E-Dergi

“Oysa ben, kendimi, sürekli zamanın belirsiz yüzeyinde kayıp giden ipi kopuk bir uçurtma gibi hissettim.”
•
Şaşırtmıyor Ayçil. Sadeliği, sadeliğinin akışında kullandığı sözcükleri, o sözcüklerin oluşturduğu anlamlarla şaşırtmıyor.

Dergah’ın yeni emekçisi, bekçisi olduğu tarzında yazılanlarla pek de ilgilenmiyorum. Herkesin herkes devamı olabileceği gibi kimse kimsenin devamı değil aynı zamanda.
•
Burada denemeleri mevcut. İster ilk sayfadan son sayfasına aralıksız okuyunuz, ister günlere yayarak birer ikişer okuyunuz. Her şekilde tatmin edecektir bence.

Tanışmadım. Dinlemedim. Kitap imzalatmadım. Şimdilik yazdıklarıyla tanıyorum. Fazlasıyla iyi.

2000 yılında YKY’deki ilk baskısında altı öyküden biri Aziz Bey Hadisesi. Diğer beş öyküsü şu an Kırmızı Azap adlı kitabında toplu şekilde yer alırken diğerlerine göre daha fazla ön planda olan Aziz Bey Hadisesi Can Yayınlarında 4. baskı sonrası münferit bir kitap olarak yayımlanıyor.
•
Her ne kadar baş karakter bir erkek olsa da kadınlara dair çok şey bulacaksınız burada.

Kısa bir yazın olmasına rağmen koca bir ömür oysa anlatılan.
•
Sizleri derin bir hüzne sürükleyecek, anlam yüklenenleri sorgulatacak da bir eser var elinizde.

Ayfer Tunç, geçici bir heves değil asla. ‘Hep Okunanlar’ rafında yer alanlardan bence. Buyurun.

Yılların yangınından bahsetmiştik ilk şiir kitabında ustanın. O biraz daha kıyıda biraz daha yerel olan kabuğunu kırmaya başlamıştır sanki.

Sessizlik, yalnızlık sürüyordur belki. Fakat çatlatmaya başlamıştır evrenini. Hüznü isyana dönmeye evrilecektir çünkü.
•
Sayfaları ikinci şiir kitabında çevireceğiz bir bir. Yumruklar havada. Buyurun.

* Meleklere, “Adem’e secde edin” demiştik de İblis dışındakiler secde etmişti. O direndi, büyüklendi ve nankörlerden oldu.
(Bakara-34 ve Taha-116)

* Ey Adem! Sen ve eşin cennete yerleşin, orada dilediğiniz yerde bol bol yiyin. Ama şu ağaca yaklaşmayın, yoksa zulme sapanlardan olursunuz.
(Bakara-35 ve Araf-19)
•
Yaradılış ve Düşüş. Ya da arka kapaktaki tabiriyle ‘Kovuluş’.

Ateş ve Balçık. Melek ve İnsan.

Başkaldırı, isyan, itiraz ya da reddediş.
•
Hikaye bilinen. Üzerine yazılan çok fazla. Dini olanlar aynı minvalde. Yorum alanı ve tahlil az.

Bilineni ‘tasvirle’ okuyacağız Sezgin Kaymaz satırlarında. İlahi bir dil kullanmayacak. Ne tam anlamıyla komik ne de ciddi olacak satırlar.

Ama anlam dolu bir başlıkla verecek bunu: Ateş Canına Yapışsın. Azazil’den Adem’e. İblis’ten İnsan’a.
•
Kalemine aşina olanların pek de sevmediği; ama ben gibi külliyatını okumak yolunda ufak adımlarla ilerleyenlerin fazlasıyla hoşnut olduğu bir eser. Buyurun.

Yangın Yılları. Onun ilk göz ağrısı. 60 Kuşağı isimlerinden Ataol Behramoğlu, Özkan Mert, İsmet Özel ve Süreyya Berfe izlekleri.
•
Toplumcu Gerçekçi. Leyla Erbil’den aktaran Necmiye Alpay ifadeleriyle “Bağ kurmayı, kendini onlara beğendirmeyi amaç seçen bir yazar edebi aşkınlığını heba etmek zorunda kalabilir.” Ve kaideyi bozmayan bir istisna koyar: Nazım.

Böyledir Toplumcu akım. Belki bu ‘edebi aşkınlıktan’ vazgeçiş. Belki de bir ‘teslimiyet’.
•
Sevda, umut, dövüşmek, yenilmek, hüzün, acı, kalbim. Çokça yer bulanlar şiirinde.

O kısık bakışları, parmak uçlarında kalemi, hüznün yüzüne yansıyıp isyan oluşu, yalnız değilsin deyişi ve sadelik içindeki mesajlarıyla Ahmet Telli için giriş kapısıdır Yangın Yılları.

Buyurun.