E-Dergi

çok az yazar romanına düşsel yolculuğuna nereye gideceğini bilmeden başlar. h ali toptaş da onlardan biri. aslında bir bakıma bir roman bile sayılamayacak kadar esrik hikayeler birlilği bu eser. onu böylesine değerli kılan şeyse bence bünyesindeki muhteşem dil işçiliği

elif şafak hikayesini şiirini ezberlemiş bir öğrenci gibi anlatmış bence. çünkü anlatımda hep bir kasılma sezinliyorum. kaynağının neresi olduğu bilinmeyen bir yerden bakarak yazmış sanki romanı. hikayede kurduğu onca süslü cümleyi de belki de bu kasılmayı gizlemek, onun üzerini örtmek için kullanmış. bir tez havası var bu romanın. ama anlatım bir türlü özgürleşememiş. bayram ziyaretlerine götürülen ve öncesinde uslu durması için evde sıkı sıkı tembihlenen cicili bicili elbiseler giydirilmiş fakat herkesin yaramazlık yapmasını beklediği uslu bir çocuk gibi bu roman. kendi evreninde kendi özgürlüğünü hep ehlileştirmeye çalışıyor. ve bunu, bakın ben de iyi, güzel şeyler yazabiliyorum demek için yapıyor. evet elif şafak güzel hikayeler anlatabilir. ama bunu yapması için kendini imgelerini ve cümlelerini böylesine, belki de akademik, bir kurgusal anlayış disipline sokmasına gerek yok.

yaşamın onlar için herhangi bir yerinde başlayıp yine onlar için herhngi bir yerinde bitiyor unutma bahçesi. bir grup insanın hayatı unutarak yeniden yaşamayı denediği bu bahçede söz konusu yine insan olduğu için belkide herşey yine karmaşıklaşıyor bulanıklaşıyor ve belkide en acısı anlamsızlaşıyor. aslında bu latife tekinin bilerek yaptığı birşey değil kurguda bile olsa insanın öteden beri herşeyiyile ama en çok korkuları hırsları ve kinleriyle yapılandırdığı bir hayatı sil baştan tanımlamaya çalışmak ve bunu sonunda hiçliğe çıkma pahasına göze almak dikkate değer birşey olsa gerek.