E-Dergi

Marquez ile tanıdığım, Juan Rulfo ile pekiştirdiğim büyülü gerçekçiliği kendi özümüzde görmek bir başka oluyormuş. Yazarın dünyasında kendi çocukluğuma, korkularıma, sanrılarıma, yıkıntı ve aydınlanmalarıma rastladım. Bu yüzden hiç yabancılık çekmeden yerimi aldım. Sanki köy kahvesine toplanan halktan biriydim, birazdan düşüncemi paylaşıp ahkâm kesecektim. Ne olmuştu Aytaç'a ve ne yapıyordu Ziya tepesine mumlar saplı kaplumbağalar ve yetiştirdiği mayınlarla?
Başından sonuna değin kurgusunu sağlam buldum, anlatım dili akıcı, sürükleyici ve özgün ki bölüm adlarından bile bunu anlamak mümkün. Kurulduğum tek yeri, yazarın araya başka hikayeler sokup, ana hikâyeye olan merakımızı arttırmasıdır. Ama yazarlar genelde okuyucu ile olan ilişkisinde bunu yaparlar hem sonuca hemen ulaştırmak istemedikleri için hem okuyucuyu kıvrandırmaktan garip bir haz duydukları için.