E-Dergi

Okurken huzursuz hissedebilirsiniz, fakat kitabın ana karakterini bu sona götüren de belki etrafındakilere hissettirdiği böyle bir huzursuzluktu. Hepimiz, alışılmışın dışında kalan şeylere önyargıyla ve temkinle bakma eğilimindeyiz ancak bu sefer bu durum öyle çarpıcı bir konu üzerinden işleniyor ve öyle bir sonuç doğuruyor ki, toplum içinde ki "aykırı" olmanın doğurabileceği sonuçlar sarsıyor insanı. Okurken sahiden bunaldığım, ana karakterin ruhsuzluğundan fenalık geçirdiğimi hissettiğim yerler oldu ama işte, kitap esas burada amacına ulaşıyor...

O kadar güzel ki, inanılmaz derinden etkiledi beni. Stefan Zweig dünyada bir eşi benzeri daha olmayacağına inandığım bir yazar. Bir insan, 80-90 sayfada her konuyu mu olağanüstü dokunaklı ve harikulade işler.

Çok övüldüğü için beklentimi aşırı yüksek tuttuğumdan mı bilmiyorum, epeyce beğenmeme rağmen beklediğim kadar çarpıcı bir etkisi olmadı üzerimde. Böyle bir etki yaratmamış olmasına rağmen konusu ile, vurguladıkları ile mutlaka okunması gerektiğini düşünüyorum kitabın. Dünya, şu haliyle kaçınılmaz bir distopyaya dönüşmüşken, günümüzde hepimiz pek çok şekilde bu uyumsuzluğu, diğeri olmanın huzursuzluğunu, baskıyı hissetmiyor muyuz zaten...

“Kendi kırıntılarını kurtar ve eğer boğulursan, en azından sahile doğru yüzerken boğulduğunu bil.”

Sahiden esas mesele bu işte.

"Yüzümü gösterip kalbimi neden
Sakladıklarını öğrenemedim
Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada"

Ahmet Telli ile tanıştığım kitabı, okuduğuma asla pişman etmedi.

Bittikten sonra romanda beni bu kadar etkileyenin ne olduğunu düşündüm; sanırım konusunu bilerek başlasak bile, kitap bittikten sonra yaşattığı ve hissettirdiği bütün o şeylere başlarken asla hazırlıklı olamıyoruz. Kitaba başlarken konusu hakkında bilgim vardı, fakat bana düşündüreceklerine, yaptıracağı çıkarımlara, hissettireceklerine karşı fazla savunmasızmışım onu fark ettim. Hepimizin yıllardır alışık olduğu zombi senaryolarını düşündüm bir yerde okurken, kitabı okumadan önce bana körlüğün benzer bir sonuç doğurabileceğini söylese kolay kolay inanamazdım sanırım. Kitap derinleşmeye başladıkça doktorun karısı ben oldum sanki ve bittiğinde bütün bu felaketten kendim çıkmış gibiydim. Özellikle karantinada yaşadıklarını sanırım asla unutamam. Çok çarpıcıydı, düşündürücüydü. Hoşlanmadığım tek şey, diyalogları birbirinden ayıran tek şeyin virgül olması oldu. Mutlaka okunmasını tavsiye ederim.