E-Dergi

Almanları rezil etmiştir bu kitabında, tam bir özeleştiri romandır. Mükemmeldir.

" bugüne dek yalana doğru dediler çünkü. - tüm değerlerin yenilenmesi: insanlığın en yüce bir kendine geliş eylemine- ki bende cisim bulmuş, deha olmuştur.- taktığım ad budur işte. talihim böyle istiyor, ilk namuslu insan ben olmalıyım, binlerce yıllık yalan dolana karşı duymalıyım kendimi... yalanın yalan olduğunu duyup... koklamakla, doğruyu bulan ben oldum. burun deliklerindedir benim deham. şimdiye dek hiç kimse benim durduğum gibi karşı durmamıştır ya, gene de yadsıyan bir kafanın tam tersiyim ben. şimdiye dek eşi gelmemiş bir muştucuyum; şimdiye dek kavramı bile olmayan, öylesine yüksek ödevler biliyorum; ancak benimle birlikte umut bağlanıyor gene... yeryüzünde ilk benimle başladı büyük siyasa."

içinden yüzlerce aforizmayı bir solukta çıkarabileceğiniz fakat her kelimesi uzun uzun düşünülmesi gereken kitap. nietzsche'yi sevmek ya da sevmemek göreceli olabilir ama böyle buyurdu zerdüşt'ü saygı duymadan okumak pek mümkün değil gibi.

çekiç konuşuyor
“neden bu kadar sertsin?” dedi kömür elmasa; “çok yakın olmadığımız için mi birbirimize?”
neden bu kadar yumuşaksınız? ah kardeşlerim, ben de böyle soruyorum sizlere: kardeşim olmadığınız için mi?
neden bu kadar yumuşak, dirençsiz ve uysalsınız? neden kalplerinizde bunca inkar ve feragat var? bakışlarınızda buncacık yazgı?
yazgılar olmayacaksanız, yaman olmayacaksanız: nasıl fethedeceksiniz benimle?
sertliğiniz birden belirip kaybolmaz ve parçalara ayırmazsa: nasıl bir gün benimle yaratacaksınız?
çünkü bütün yaratıcılar serttir: ve elinizi balmumuna basar gibi bin yıllara basmak mutluluk gibi geliyor olmalı size.
metal üzerine yazar gibi bin yılların istenci üzerine yazmak, metalden daha sert ve daha soylu. sadece en soylu kusursuzca serttir.
size bu yeni yasa levhasını sunuyorum, kardeşlerim: sert olun

bu roman gabriel garcía márquez'in on yıl önce yayonladığı aşk ve öbür cinler'den sonra yazdığı ilk roman. yüzyıllık yalnızlık yazarının bu yeni yapıtının kahramanı, daha önceki romanlarının kişilerine hiç benzemiyor. benim hüzünlü orospularım ın baş kişisi, yaşamı boyunca hiçbir kadınla parasını ödemeden sevişmemiş yaşlı bir gazeteci.yalnızlığının çaresini gündelik, sıradanilişkilerde aramış bu çirkin ve çekingen ihtiyar,90. yaşgününde kendine hiç alışılmamış bir armağan vermeye kalkışır. eskiden tanıdığı bir genelev patroniçesini arar, el değmemiş bir genç kızla birlikte olmak istediğini söyler.patroniçe onun bu isteğini yerine getirece, ama yaşlı adam her ziyaretinde 'uyuyan güzel' delgadina'yı seyretmekle yetinmek zorunda kalacak, yaşamının güzünde kendisine böyle bir oyun oynayan yazgısına boyun eğecek; ne ki bu ayrıksı ilişkiden o güne değin hiç tatmadığı bir aşk doğacaktır.
garcia marquez, bu romanında, yaşlılığın hüznünü olağandışı bir aşkın coşkusuna dönüştürüyor. belki de ölümü güzelleştirmek için...
ustanın bu yeni romanı yaşlılığa, cinselliğe,aşka ve ölüme bir güzelleme.

"gerçeğin ne kadarına dayanabilirim ?" sorusunu sordurduktan sonra mevzuyu biraz daha açarak bazı gerçeklerin birer çekiç misali olup ona dayanamayacak kırılgan insanları parçalara ayırabileceği tanımında bulunan, okurken kendinizi envayi çeşit metafor karnavalı içerisinde eğlenirken bulabileceğiniz, kitaplığınızda her daim bulunası bir başyapıt.

mükemmel bir kitap. etraf o kadar kalabalıkken, koşuşturma içinde yaşarken bile insanların nasıl yapayalnız olabileceğini çok çok iyi bir biçimde anlatmış. hiç sıkılmadan okunabilir, akıcı bir hikayesi var. sadece isimler sürekli karışıyor. bütün sülalenin isimleri aureliano ve jose arcadio olunca zorlanıyor insan.