E-Dergi

Beynimdeki düşüncelerle oradan oraya savrularak, durmaksızın farklı senaryolar kafamda döndürerek okudum bu şahane kitabı. Ahhh Brigitte dedim...Ne zorlu bir çocukluk geçirmişsin. Tıpkı her yeri paslanmış, döküntü içinde, arada tekleyip duran, sürekli daha da karanlığa götüren bir araba gibi geçmiş Brittien'in çocukluğu. Sanki kış gelmiş, hayatı karlarla, buzlarla örtülmüştü ve bir daha güneş doğmayacak, ışıldamayacaktı Brittien için.

Okurken etkilenmemek mümkün değil. Son zamanlarda okuduğum en güzel kitaptı bana göre. Sonlandırmak istemediğim nadir kitaplardan biriydi.

Yazar yanlış yazılmış. John Hart'ın kitabı değil

Kitap 1930 yılında Almanya'da geçiyor ama günümüzde de böyle aileler yok değil. Emma'ya yani kuzucuğa hayran kaldım. Her zaman eşine destek veren bir kadın. Gözyaşlarını içine akıtıyor, asla eşine belli etmiyor üzüntüsünü. Hep hesap yapıyor. Çocuğunun geleceğini düşünüyor.
Bunları bir arada tutan şey neydi? Tabii ki aşk. Ama üst üste o kadar şeyler geldiki başlarına, sanki uzun tırnaklı akbaba pençelerini açıp onları yakalıyor, ufak ufak parçalara ayırıyor. Bunlar da akbabayla mücadele ediyor, hayata tutunmaya çalışıyorlar. Asla ve asla bu kitabı unutacağımı sanmıyorum. Her aklıma geldikçe kalbimde bir sızıyla anacağım.

Kurgu olarak iyi ama çok eksikler vardı kitaptı. Detay yok, heyecan yok, merak da yok.

Kitap oldukça akıcı. Kurgu olarak okuyanı baştan itibaren kendine bağlıyor fakat Komiser Jude'yi kimin kaçırdığını daha doğrusu kimin emriyle kaçırıldığını ilk sayfadan itibaren tahmin ettiğim için zevkli bir okuma olmadı benim için. Tüm ipuçları zanlıyı belli ediyordu. Genç kızları kimin öldürdüğü açık bir şekilde anlaşılıyordu. Kitap akıcı evet ama bu kitabın iyi olduğu anlamına gelmez. Bir polisiyede yazar suçlunun kim olduğunu sonuna kadar saklayabilmelidir. Okur kafa patlatmalı, heyecanlanmalı ve sonunda "yok artık" diyebilmelidir. Yeni polisiye okurlar eminim kitabı çok daha başarılı bulacaktır.