarım içinde Stendhal'in en yetkin eseri diyebilirim, gerisi bunun gölgesinde kalıyor.

Fabrizio'nun cephedeki halleri ucundan Şvayk'ı anımsatırken aşkı tanımak adına önüne gelenin peşine takılması başının beladan çıkmamasına yol açıyor, gerçekten sevdiğinin uğruna hayatını tüketmede cömert davranıyor. Saray, siyaset ve aşk entrikaları adım başı karşımıza çıkarken kitap bir solukta bitiveriyor.

Derinlemesine etki yaratamayıp yarım kalmış bir Stendhal eseri.

Daha çok şımarık aristokrasi ve burjuvaziye hitap eden kitap Don Juanvari aşk anlayışını detaylandırırken her kalp kıpırtısının aşk zannedilmesi yanılsamasına düşmekte, aforizma tadından öte bir edebi anlam taşımamaktadır.