E-Dergi

Edebiyatımızın acılı yüreklerinden Ümit Yaşar Oğuzcan. Yazmış olduğu manzum ve mensur eserlerinde o yoğun duygu selini hissetmemek elde değil.
•
Şiirlerine başlangıç öncesinde onu ve dilini tanıma adına ilk eşik olabilir Rubailer, Dörtlükler’i.
•
Oğlu Lütfi Oğuzcan ve büyük şair, çevirmen, akademisyen Talat Sait Halman’ın sunuş yazıları mevcut giriş kısmında.
•
Şiirlerinin gölgesinde kalan bir kitap var elinizde. Okumalısınız.

Beckett’ın ‘roman’ türündeki ikinci eseri. Ayrıca İngilizce olarak da yazdığı son eseri. Gestapo’dan kaçmış olduğu 1942-1945 yılları arasında kaleme aldığını biliyoruz.
•
Watt. Kahramanımızın ismi bu. Gülmek ile sorunu var, gülemiyor veya az gülüyor. Yürümesi, konuşması fiziksel komikliklerinden.
•
Olay örgüsü üzerinden eser okumak isteyenleri pek tatmin etmeyecektir. Zira tek olayımız Watt’ın Bay Knott adlı birinin yanına işe girip o işten ayrılması.
•
Watt, her gördüğü, duyduğu ve yaşadığına kendi belleğinde bir ad verme, anlam yükleme amacında. Aynı olayı ‘farklı cümlelerle’ dile getirdiğinde farklı anlamlar çıkacağı gibi bir yaklaşımı da mevcut bazı anlar.
•
Her Beckett karakteri gibi aykırı.
•
Watt’ın, bir şekilde hayatına giren insanları kendince yorumlaması, anlamlandırması sürecini okuyarak geçiriyoruz aslında bizler.
•
Tekrardan söyleyelim. Zor metin okuyucuları buraya.

Arka kapağını okuyup da ‘konusunun’ içine çekemediği okuyucu enderdir diye düşünüyorum. Gereğinden fazla abartılıyor söylemlerini de çokça duymak üzücü. Saramago’nun anlaşılamadığının göstergesi bence bu.
•
İsmi ile müsemma bir eser. Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş.
•
Zihinlerde bir masal hissi yaratsa da tam anlamıyla karşılayamıyor o kelime.
•
Ölümün o güne dek yerine getirmiş olduğu görevinden vazgeçtiği ve kimsenin ölmediği bir ülke düşünün. Zaman akmaya devam edecektir. Ezeli bir yaşlılıktır artık beklenen.
•
Tam da burada Saramago ölümü cisimleştirip ona ‘insani’ duyguları yükleyerek olayı bambaşka yerlere taşımaktadır.
•
Arka kapakta da yazdığı gibi:
Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş’u başladığı gibi bitiriyor: “Ertesi gün hiçkimse ölmedi.“
•
Nedeni için okuyunuz efendim.

Emrah Serbes’e başlamak isteyenlerin okuyabileceği sade ve bir o kadar da etkili kitaplarından.
•
İçerisinde sekiz adet hikaye bulacaksınız. Kahramanlarımız erkek. Ve hepsi de 18 yaşın altında. Ve asıl önemli olan ‘yapayalnızlar’ kendi dünyalarında.
•
Erken yaşta kaybedenler onlar. Kimisi anneannesini, kimisi mahallesinin abisini, kimisi de üst kat komşusunu anlatıyor.
•
Her hikayede kendinizden bir şeyler bulabileceğinizin garantisini verebilirim.
•
Birkaç saatte 4-5 fincan çay ile daha bi güzel gidecektir.

Hedonist (hazcı) bir okurum ben; imkansız bir yazar için şansımı iki defa zorlamadım da, eski bir kitabı varsa bir ikincisinden sakındım; çuvalla kitap alma adetim de hiç yoktur, oburlar gibi.
•
Eserinin bir yerinde böyle tanımlıyor kitaba bakışını, Borges. Zor biri. Her anlamda. Beğenileri, fikirleri, yaşayışı, kişiliği hep zorlu.
•
Aynı zamanda kendisini okumak da fazlasıyla zorlayabiliyor bazen. İştahla ilk sayfasını açtığım her kitabında onu okumanın ne kadar zor olduğunu hatırlatıyor bana. Dikkat, emek ve sabır gerektiğini.
•
Burada onun 1929-1932 yıllarında yazmış olduğu bazı denemelerini bulacaksınız. Kimi zaman bir yazar, kimi zaman bir film, kimi zaman da bir felsefi sorun üzerine yazdıkları mevcut.
•
Zor okumaları seven okurlar için.