E-Dergi

ahmet hamdi tanpınar'ın iç huzurunu arayan mümtaz'ı konuşturduğu romanı.
yazıldığı zamanın dilinden, müziğinden, sosyal karmaşasından izler sunurak; insan aynı insan dedirten roman. toplumumuzun doğu-batı arasındaki sıkışmışlığını bir üstad titizliğinde gözler önüne seriyor

hiç bitmese keşke denen kitaplardan, sonundan korkulanlardan. her satırı ezberlenebilse denilenlerden.

anlamlandıramadığın hislerinin, kelimelere dökmek istemediklerinin tercümesi gibi sanki. yusuf atılgan çok seneler önce öyle nefis dökmüş ki yazıya her şeyi, bittiğinde sen de kalan kocaman bir boşluk hissini.

çürümenin romanı ve aslında kendisi de bu
çürümenin üreticisi olan roman.halit ziya bu
romanıyla bence edebiyata zarar vermiş olmayanı
varmış gibi göstererek gelecek nesillere sanki bir
tarihi vesika gibi algılanan bir roman
bırakmıştır.romandaki kurgu, bugün o günlere dair gerçeklik gibi algılanmakta...

dizi yapılmaya muazzam müsait bir eser.
yapımcıların gözüne neden hala çarpmadı bilinmez. harika bir dönem hikayesi var. hem çok fazla prodüksiyon masrafı da gerektirmeyen, halkı da çok sarıp sarmalayacak bir hikaye.

edebiyatımızın büyük ustalarından peyami safa'nın herhangi bir olgunun psikolojik dokusunu ortaya çıkararak anlatageldiği uslubunun zirveye çıktığı,
gerçekçilğin nimetlerinin sonuna kadar kullanıldığı
roman. pekçok diğer klasik eserin akıbeti gibi,
günümüz insanlarının klasikler arasında olduğu için malesef okumadığı roman. hayatın sadece
zevk-i sefa ve mutluluktan ibaret olmadığını;
insanların başına her türlü bedeni ve ruhi
travmanın gelebileceğini bir ibret vesikası olarak
göz önüne seren, özellikle ergenlik çağındaki
insanların okuyup hayattan dersler çıkarmasını sağlayabilecek eser. okurken gözlerimin ister
istemez dolduğu ve roman kahramanının yerine
çok kereler kendimi koyup üzüldüğüm roman...