E-Dergi

Roman boyunca “O gece ne oldu?” sorusu zihnimizde sürekli yankılanıp duruyor. Yazar bu sorunun yanıtını geciktirip gerilimi diri tutmak istemiş fakat hikaye ilerledikçe, "Artık sadede gel" deme ihtiyacı hissettiğimi de belirtmeliyim. Yine de yazarın karakterlerin psikolojik durumlarını ele alış biçimi oldukça başarılıydı.Finale gelirsek… Bazı okurlar için şaşırtıcı olabilir ama ben ipuçlarını erken fark ettiğim için çok büyük bir sürpriz yaşamadım. Yine de yazarın ters köşe yapma becerisi, özellikle türün sevenleri için takdir edilesi.Kitap bitti bitmesine ancak kitap hakkındaki fikrim net değil… Nasıl desem, “İyi başladı ama sonlara doğru biraz yordu,” diyebilirim. Ha okunur mu? Elbette okunur. Yazarın hakkını yemeyeyim. Tek eleştirim gereğinden fazla uzun oluşu.

Kitaba doğrudan “korku” demek, fazlasıyla yanıltıcı olur. Zira içinde en ufak bir dehşet duygusu, tüy ürperten bir sahne yok. Ancak kurgunun asıl gücü, okurun zihninde yankılanan “Neden böyle?”, “Bu nasıl mümkün olabilir?” türünden sorularla kendini göstermesi. İşte bu sorgulama hâli, sayfalar boyunca ilgiyi canlı tutuyor. Anlatımı son derece sade ve akıcı; okuru yormadan içine alıyor. Ayrıca kitapta evlerin planını anlatan çizimler, tam yerinde bir dokunuştu. Okur olarak hikâyeyi anlamamda bana büyük ölçüde yardımı oldu. Ben kitabı beğendim. Farklı ve özgün kurgusuyla ilgiyi hak ediyor. Eğer serinin devam kitapları yayımlanırsa, hiç düşünmeden alır, okurum. Çünkü bazı evler yalnızca tuhaf değil; aynı zamanda insanı içine çekip kapısını ardından usulca kapatacak kadar gizemlidir.

Kitap, durgun sulara atılmış bir taş gibi ilerledi. Nasıl ki dalgalar iç içe geçmiş halkalar halinde çoğalarak yayılıyorsa, kitaptaki her yeni gelişme de önce küçük bir etki yaratıp sonra derinlere ulaşarak karakterlerin ruh hâlini, ilişkilerini ve olayların seyrini etkiledi. Başlangıçta sade ve dingin görünen anlatım, ilerledikçe katman katman açıldı, her sayfa bir öncekine eklenerek merak duygusunu besledi. Yüzeyde sakin bir hikâye gibi dursa da, alt metinlerde güçlü temalar, çatışmalar ve sorgulamalar ustalıkla örülmüştü. Sonunda ise o ilk taşın attığı halkalar gibi, okurun zihninde uzun süre silinmeyecek izler bıraktı.
Kısacası muhteşemdi.
Şiddetle tavsiyemdir.

Kitap dili açısından sade ama etkileyici. Dirie’nin yaşadığı kültürel şoklar, Batı ile Doğu arasındaki farkları kendi bakış açısıyla aktarışı oldukça özgün. Bir moda ikonuna dönüşmesi ise başlı başına bir hikâye. Çölde develerin ardından yürüyen bir kız çocuğundan, podyumlara uzanan bir yolculuk. Ancak Çöl Çiçeği, sadece hayranlıkla okunacak bir başarı öyküsü değil. Aynı zamanda kadınların maruz bırakıldığı geleneksel baskılara, cinsiyet eşitsizliğine ve sessiz bırakılmış travmalara dair güçlü bir eleştiri. Waris Dirie, bu kitabıyla sadece kendi sesini değil, sesini kaybetmiş milyonlarca kadının da hikâyesini taşıyor sayfalara.
Waris Dirie, sadece bir model değil, bir ses, bir umut ve bir örnek. Kitap, bana insanın ne kadar kırılgan olduğunu ama aynı zamanda nasıl dimdik ayakta kalabileceğini bir kez daha hatırlatmış oldu.

Kitap kaç-kovala sahneleriyle ilerliyor. Kitabı elimden bırakamadım desem abartmış olmam. Gerilimi, duygusu, karakterlerin yaşadığı travmalar öyle gerçekçi anlatılmış ki, yer yer kendimi onların yerine koyarken buldum. Özellikle kadın karakterlerin dayanışması, yaşadıkları korkuya rağmen ayakta kalma çabaları gerçekten etkileyiciydi. Hikâye sadece bir suç ya da gerilim romanı olmaktan çıkıp, insanın hayatta kalma mücadelesine dönüşüyor. Eleştireceğim tek nokta, kitabın final bölümünde katili suça iten nedenlerinin yeterince ikna edici biçimde işlenmemiş olması. Bu yönüyle final bölümü okurda beklenen etkiyi tam anlamıyla yansıtmıyor. Ama ben bu duruma fazla takılmadım. Olsun, o kadarı da görmezden gelelim. Aksiyon tavan, gerilim yerinde, suçlu kim sorusu da zihnimizde sonuna kadar dönüp duruyor. Bir okur başka ne ister ki? Okuyun derim...