E-Dergi

Perec’i ilk kez okuyorum. Hem dertleriyle hem de üslubuyla ısıran bir adam. Yaşamın ve varoluşun kılcal damarlarında dolaşıyor. Yalnızlığa, boşluğa, mutsuzluğa dair çok güzel pasajları var. Kitap iç içe geçmiş monologlarla ilerliyor. Ve gittikçe de acılaşan bir nescafe tadı bırakıyor damağınızda. Bir ara sıkılıp kendimi tavandaki çatlakları incelerken buldum. Fakat yanlış anlaşılmasın, güzel bir sıkılma bu. Bazı sıkılmaların gerekli olduğunu düşünürüm. Her ne kadar yorucu olsa da Fuentes’in Aura’sından beri ikinci tekil şahıs anlatımı -ki çok zordur- böylesine başarılı kullanan bir yazarla karşılaşmamıştım. Yaşam Kullanma Kılavuzu’nu okumak için sabırsızlanıyorum.

Bir sigara içimi bitiyor. Domuz gibi yazan yazarlardan hoşlanıyorsanız Ambrose Bierce tam size göre. Yalnız hemen belirteyim, büyük beklentiler içerisine girmeyin. Ufkunuzu ikiye üçe katlayacak bir çalışma değil bu. Daha çok zihninizde ufak çakımlar yaratıyor, bazen bir kaşınızı hafifçe kaldırıyor, bazen de gülümsetiyor. Az şey mi? Mesela şu epigram: "Eline düşmeden kucağına düşebilseydik kadın daha cazip olacaktı." Harikulade.

Bir solukta okunan enfes bir novella. Felsefi yaklaşımı ve diyalogları çok yerinde. Öğrendiğime göre Oğuz Atay da günlüğünde bahsetmiş Altıncı Koğuş'tan. İçinde bizden çok şey var. Bugünden de.

Mülksüzler’i neden çok sevdim? Başka türlü düşündürdüğü, hayal ettirdiği için sevdim. Duvarları yıktığı için. Bunu aksiyonla, bağırarak değil yumuşak, kadınsı, sofistike bir şekilde yaptığı için. Ursula’nın sesini sevdim. Bugün, sahip olmak dışında bir ilişki bilmeyen insanlığa paylaşmanın erdemini hatırlattığı için. Satırların arasından sızan, kadınlara özgü o sıcak merhameti ve empatiyi sevdim. Soruların, cevaplardan daha önemli olduğunu söylediği için. Gerçek yolculuğun aslında geri dönüş olduğunu öğrettiği için. Farkındayım, atkıyı niye çok sevdik paneli gibi oldu, ama ne yapayım? Üstüme bir fikir çeşmesidir aktı. Anarşizm nedir? Özgürlük nedir? Zaman nedir? Gerçek nedir? Acı nedir? Devlet gerekli mi? Ya ahlak ve yasalar? Bilmiyorum. Arıyorum. Shevek gibi. Shevek, bu ikiliğin, çaresizliğin dışında üçüncü bir yol arıyor. Bir dengeye varmaya çalışıyor. Kurtuluş denilen şey hangi sistemde? Sistemde mi? Nerede? Hep mücadele ediyor. Efendisiz. Arayış sürmeli