E-Dergi

erdal öz' ün yazınında bence akıcılıktan çok cesaret var.. bir de olayları tanımlama şekli çok farklı.. bu kitapta özellikle dikkat edilmesi ve dikkatle okunması gereken bölüm bence sinan cemgil' in düşüşü.. uzun uzun ağladım, canım yandı.. ama kalıcı izler bıraktı beynimde.. direnmek ve dostluk gibi..

yıllar önce düşüncelerimin netleşmeye başladığı günlerde okuduğum bu kitap tamamen hayata bakışımın ön sözü oldu.. onları tanımak ve yaşadıklarını içimde hissetmek, uykusuz geçen gecelere sebep olsa da, değdi.. keşke onlarında yaptıkları insanımıza değseydi...saygıyla anyorum, ve sizi çok seviyorum.. yusuf, deniz ve elbette ustam hüseyin.. nihat behram'ı da tebrik ediyorum..

bu kitaptaki en net ve yerinde olan sanırım kiatbın ismi.. ve kitaba ismini veren olay.. kürtçe konuşmanın yasak olması nedeniyle ve türkçe de bilmemesinden dolayı bu ilk okuyuşta anlaşılamayan, ama hikayeyi okuduktan sonra hafızalara kazınan "bana bir türkçe ekmek ver" başlığı ülkemizin bu son halinde daha da önem kazanıyor sanırım.. yasak olduğu için kendi dilini konuşamayanlar, kürtçe şarkı söylediği için sürgüne yollananların dönemine şahit olduğum için çok üzgünüm..

erdal atabek' in en sevdiğim yönü akıcı yazmasıdır.. hiç sıkılmazsınız kitabı okurken, bırakmakta gelmez içinizden.. ve her yaştan insanın öğrenecekleri var ondan ya da hatırlayacakları.. ister çocuk olun, ister yetişkin, öğrenci ya da anne-baba mutlaka erdal atabek' ten öğreneceğiniz birşeyler var..

kendi yurdunda sürgünsün işte, bazen bir öğretmen, bazen bir şair, yazar, bazen de bir öğrenci, öğretmen olmaya çalışan bir öğrenci.. içimizdeki sürgün, kendi yurdumuzun sürgünü.. yüreğinize sürgün değmesin dilerim, daha az yarayla kazanın geleceğinizi.. ama kendi yurdunda sürgünü yaşayanları da hiç unutmayın..